[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  گــــفــــتــــگــــو آزاد (مدير: elena)   تیک تاک

شب پره اسم تایپک و دیدم یاد تیک تاک ساعت و کلی خاطره افتادم سر همین دیر سیدن به مدرسه
یه بار راهنمایی بودم تازه رفته بودیم یه خونه ی جدید
ساعتمونو پیدا نکردیم که صبح زنگ بزنه به جاش بابام یه ساعت پیدا کرد مال 30 سال پیش
با خیال راحت خوابیدیم یهویی صبح ساعت شروع به زنگ خوردن کرد اینقدر صداش بلند و بد بود
که باور نمیکنید من همینطوری تو خواب بندری میزدم اینقدر صداش زیاد بود
یه خاطره ی دیگه اینکه وقتی دبیرستان میرفتم ناظممون خیلی سر زود اومدن حساس بود
زمستونها هوا تاریک بود من از خونه در میومدم ولی تا میرفتم سر ایستگاه اتوبوس روشن میشد
یه روز من فقط توجهم به عقربه بزرگه ی ساعت بود خواهرم نماز صبحشو خوند و اومد منو بیدار کرد
منم ساعت و دیدم (البته فقط عقربه بزرگه رو ) کلی باهاش دعوا که چرا دیر بیدارم کردی چرا زودتر نیومدی
خلاصه رفتم سر ایستگاه هرچی اتوبوس میرفت کلا مردونه سوار کرده هوایم اصلا روشن نمیشد
هی با خودم میگفتم چه روز عجیبی چرا هوا روشن نمیشه سوار شدم تازه توی اتوبوس فهمیدم به جای ساعت 6 من
ساعت 5 از خونه اومدم بیرون خلاصه خیلی زود رسیدم در مدرسه بسته بود
اخه وقتی ما دیر میرسیدیم کارتمونو میگرفتن بعد در ازای هر بار دیر رسیدن به مدرسه یه سوارخ روی کارتمون بود
واسه من 4 تا سوارخ داشت واسه ی یکی از دوستام اینقدر سوارخ داشت که اصلا نمیشد بشماریش
کارتش سوارخ سوارخ و از حال رفته شده بود فقط عکسش بود که سالم مونده بود

[سلام دنیای درسهای بی امان...زود گشت ...همه ی این سالها درس خوندن....چه شوق عجیبی هست توی تعریف اون روزها...دوران ابتدایی واسه من متفاوت بود با همه ی بچه ها..همه یه شوق خاص واسه درس خوندن داشتن.....اما من اینطور نبودم....سر کلاس عاشق درس ریاضی بودم...همش توی امتحانا ی تشخیصی رتبه یخوبی میاوردم.......ولی امان از امتحانای کلاس......حالم بهم میخورد از درس خوندن..... دوران راهنمایی و من و یه دنیا شیطنت.....که دیگه توی کله مدرسه معروف بودم.......و بعد دبیرستان......و یه عالمه حس قشنگ واسه بودن یه دوست رویایی...من هیچوقت بی وفقه درس نخوندم.......ولی هیچ وقت نذاشته بودم رتبه ی اول و دوم و سوم از دستم در بره.....و سال سوم......سالی که اصلا دوسش ندارم.....همش معده درد...دوری عجیب از بچه های کلاس...افت شدید.......و آخرش خراب شدن دوستی رویاییمون.....و امسال:آخرین سال تحصیلی.....و من مشتاق ....جای تعجب داره بعد روحیه ی این مدت چرا مشتاقم........توی این یه سال همه ی باور دیگران به من سلب شد...همه ی اعتمادشون....همه ی نرجس نرجس گفتناشون......اما من موندم...منی که خسته بودم و نیاز به یه تیمار گر روحی داشتم....ولی وقتی فهمیدم کسی نیست...وقتی فهمیدم من باید خودم تنهایی بجنگم...وقتی فهمیدم همه یدوستام دوستای خوبی هستن و لی در واقع اون حسای بد من رو درک نمیکنن...خیلی فکر کردم...اونقدر زیاد که گاهی از حجم این فکرها داغون شدم...ولی الان خودمو اماده میکنم....واسه یه امتحان به اسم کنکور...واسه باور دوباره خودم و دیگران...واسه وقتی که دست بابا مامان رو میگرم و بعد خداحافظی میکنم و میرم دانشگاه...واسه وقتی که رفتم و دیگه برنگشتم....واسه تمام رویاهام.....تیک تاک تیک تاک کردنای ساعت رو برای خودم با ارزش میکنم......خیلی وقته این تنهایی رو قبول کردم.....توانش رو ندارم که فردا پس فردا رتبه ی کنکورم رو از همه مخفی کنم....توانش رو ندارم که یه لیسانس مزخرف قبول شم....توان فخر فروشی دوستام رو ندارم...توان موندن توی خونه و خوندم واسه سال بعدش رو ندارم....میخوام شدیدا مستقل شم.....وو دیگه بسمه هر چی خودمو آزار دادم/////[/b]

سلام دنیای درسهای بی امان...

زود گشت ...

همه ی این سالها درس خوندن....

چه شوق عجیبی هست توی تعریف اون روزها...

دوران ابتدایی واسه من متفاوت بود با همه ی بچه ها..همه یه شوق خاص واسه درس خوندن داشتن.....اما من اینطور نبودم....سر کلاس عاشق درس ریاضی بودم...همش توی امتحانا ی تشخیصی رتبه یخوبی میاوردم.......ولی امان از امتحانای کلاس......حالم بهم میخورد از درس خوندن.....

دوران راهنمایی و من و یه دنیا شیطنت.....که دیگه توی کله مدرسه معروف بودم.......و بعد دبیرستان......و یه عالمه حس قشنگ واسه بودن یه دوست رویایی...

من هیچوقت بی وفقه درس نخوندم.......ولی هیچ وقت نذاشته بودم رتبه ی اول و دوم و سوم از دستم در بره.....

و سال سوم......
سالی که اصلا دوسش ندارم.....
همش معده درد...
دوری عجیب از بچه های کلاس...
افت شدید.......
و آخرش خراب شدن دوستی رویاییمون.....

و امسال:آخرین سال تحصیلی.....
و من مشتاق ....
جای تعجب داره بعد روحیه ی این مدت چرا مشتاقم........توی این یه سال همه ی باور دیگران به من سلب شد...همه ی اعتمادشون....همه ی نرجس نرجس گفتناشون......اما من موندم...منی که خسته بودم و نیاز به یه تیمار گر روحی داشتم....

ولی وقتی فهمیدم کسی نیست...وقتی فهمیدم من باید خودم تنهایی بجنگم...وقتی فهمیدم همه یدوستام دوستای خوبی هستن و لی در واقع اون حسای بد من رو درک نمیکنن...خیلی فکر کردم...
اونقدر زیاد که گاهی از حجم این فکرها داغون شدم...
ولی الان خودمو اماده میکنم....
واسه یه امتحان به اسم کنکور...
واسه باور دوباره خودم و دیگران...
واسه وقتی که دست بابا مامان رو میگرم و بعد خداحافظی میکنم و میرم دانشگاه...
واسه وقتی که رفتم و دیگه برنگشتم....
واسه تمام رویاهام.....
تیک تاک تیک تاک کردنای ساعت رو برای خودم با ارزش میکنم......
خیلی وقته این تنهایی رو قبول کردم.....

توانش رو ندارم که فردا پس فردا رتبه ی کنکورم رو از همه مخفی کنم....توانش رو ندارم که یه لیسانس مزخرف قبول شم....توان فخر فروشی دوستام رو ندارم...توان موندن توی خونه و خوندم واسه سال بعدش رو ندارم....میخوام شدیدا مستقل شم.....وو دیگه بسمه هر چی خودمو آزار دادم/////[/b

[دلم برای پاکی دفتر نقاشی و گم شدن در آن]

دلم برای پاکی دفتر نقاشی و گم شدن در آن
خورشید همیشه خندان، آسمان همیشه آبی
زمین همیشه سبز و کوههای همیشه قهوه ای
دلم برای خط کشی کناردفتر مشق با خودکار مشکی و قرمز
برای پاک‌کن های جوهری و تراش های فلزی
برای گونیا و نقاله و پرگارو جامدادی
دلم برای تخته پاک‌کن و گچ های رنگی کنار تخته

برای اولین زنگ مدرسه
برای واکسن اول دبستان
برای سر صف ایستادن ها
برای قرآن های اول صبح و خواندن سرود ایران اول هفته
دلم برای مبصر شدن ، برای  خوبها ،  بدها
دلم برای ضربدر و ستاره
دلم برای ترس از سوال معلم
کارت صد آفرین
بیست داخل دفتر با خودکار قرمز
و جاکتابی زیر میزها ، جانگذاشتن کتاب و دفتر
دلم برای لیوان‌های آبی که فلوت داشت
دلم برای زنگ تفریح
برای عمو زنجیر باف بازی کردن ها
برای لی‌لی کردن
دلم برای دعا کردن برای نیامدن معلم
برای اردو رفتن
برای تمرین های حل نکرده و اضطراب آن
دلم برای روزنامه دیواری درست کردن
برای تزئین کلاس
برای دوستی هایی که قد عرض حیاط مدرسه بود
برای خنده های معلم و عصبانیتش
برای کارنامه.... نمره انضباط
برای مُهرقبول خرداد
دلم برای خودم
دلم برای دغدغه و آرزو هایم
دلم برای صمیمیت سیال کودکی ام تنگ شده

نمی دانم کدام روز در پشت کدام حصار بلند کودکی ام را جا گذاشتم
کسی آن سوی حصار نیست کودکی ام را دوباره به طرفم پرتاب کند؟

 

 

دلم واسه پروانه گرفتن واسه بازی با پسر همسایمون واسه آلوچه خوردن از حیاط همسایمون واسه کندن آلبالو از حیاطمون واسه سه چرخه بازی واسه بدو بدو کردن زیر بارون خاله بازی کردن واسه مهد کودک رفتنو غذا بردن توی ظرف رنگ کردن کتاب کارامو از خط بیرون زدن تراشیدن مدادام پاک کردن دفترام پاره کردن کتابام هشت خونه بازی کرن و هرنگ هرنگ بازی لواشک خوردن خوردن نوک مداد قرمزم خیس کردنش واسه خوشرنگ تر شدنش دعوا واسه نشستن سر میز اول پرحرفیام حفظ جدول ضربو کتاب هدیه های آسمانو ....تنگ نشده بـــــــــــــــــله درست شنیدی دوست عزیز تنگ نشده مگه زوریه!!!
خداییش میگم نمیدونم شاید وقتی بعدها که سنم بالا تر بره تنگ بشه اما الانم داره حوصلم سر میره
که چی؟به نظرم آدما باید از سنه 19 به بعد به دنیامیومدن آخه گذروندن عمر تو کودکی وقت تلفیه
اگه ماهااز 19تا 27تفریح میکردیم که بهتر بودش .....

[مثل اينكه از كودكيتون زياد نتونستين بهره مند بشين ولي واقعيتش اينه كه بي شيله پيله ترين دوران كل زندگي همون كودكيه !تو خيابون اگه چهره ها رو يه نيگا بندازي ميبيني همه اونايي كه 18 رو رد كردن كلافن و دچار ابهام پوچ زندگي شدن...]

دلم واسه پروانه گرفتن واسه بازی با پسر همسایمون واسه آلوچه خوردن از حیاط همسایمون واسه کندن آلبالو از حیاطمون واسه سه چرخه بازی واسه بدو بدو کردن زیر بارون خاله بازی کردن واسه مهد کودک رفتنو غذا بردن توی ظرف رنگ کردن کتاب کارامو از خط بیرون زدن تراشیدن مدادام پاک کردن دفترام پاره کردن کتابام هشت خونه بازی کرن و هرنگ هرنگ بازی لواشک خوردن خوردن نوک مداد قرمزم خیس کردنش واسه خوشرنگ تر شدنش دعوا واسه نشستن سر میز اول پرحرفیام حفظ جدول ضربو کتاب هدیه های آسمانو ....تنگ نشده بـــــــــــــــــله درست شنیدی دوست عزیز تنگ نشده مگه زوریه!!!
خداییش میگم نمیدونم شاید وقتی بعدها که سنم بالا تر بره تنگ بشه اما الانم داره حوصلم سر میره
که چی؟به نظرم آدما باید از سنه 19 به بعد به دنیامیومدن آخه گذروندن عمر تو کودکی وقت تلفیه
اگه ماهااز 19تا 27تفریح میکردیم که بهتر بودش .....

مثل اينكه از كودكيتون زياد نتونستين بهره مند بشين ولي واقعيتش اينه كه بي شيله پيله ترين دوران كل زندگي همون كودكيه !

تو خيابون اگه چهره ها رو يه نيگا بندازي ميبيني همه اونايي كه 18 رو رد كردن كلافن و دچار ابهام پوچ زندگي شدن...

اندرس عزیز چرا؟واقعا فک میکنین چرا بی شیله پیله ترین دوران زندگی بچگیه؟چون ماکار اشتباهی از دستمون بر نمیاد که بکنیم� 
چون واقعا دنیامون کوچیکه و اصلا متوجه چیزی نمیشیم مثلا غیبت کنیم؟دورو دورنگ باشیم؟زیر آب بزنیم؟آدم بکشیم؟درسته؟
به نظر من دوران بچگی یه دوران خنثاست درسته که ماها اون زمان پاکو معصومیم اما به نظرم اصلا اونجور معصوم بودنی لذت نداره
وقتی شما از خودت لذت میبری که توانایی انجام کاریو داشته باشی وانجام ندی اما دوران بچگی یه چیزی مثه دوران جنینیه
که ما نمی فهمیم اما بعدا که میفهمیم و به قول شما از پوچ بودن زندگی با خبر میشیم اونموقعه هستش که اگه راست باید بتونی خوب زندگی کنی یعنی بفهمی و بدونی و دونسته کار درستیو انجام بدی اونوقته که تازه معنی پاک بودنو به خوبی احساس میکنی الــــــــــــــبته از زیبایی های خاطره های قدیمی نمیشه گذشت

[کنکوریا بیان بگن که کجا و چه رشته ای قبول شدنن؟؟]

خب درسته دوران کودکی بلد نبودیم مثلا غیبت کنیم و این چیزا

ولی بقول گفتنی یاد اون روزایی که بزرگترین غممون شکستنه نوک مدادمون بود بخیر

چه دوران راحتی بود

هر وقت میخواستیم بازی میکردیم هروقت میخواستیم می خوابیدیم هر چقد اذیت میکردیم میذاشتن به پای شیطونی و بچه بودنمون

یادش بخیر وقتی خانوم معلم فقط یه صد افرین تو دفترمون می نوشت مثل اینکه دنیا رو بهمون دادن به همه نشونش میدادیم چقد خوشحال میشدیم

راستی فکر کنم جواب نهایی انتخاب رشته کنکور داخل سایت سنجش اومده
کنکوریا بیان بگن که کجا و چه رشته ای قبول شدنن؟؟


به امید خدا که همشون مزد زحماتشونو گرفتن و اگه کسی هم امسال نتونسته رشته مورده نظرشو بیاره انشاالله سال بعد تلاششو بیشتر میکنه و حتما موفق میشه� 

[چه عرض كنم NEW جان شما طوري به قضيه نگاه ميكنيد كه فكر نكنم كس ديگه اي هم طرز تفكر شمارو بتونه داشته باشه !به هر حال از اولش كه نميشه آدم همه چيرو بدونه و در مرحله آزمون و خطا قرار بگيره...درسته كه تو كودكي خيلي چيزا قابل تشخيص نيستنولي دليل نميشه اين دوران رو خنثي نام گذاري كنيم ! خيلي از چيزا هستن كه فقط واسه بچه ها قابل تشخيصه !چون هنوز آلوده تفكرات مزخرف دنياي سيمان و آهن و سنگ بزرگترا نشدن و به همه چي به چشم رياضي و دو دو تا چهار تا نگاه نميكنن !در ضمن الان بچه ها بهتر از بزرگترا ميدونن غيبت و گناه چيه...ولي هنوز درونشون اين فتنه ها رو پس ميده بيرون و نميذاره آلوده بشنچون به چيزاي بهتر و برتري اعتقاد دارن كه از ياد ما بزرگترا رفته !يه كدك بارون رو دوس داره ولي يه بزرگسال چتر رو !يه كودك بازي با برف رو دوس داره ولي يه برگسال پاروكردن برف رو !وقتي يه كودك تو دنياي رنگارنگ خيال شناوره يه بزرگسال توي دنياي سردرگم و پر از مشكلاتش شناوره !كودكي دوره اي از زندگيه كه لطافت توش جريان داره و دريچه اش به روشنايي بازه...اگه وقت كردين كتاب شازده كوچولو اثر آنتوان دو سنت اگزوپري رو مطالعه بفرمايين]

چه عرض كنم NEW جان شما طوري به قضيه نگاه ميكنيد كه فكر نكنم كس ديگه اي هم طرز تفكر شمارو بتونه داشته باشه !

به هر حال از اولش كه نميشه آدم همه چيرو بدونه و در مرحله آزمون و خطا قرار بگيره...درسته كه تو كودكي خيلي چيزا قابل تشخيص نيستن

ولي دليل نميشه اين دوران رو خنثي نام گذاري كنيم ! خيلي از چيزا هستن كه فقط واسه بچه ها قابل تشخيصه !

چون هنوز آلوده تفكرات مزخرف دنياي سيمان و آهن و سنگ بزرگترا نشدن و به همه چي به چشم رياضي و دو دو تا چهار تا نگاه نميكنن !

در ضمن الان بچه ها بهتر از بزرگترا ميدونن غيبت و گناه چيه...ولي هنوز درونشون اين فتنه ها رو پس ميده بيرون و نميذاره آلوده بشن

چون به چيزاي بهتر و برتري اعتقاد دارن كه از ياد ما بزرگترا رفته !

يه كدك بارون رو دوس داره ولي يه بزرگسال چتر رو !

يه كودك بازي با برف رو دوس داره ولي يه برگسال پاروكردن برف رو !

وقتي يه كودك تو دنياي رنگارنگ خيال شناوره يه بزرگسال توي دنياي سردرگم و پر از مشكلاتش شناوره !

كودكي دوره اي از زندگيه كه لطافت توش جريان داره و دريچه اش به روشنايي بازه...اگه وقت كردين كتاب شازده كوچولو اثر آنتوان دو سنت اگزوپري رو مطالعه بفرمايين

اندرس عزیز من کودک نیستم اما عاشق بارونم کودک نیستم اما برفو دوس دارم کودک نیستم و ذهنمم پره
از دنیای خیاله امـــــــــــــــــــــــا...
واسم مهمه تو شرایط لازم چتر داشته باشم تا سرما نخورم
پارو داشته باشم تا ماشینم تو برف نمونه
تو مشکلات غرق شم تا اونا رو حل کنم تا بتونم راحت تر به دنیایی که یه روزی توش غرق میشدم برسم
میبینید؟بازم کودکی خنثاست شما الانم دریچه ای درونتون بازه که لطافت توش جریان داره فقط اونقدر سرتون شلوغ شده که حواستون نیست شما بزرگسالان امروز همون کودکان دیروزید چرا جوری حرف می زنید که انگار دو شخصیت کاملا متفاوتید؟
راستی دوست عزیز خوندم شازده کوچولو رو چند وقت پیش اما فک کنم باید یه 2 سال دیگه هم باز بخونم
اما قبلا هم گفتم گذشته خاطرات زیبایی هم داره که نمیشه ازش دل کند....

فکر میکنم حداقل برای من دوران پیچیده ای بود دوران امادگی برای یه امتحانی به اسم کنکور.خب علاقه شخصی من شرکت در ازمون هنر

بود ولیکن رشته ریاضی بودم و حتی جرات نمیکردم بگم تغییر عقیده دادم و گزینه انتخابی من هنره این بود که بدون اینکه کسی متوجه
 
بشه کتاب ها رو تهیه کردم و هر دو رو همزمان خوندم البته هنر رو یوااااشکی!!این که در انتهای کار چی شد و بنده چقدر بعدها مجبور

شدم از این شاخه به اون شاخه بپرم بماند...

ولی یادش بخیییییر

[خلاصه ساعته بدجور به تیک تاک افتاده....]

منم مثل کنکوریای ساده دل یه برنامه هایی امسال برا خودم دارم....

اولیشو که برمیگرده به ماجرای پیری و معرکه گیری(بقول دوستم)، فعلا کاملا سکرته چون اگه نشه....، دومیشم که کنکور ارشده که بالاخره
بعد از مدتها فکر، رشته ارشدمو انتخاب کردم...البته من خیلی از قافله عقبم� � ولی خب سعیمو میکنم...نمیدونم چرا ولی یه دفعه
حس درسخونی بهم دست داده...!!!!!

خلاصه ساعته بدجور به تیک تاک افتاده....

برای خودم و همه بچه درس خونای سایت ارزوی موفقیت میکنم

خب تیک تاکه ساعته منم خیلی وقته نمیزاره بخوابم
خیلی وقته صداش اونقدر بلند شده که هر لحظه حسش میکنم
منم کنکور ارشد دارمو ساعتم عین نور از جلو چشام میره و من.....
ای بابا ما هم کنکوریم دیگه چیکار کنیم خیلیم بده ولی چاره ایی نیست برام دعا کنید