[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   کفرنامه ها (عصیان نامه) ....!!!!!

[اینجا می خوام براتون کفرنامه های شعرا و نویسنده ها رو بذارم]

اینجا می خوام براتون کفرنامه های شعرا و نویسنده ها رو بذارم

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[اولین مطلب رو تقریبا همه باهاش آشنایی دارن:]

اولین مطلب رو تقریبا همه باهاش آشنایی دارن:

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

خداوندا نمی دانم
در این دنیای وانفسا
كدامین تكیه گه را تكیه گاه خویشتن سازم
نمیدانم
نمی دانم خداوندا.
در این وادی كه عالم سر خوش است و دلخوش است و جای خوش دارد.
كدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم
نمی دانم خداوندا
به جان لاله های پاك و والایت نمی دانم
دگر سیرم خداوندا.
دگر گیجم خداوندا
خداوندا تو راهم ده.
پناهم ده .
امیدم خداوندا .
كه دیگر نا امیدم من و میدانم كه نومیدی ز درگاهت گناهی بس ستمبار است و لیكن من نمیدانم
دگر پایان پایانم.
همیشه بغض پنهانی گلویم را حسابی در نظر دارد و می دانم كه آخر بغض پنهانم مرا بی جان و تن سازد.
چرا پنهان كنم در دل؟
چرا با كس نمی گویم؟
چرا با من نمی گویند یاران رمز رهگشایی را؟
همه یاران به فكر خویش و در خویشند. گهی پشت و گهی پیشند
ولی در انزوای این دل تنها . چرا یاری ندارم من . كه دردم را فرو ریزد
دگر هنگامه ی تركیدن این درد پنهان است
خداوندا نمی دانم
نمی دانم
و نتوانم به كس گویم
فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی بسی من خون دل دارم. دلی بی آب و گل دارم
به پو چی ها رسیدم من
به بی دردی رسیدم من
به این دوران نامردی رسیدم من
نمیدانم
نمی گویم
نمی جویم نمی پرسم
نمی گویند
نمی جوند
جوابی را نمی دانم
سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند
چرا من غرق در هیچم؟
چرا بیگانه از خویشم؟
خداوندا رهایی ده
كلام آشنایی ده
خدایا آشنایم ده
خداوندا پناهم ده
امیدم ده
خدایا یا بتركان این غم دل را
و یا در هم شكن این سد راهم را
كه دیگر خسته از خویشم
كه دیگر بی پس و پیشم
فقط از ترس تنهایی
هر از گاهی چو درویشم
و صوتی زیر لب دارم
وبا خود می كنم نجوای پنهانی
كه شاید گیرم آرامش
ولی آن هم علاجی نیست
و درمانم فقط درمان بی دردیست
و آن هم دست پاك ذات پاكت را نیازی جاودانش هست

[زین سپس با دگران عشق و صفا خواهم کرد / همچو تو یکسره من ترک وفا خواهم کردزین سپس جای وفا چو تو جفا خواهم کرد / ترک سجاده و تسبیح و َردا خواهم کردگذر از کوی تو چون باد صبا خواهم کردهرگز این گوش من از تو سخن حق نشنید / مردمان گوش به افسانهَ زاهد ندهیدداده از پند به من پیر خرابات نوید/ کز تو ای عهد شکن این دل دیوانه رمیدشِکوه زآین بدت پیش خدا خواهم کرددرس حکمت همه را خواندم و دیدم به عیان/ بهر هر درد دوایی است دواها پنهاننسخهَ درد من این بادهَ ناب است بدان/ کز طبیبان جفا جوی نگرفتم درمانزخم دل را میِ ناب دوا خواهم کردمن که هم می خورم و دُردی آن پادشهم /بهتر آنست که اِمشب به همانجا برومسر خود بر در خُمخانهَ آن شاه نهم/ آنقدر باده خورم تا زغم آزاد شومدست از دامن طناز رها خواهم کردخواهم از شیخ کشی شهره این شهر شوم / شیخ و ملاء و مُریدان همه را قهر شومبر مذاق همه شیخان دغل زهر شوم/ گر که روزی زقضا حاکم این شهر شومخون صد شیخ به یک مست روا خواهم کردزکم و بیش و بسیار بگیرم از شیخ / وجه اندوخته و دینار بگیرم از شیخآنقدر جامه و دستار بگیرم از شیخ/ باج میخانهَ اَمرار بگیرم از شیخوسط کعبه دو میخانه بنا خواهم کردوقف سازم دو سه میخانهَ با نام و نشان/ وَندَر آنجا دو سه ساقی به مهروی عیانتا نمایند همه را واقف ز اسرار جهان / گِرد هر چرخ به من مهلتی ای باده خوارانکف این میکده ها را زعبا خواهم کردهر که این نظم سرود خرّم و دلشاد بُود/ خانه ی ذوقی و گوینده اش آباد بُودانتقادی نبود هر سخن آزاد بُود/ تا قلم در کف من تیشهَ فرهاد بُودتا ابد در دل این کوه صدا خواهم کرد]

زین سپس با دگران عشق و صفا خواهم کرد / همچو تو یکسره من ترک وفا خواهم کرد
زین سپس جای وفا چو تو جفا خواهم کرد / ترک سجاده و تسبیح و َردا خواهم کرد
گذر از کوی تو چون باد صبا خواهم کرد

هرگز این گوش من از تو سخن حق نشنید / مردمان گوش به افسانهَ زاهد ندهید
داده از پند به من پیر خرابات نوید/ کز تو ای عهد شکن این دل دیوانه رمید
شِکوه زآین بدت پیش خدا خواهم کرد

درس حکمت همه را خواندم و دیدم به عیان/ بهر هر درد دوایی است دواها پنهان
نسخهَ درد من این بادهَ ناب است بدان/ کز طبیبان جفا جوی نگرفتم درمان
زخم دل را میِ ناب دوا خواهم کرد

من که هم می خورم و دُردی آن پادشهم /بهتر آنست که اِمشب به همانجا بروم
سر خود بر در خُمخانهَ آن شاه نهم/ آنقدر باده خورم تا زغم آزاد شوم
دست از دامن طناز رها خواهم کرد

خواهم از شیخ کشی شهره این شهر شوم / شیخ و ملاء و مُریدان همه را قهر شوم
بر مذاق همه شیخان دغل زهر شوم/ گر که روزی زقضا حاکم این شهر شوم
خون صد شیخ به یک مست روا خواهم کرد

زکم و بیش و بسیار بگیرم از شیخ / وجه اندوخته و دینار بگیرم از شیخ
آنقدر جامه و دستار بگیرم از شیخ/ باج میخانهَ اَمرار بگیرم از شیخ
وسط کعبه دو میخانه بنا خواهم کرد

وقف سازم دو سه میخانهَ با نام و نشان/ وَندَر آنجا دو سه ساقی به مهروی عیان
تا نمایند همه را واقف ز اسرار جهان / گِرد هر چرخ به من مهلتی ای باده خواران
کف این میکده ها را زعبا خواهم کرد

هر که این نظم سرود خرّم و دلشاد بُود/ خانه ی ذوقی و گوینده اش آباد بُود
انتقادی نبود هر سخن آزاد بُود/ تا قلم در کف من تیشهَ فرهاد بُود
تا ابد در دل این کوه صدا خواهم کرد

 شاليزه عزيز ممنون از اين تايپيك تازه وقشنگتان ... من فكر مي كنم فروغ فرخزاد با كتاب عصيان اين عصيان در برابر خدا را به آخرين درجه خود رساند...
قسمتي از شعر عصيان از مجموعه عصيان را مي گذارم بازهم ممنون از اين تايپيك زيبايتان

بر لبانم  سايه اي از  پرسشي  مرموز

در  دلم  درديست بي آرام  و هستي  سوز

راز  سرگرداني  اين  روح   عاصي را

با  تو  خواهم  در  ميان  بگذاردن، امروز

 

 گر چه  از درگاه خود مي رانيم، اما

تا من  اينجا  بنده،  تو آنجا، خدا باشي

سرگذشت  تيرهء من،  سرگذشتي نيست

کز سرآغاز  و سرانجامش جدا باشي
.
.
.
کي رهايم کرده اي ، تا  با  دوچشم  باز

 برگزينم   قالبي ، خود  از براي  خويش

تا دهم  بر  هر   که خواهم نام مادر را

خود  به  آزادي  نهم  در راه  پاي خويش

 

من  به دنيا  آمدم تا  در  جهان  تو 

حاصل  پيوند  سوزان  دو تن  باشم

پيش از آن  کي  آشنا  بوديم  ما با هم ؟

من  به  دنيا  آمدم  بي  آن که  «من» باشم

[من به این مهر سکوتمن به این تاریکی من به ما من به فرسودگی ذهن خودم معترضمکه چرا شوق آغاز مراو منی چون من رااز خودم دزدیدند به کجا برگردم؟حق برگشتن را زتنم دزدیدندسفر آینه هم رنگی نیستخواب رنگین مرا دزدیدند...]

من به این مهر سکوت

من به این تاریکی

من به ما

من به فرسودگی ذهن خودم معترضم

که چرا

شوق آغاز مرا

و منی چون من را

از خودم دزدیدند

به کجا برگردم؟

حق برگشتن را

زتنم دزدیدند

سفر آینه هم رنگی نیست

خواب رنگین مرا دزدیدند...

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[شب از کار توانفرسای روزانه به سوی کلبه خویش ،پا را مینهم در پیش و اشکی گرم بر رخسار سردم نقش میبندد ؛صدایی جز صدای پای من از پی نمیآید ؛به جز من عابری در شهر پیدا نیست ؛خیابانهای پرجوش و خروش شهر خاموش است ؛زمان آبستن سرمای جانسوز است ، زغربال هوا بر دامن شب نقره میبارد.کلاغی پیر بر روی ذرختی لانه میجوید ،سگ آوارهای از شدت سرما مثال بید میلرزد ؛تنم از خستگی با پتک میکوبد ،سرم را در گریبان کردهام پنهان ،که از سرمای جانسوز زمستان در امان باشم ؛دو پایم در تیرگیها راه میپوید ،زن هرجایی اندر انتظاری عابری،تن رنجور خود را به هرسو میکشاند؛که شاید در چنین ساعات شب مرد هوسبازی به دام افتد و او را با پشیزی چند در آغوش خود گیرد ، پس آنگه لقمه نانی بدست آرد که شکم را از عذاب بیغذاییها رها سازد .من از این صحنههای زشت و بدمنظر به راه خویش ،پا را مینهم در پیش و اشکی گرم بر رخسار سردم نقش میبندد .در این تاریکی و ظلمت ناگهان صدای نالهای در گوش من بنشست .زلرزش رشته تار دلم بگسست ،قدم را تندتر کردم تا ببینم کیست ،فغان و ناله اش از چیست ؛چو دیدم فقیری لامکان از شدت سرما ،چو مار زخمخورده می پیچد از درد ،سخنهایش شرر بر جان میزد ؛خداوندا جوابم ده ، شنیدم هرکه را خواهی دهی عزّت،شنیدم هرکه را خواهی دهی ذلّت،خداوندا عزّت و ذلّت به دست توست ؛ای پروردگار دانا ، چرا این دردهای دردمندان را طبیبی نیست ؟چرا با این همه نعمت مرا از آن نصیبی نیست ؟خداوندا ستم کافیست !زمان با برف خود آنشب ، برای او کفن میدوخت ، درون کاخ زیبا چلچراغی تا سحر میسوخت]

شب از کار توانفرسای روزانه به سوی کلبه خویش ،
پا را مینهم در پیش و اشکی گرم بر رخسار سردم نقش میبندد ؛
صدایی جز صدای پای من از پی نمیآید ؛
به جز من عابری در شهر پیدا نیست ؛
خیابانهای پرجوش و خروش شهر خاموش است ؛
زمان آبستن سرمای جانسوز است ، زغربال هوا بر دامن شب نقره میبارد.
کلاغی پیر بر روی ذرختی لانه میجوید ،
سگ آوارهای از شدت سرما مثال بید میلرزد ؛
تنم از خستگی با پتک میکوبد ،
سرم را در گریبان کردهام پنهان ،
که از سرمای جانسوز زمستان در امان باشم ؛
دو پایم در تیرگیها راه میپوید ،
زن هرجایی اندر انتظاری عابری،
تن رنجور خود را به هرسو میکشاند؛
که شاید در چنین ساعات شب مرد هوسبازی به دام افتد و او را با پشیزی چند در آغوش خود گیرد ،
پس آنگه لقمه نانی بدست آرد که شکم را از عذاب بیغذاییها رها سازد .
من از این صحنههای زشت و بدمنظر به راه خویش ،
پا را مینهم در پیش و اشکی گرم بر رخسار سردم نقش میبندد .
در این تاریکی و ظلمت ناگهان صدای نالهای در گوش من بنشست .
زلرزش رشته تار دلم بگسست ،
قدم را تندتر کردم تا ببینم کیست ،
فغان و ناله اش از چیست ؛
چو دیدم فقیری لامکان از شدت سرما ،
چو مار زخمخورده می پیچد از درد ،
سخنهایش شرر بر جان میزد ؛

خداوندا جوابم ده ، شنیدم هرکه را خواهی دهی عزّت،
شنیدم هرکه را خواهی دهی ذلّت،
خداوندا عزّت و ذلّت به دست توست ؛
ای پروردگار دانا ، چرا این دردهای دردمندان را طبیبی نیست ؟
چرا با این همه نعمت مرا از آن نصیبی نیست ؟
خداوندا ستم کافیست !
زمان با برف خود آنشب ، برای او کفن میدوخت ،
 درون کاخ زیبا چلچراغی تا سحر میسوخت

[دلم گرفته آسمون ، نمی تونم گریه کنمشکنجه می شم از خودم ، نمی تونم شکوه کنمانگاری کوه غصه ها رو سینه من اومدهباز داره باورم می شه ، خنده به من نیومدهدلم گرفته آسمون، از خودتم خسته ترمتو روزگار بی کسی، یه عمره که در به درمحتی صدای نفسم ، می گه که توی قفسممن واسه آتیش زدنِ یه کوله بار شب بسمدلم گرفته آسمون ، یه کم منو حوصله کننگو که از این روزگار ، یه خورده کمتر گله کنمنو به بازی می گیرن عقربه های ساعتمبرگه تقویم می کنه لحظه به لحظه لعنتم]

دلم گرفته آسمون ، نمی تونم گریه کنم

شکنجه می شم از خودم ، نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها رو سینه من اومده

باز داره باورم می شه ، خنده به من نیومده

دلم گرفته آسمون، از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی، یه عمره که در به درم

حتی صدای نفسم ، می گه که توی قفسم

من واسه آتیش زدنِ یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون ، یه کم منو حوصله کن

نگو که از این روزگار ، یه خورده کمتر گله کن

منو به بازی می گیرن عقربه های ساعتم

برگه تقویم می کنه لحظه به لحظه لعنتم

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[من درخت تناور دردمریشه در بیشه های شک دارمبه زمین و به آسمان به خدا…به خدا آیه آیه شک دارم!دردها پشت هم که می تازندپشتم از ارتداد می لرزدمثل بیدم که گیج و سرگرداناز هیاهوی باد می لرزدمن سکوتم نشان “آری” نیستچند روزیست فکر فریادمچند روزیست مثل خندیدنصبر هم رفته است از یادمسرد و سرگشته و پر از تردیدخسته و بی صدا و حیرانمهیجانی که داشتم مرده استمثل باغی پر از زمستانممثل بغضی که پشت حنجره اممانده اما فرو نمی ریزدمثل صبحی که نفرت خود رابه شب روبرو نمی ریزدزندگی ماجرای تلخی شدآمدن سوختن و َ برگشتننوسان میان بود و نبودلحظه های سیاه دل بستنعطش ناتمام روحم رابرکه ها، آب ها نفهمیدندمن کویری ترک ترک شدم وابرها هم مرا نفهمیدندآنقدر تیره ام که در شعرمطرحی از روشنی نمی بینیدمن درختی شدم که غیر از دردچیزی از شاخه ام نمی چینید…از نگاهم سوال می جوشدروح من تشنه ی جواب شماستشب طولانی زمستان استچشم روحم به آفتاب شماست]

من درخت تناور دردم

ریشه در بیشه های شک دارم

به زمین و به آسمان به خدا…

به خدا آیه آیه شک دارم!


دردها پشت هم که می تازند

پشتم از ارتداد می لرزد

مثل بیدم که گیج و سرگردان

از هیاهوی باد می لرزد


من سکوتم نشان “آری” نیست

چند روزیست فکر فریادم

چند روزیست مثل خندیدن

صبر هم رفته است از یادم


سرد و سرگشته و پر از تردید

خسته و بی صدا و حیرانم

هیجانی که داشتم مرده است

مثل باغی پر از زمستانم


مثل بغضی که پشت حنجره ام

مانده اما فرو نمی ریزد

مثل صبحی که نفرت خود را

به شب روبرو نمی ریزد


زندگی ماجرای تلخی شد

آمدن سوختن و َ برگشتن

نوسان میان بود و نبود

لحظه های سیاه دل بستن


عطش ناتمام روحم را

برکه ها، آب ها نفهمیدند

من کویری ترک ترک شدم و

ابرها هم مرا نفهمیدند


آنقدر تیره ام که در شعرم

طرحی از روشنی نمی بینید

من درختی شدم که غیر از درد

چیزی از شاخه ام نمی چینید

…

از نگاهم سوال می جوشد

روح من تشنه ی جواب شماست

شب طولانی زمستان است

چشم روحم به آفتاب شماست

[پیراهن نگاه مرا مکش از پشت ....که بر میگردم...و بیخیال عزیزهای مصر و یعقوبهای چشم به راه،چنان به خود میفشارمت !که هفتادو هفت سال تمام ...باران ببارد و گندم درو کنیم ....]

پیراهن نگاه مرا مکش از پشت ....

که بر میگردم...

و بیخیال عزیزهای مصر و یعقوبهای چشم به راه،

چنان به خود میفشارمت !

که هفتادو هفت سال تمام ...

باران ببارد و گندم درو کنیم ....

[بپیچ ای تازیانه ! خرد کن ، بشکن ستون استخوانم را به تاریکی تبه کن ، سایه ی ظلمت بسوزان میله های آتش بیداد این دوران پر محنت فروغ شب فروز دیدگانم را لگدمال ستم کن ، خوار کن ، نابود کن در تیره چال مرگ دهشتزا امید ناله سوز نغمه خوانم را به تیر آشیانسوز اجانب تار کن ، پاشیده کن از هم پریشان کن ، بسوزان ، در به در کن آشیانم را بخون آغشته کن ، سرگشته کن در بیکران این شب تاریک وحشتزا ستمکش روح آسیمه ، سر افسرده جانم را به دریای فلاکت غرق کن ، آواره کن ، دیوانه ی وحشی ز ساحل دور و سرگردان و تنها کشتی امواج کوب آرزوی بیکرانم را با وجود این همه زجر و شقاوتهای بنیان کن که می سوزاند اینسان استخوان های من و هم میهنانم را طنین افکن سرود فتح بیچون و چرای کارراسر می دهم پیگیر و بی پروا ! و در فردای انسانی بر اوج قدرت انسان زحمتکش به دست پینه بسته ، می فرازم پرچم پرافتخار آرمانم را]

بپیچ ای تازیانه ! خرد کن ، بشکن ستون استخوانم را

به تاریکی تبه کن ، سایه ی ظلمت

بسوزان میله های آتش بیداد این دوران پر محنت

 فروغ شب فروز دیدگانم را

 لگدمال ستم کن ، خوار کن ، نابود کن

 در تیره چال مرگ دهشتزا

امید ناله سوز نغمه خوانم را

 به تیر آشیانسوز اجانب تار کن ، پاشیده کن از هم
 
پریشان کن ، بسوزان ، در به در کن آشیانم را

بخون آغشته کن ، سرگشته کن در بیکران این شب تاریک وحشتزا

 ستمکش روح آسیمه ، سر افسرده جانم را

 به دریای فلاکت غرق کن ، آواره کن ، دیوانه ی وحشی

 ز ساحل دور و سرگردان و تنها

 کشتی امواج کوب آرزوی بیکرانم را با وجود این همه زجر و شقاوتهای بنیان کن

 که می سوزاند اینسان استخوان های من و هم میهنانم را

 طنین افکن سرود فتح بیچون و چرای کاررا

سر می دهم پیگیر و بی پروا ! و در فردای انسانی

 بر اوج قدرت انسان زحمتکش

 به دست پینه بسته ، می فرازم پرچم پرافتخار آرمانم را

ثنای عزیزم این پستت انقدر زیبا بود که من هم توی این تاپیک آوردمش

[گـُر گرفـتـم دوبـاره از غـم هـا///بـا تـماشـای ایـن جـهـنـّم هــابرگ تـقـویـم هـا شـدنـد سـیــاه///عمر من پر شد از محرّم هـاسـوگـوار گـذشـتـه‌ی خـویـشــم///گـم شـدم در مـیـان مـاتـم هـازخـمـی چـاه بـیــژنـم ای کاش///یـاوری از قـبـیـل رسـتـم هـاانـتـظـار مـسـیـح بـیـهـودســت///از تــبــار عـقـیـم مـریـم هــامی‌زنـم تـیـر سـایـه‌ی خـود را///خـسـتـه‌ام از تـمــام آدم هـــا]

گـُر گرفـتـم دوبـاره از غـم هـا///بـا تـماشـای ایـن جـهـنـّم هــا

برگ تـقـویـم هـا شـدنـد سـیــاه///عمر من پر شد از محرّم هـا

سـوگـوار گـذشـتـه‌ی خـویـشــم///گـم شـدم در مـیـان مـاتـم هـا

زخـمـی چـاه بـیــژنـم ای کاش///یـاوری از قـبـیـل رسـتـم هـا

انـتـظـار مـسـیـح بـیـهـودســت///از تــبــار عـقـیـم مـریـم هــا

می‌زنـم تـیـر سـایـه‌ی خـود را///خـسـتـه‌ام از تـمــام آدم هـــا

[سلام ای نا خدای کشتی دنیا ، خداببینم حال و احوالت چطور است؟تو می گویی نشستی عدل و دادت را نصیب ما زمینی ها کنیولی من خوب می دانم که آن بالابه روی تخت زرینت نشستی،کنارت حوری و غلامان فراوانندملائک گرد تو جمعند و انگور بهشتیحبه حبه بر دهانت می نهندتو سیری، بی نیازیثروت و مکنت فراوان داری و با آن همه قدرت،به خود می نازی و با ما دمادم می کنی بازیهوا خوب است میدانمبهشت تو همان بالا ستتو آن بالا درون رود مشروبات خودمی غلتی و می خندی و حمام می گیریچه مستی تو... چه مستی!در این مستی قضاوت می کنی بر عالم هستی؟!چه می گویند آدمها : عجب عدلی خدا دارد !!!خدایا چشم هم داری؟ تو می بینی و خاموشی؟خدا از زجر آدمها خبر داری؟خبر داری تو از سنگینی درد فراموشی؟خدا از فقر و بیماری ،خدا از غارت و دزدی ،دروغ و جهل و نادانی خبر داری؟خدا از مرز نا محدود نابودی خبر داری؟؟خبر از مرگ وجدان ها و خوبی ها،خبر از قتل آزادی به نام واژه بی بند و باری چه؟گرسنه بودن و لب تشنه بودن تا خود مرگ،خبر داری خدای ناخدایی ها؟خبر داری حراج آبرو ها را؟خبر داری سراب آرزو ها را؟چشیدی تا به الان طعم تلخ زندگانی را؟خدایا گوش هم داری؟صدای ناله ها و ضجه ها می آید آن بالا؟تو ای تنها خدای ما زمینی هاتعفن،بوی خون، بوی جنون، آیا مشامت را نیازرده؟چه می گویم به تو ای وایکه هم لالی و هم کوری و هم کربیا جرات کن و یک روزفقط یک روزبه این پایین نگاهی کننه در مستی- که در هنگام هشیاری-بیا جرات کن و یک روز- فقط یک روز-خودت را جای ما بگذارببین فرق زمین ما و آن شهر جهنم چیست؟همین جا نیست؟بهشت تو همان بالا و آتشدانت این پایین!چه می گویند آدمها : عجب عدلی خدا دارد !!!خدایا بودنت افسانه تلخیستهمان بهتر نباشی توتو حتی عاجزی از این که تغییری بسی کوچکپدید آریچه فرقی می کند آخر که باشی یا نباشی تو؟!]

سلام ای نا خدای کشتی دنیا ، خدا
ببینم حال و احوالت چطور است؟
تو می گویی نشستی عدل و دادت را نصیب ما زمینی ها کنی
ولی من خوب می دانم که آن بالا
به روی تخت زرینت نشستی،
کنارت حوری و غلامان فراوانند
ملائک گرد تو جمعند و انگور بهشتی
حبه حبه بر دهانت می نهند
تو سیری، بی نیازی
ثروت و مکنت فراوان داری و با آن همه قدرت،
به خود می نازی و با ما دمادم می کنی بازی
هوا خوب است میدانم
بهشت تو همان بالا ست
تو آن بالا درون رود مشروبات خود
می غلتی و می خندی و حمام می گیری
چه مستی تو... چه مستی!
در این مستی قضاوت می کنی بر عالم هستی؟!
چه می گویند آدمها : عجب عدلی خدا دارد !!!
خدایا چشم هم داری؟ تو می بینی و خاموشی؟
خدا از زجر آدمها خبر داری؟
خبر داری تو از سنگینی درد فراموشی؟
خدا از فقر و بیماری ،خدا از غارت و دزدی ،دروغ و جهل و نادانی خبر داری؟
خدا از مرز نا محدود نابودی خبر داری؟؟
خبر از مرگ وجدان ها و خوبی ها،
خبر از قتل آزادی به نام واژه بی بند و باری چه؟
گرسنه بودن و لب تشنه بودن تا خود مرگ،
خبر داری خدای ناخدایی ها؟
خبر داری حراج آبرو ها را؟
خبر داری سراب آرزو ها را؟
چشیدی تا به الان طعم تلخ زندگانی را؟
خدایا گوش هم داری؟
صدای ناله ها و ضجه ها می آید آن بالا؟
تو ای تنها خدای ما زمینی ها
تعفن،بوی خون، بوی جنون، آیا مشامت را نیازرده؟
چه می گویم به تو ای وای
که هم لالی و هم کوری و هم کر
بیا جرات کن و یک روز
فقط یک روز
به این پایین نگاهی کن
نه در مستی- که در هنگام هشیاری-
بیا جرات کن و یک روز- فقط یک روز-
خودت را جای ما بگذار
ببین فرق زمین ما و آن شهر جهنم چیست؟
همین جا نیست؟
بهشت تو همان بالا و آتشدانت این پایین!
چه می گویند آدمها : عجب عدلی خدا دارد !!!
خدایا بودنت افسانه تلخیست
همان بهتر نباشی تو
تو حتی عاجزی از این که تغییری بسی کوچک
پدید آری
چه فرقی می کند آخر که باشی یا نباشی تو؟!

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[با شمایم نشنیدید ؟ جوابم بدهیدتشنگی کشت مرا جرعه ی آبم بدهیدتشنه ام وای اگر آب به دستم نرسددست کم آب ندادید سرابم بدهیدسال ها هست که این شهر به خود مست ندیدعقل ارزانی تان باد شرابم بدهیددرد عشق است که جز مرگ ندارد مرحمچوبه ی دار مهیاست طنابم بدهیدخواب تا مرگ،کسی گفت فقط یک نفس استقسمتم مرگ نشد فرصت خوابم بدهیدگفته بودید که هر جرم عذابی داردعاشقی جرم بزرگی ست عذابم بدهید]

با شمایم نشنیدید ؟ جوابم بدهید

تشنگی کشت مرا جرعه ی آبم بدهید

تشنه ام وای اگر آب به دستم نرسد

دست کم آب ندادید سرابم بدهید

سال ها هست که این شهر به خود مست ندید

عقل ارزانی تان باد شرابم بدهید

درد عشق است که جز مرگ ندارد مرحم

چوبه ی دار مهیاست طنابم بدهید

خواب تا مرگ،کسی گفت فقط یک نفس است

قسمتم مرگ نشد فرصت خوابم بدهید

گفته بودید که هر جرم عذابی دارد

عاشقی جرم بزرگی ست عذابم بدهید

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[سکوتم را نکن باورمن آن آرامش سنگين پيش از قهر طوفانممن آن خرمنمن آن انبار باروتمکه با آواز يک کبريتآتش ميشوم يک سر!]

سکوتم را نکن باور

من آن آرامش سنگين پيش از قهر طوفانم

من آن خرمن

من آن انبار باروتم

که با آواز يک کبريت

آتش ميشوم يک سر!

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[اينجا سرزمين واژگان واژگون است:جايي که گنج؛ جنگ ميشود؛درمان؛نامرد ميشود؛قهقه؛هق هق ميشود؛اما دزد همان دزد است؛و درد همان درد...]

اينجا سرزمين واژگان واژگون است:

جايي که گنج؛ جنگ ميشود؛

درمان؛نامرد ميشود؛

قهقه؛هق هق ميشود؛

اما دزد همان دزد است؛

و درد همان درد...