[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  گــــفــــتــــگــــو آزاد (مدير: elena)   عنوان تاپیک پای ذوق شما ها......

[عنوان تاپیک رو میذارم:گذری بر خنکای تابستانحرفی هم توش نباشه لطفا]

عنوان تاپیک رو میذارم:

گذری بر خنکای تابستان

حرفی هم توش نباشه لطفا

[این یه شعر برفی واسه بچه ها گل ساده دل.تو گرما حس برف خیل میچسبه قصیده برف:هرگز کسی نداد بدین سان نشان برفگویی که لقمه ایست زمین در دهان برفمانند پنبه دانه که در پنبه تعبیه استاجرام کوه هاست نهان در میان برفناگه فتاد لرزه بر اطراف روزگاراز چه ؟ زبیم تاختن ناگهان برفگشتند نا امید هم جانور ز جانبا جان کوهسار چو پیوست جان برفبا ما سپید کاری از حد همی بردابر سیاه کار که شد در ضمان برفچاه مقنعست هم چاه خانه هاانباشته به گوهر سیماب سان برفزین سان که سر به سینه گردون نهاد بازخورشید پای در ننهد ز آستان برف...گرچه سپید کرد همه خان و مان مایارب سیاه باد همه خان و مان برفوقتی چنین نشاط کسی را مسلم استکاسباب عیش دارد اندر زمان برفهم نان و گوشت دارد و هم هیزم و شرابهم مطربی که برزندش داستان برفمعشوقه ای مرکب از اضداد مختلفباطن بسان اتش و ظاهر بسان برفگلگونه ای بود به سپید اب برزدههر جرعه ای که ریزد بر جرعه دان برفتا رنگ روی باز نماید بر این قیاسبعضی ازآن باده و بعضی ازآن برفمی میخورد به کام و زنخ میزند بجددر گوش خود رها نکند سو زیان برفآن را که پوشش و می و خرگاه و آتش استوقت صبوح مژده دهد بر نشان برفنه همچو من که هر نفس از باد زمهریرپیغام های سرد دهد بر زبان برفدست تهی بزیر زنخدان کند ستونو ندر هوا همی شمرد پود و تان برفخانه تهی ز چیز و ملا از خورندگانآبی بریق می خورد از ناودان برفدلتگ و بینوا چو بطان بر کنار آبخلقی نشسته ایم کران تا کران برفگر قوتم بدی ز پی قرص آفتاببر بام چرخ رفتمی از نردبان برف]

این یه شعر برفی واسه بچه ها گل ساده دل.
تو گرما حس برف خیل میچسبه
قصیده برف

:هرگز کسی نداد بدین سان نشان برف

گویی که لقمه ایست زمین در دهان برف

مانند پنبه دانه که در پنبه تعبیه است

اجرام کوه هاست نهان در میان برف

ناگه فتاد لرزه بر اطراف روزگار

از چه ؟ زبیم تاختن ناگهان برف

گشتند نا امید هم جانور ز جان

با جان کوهسار چو پیوست جان برف

با ما سپید کاری از حد همی برد

ابر سیاه کار که شد در ضمان برف

چاه مقنعست هم چاه خانه ها

انباشته به گوهر سیماب سان برف

زین سان که سر به سینه گردون نهاد باز

خورشید پای در ننهد ز آستان برف

...

گرچه سپید کرد همه خان و مان ما

یارب سیاه باد همه خان و مان برف

وقتی چنین نشاط کسی را مسلم است

کاسباب عیش دارد اندر زمان برف

هم نان و گوشت دارد و هم هیزم و شراب

هم مطربی که برزندش داستان برف

معشوقه ای مرکب از اضداد مختلف

باطن بسان اتش و ظاهر بسان برف

گلگونه ای بود به سپید اب برزده

هر جرعه ای که ریزد بر جرعه دان برف

تا رنگ روی باز نماید بر این قیاس

بعضی ازآن باده و بعضی ازآن برف

می میخورد به کام و زنخ میزند بجد

در گوش خود رها نکند سو زیان برف

آن را که پوشش و می و خرگاه و آتش است

وقت صبوح مژده دهد بر نشان برف

نه همچو من که هر نفس از باد زمهریر

پیغام های سرد دهد بر زبان برف

دست تهی بزیر زنخدان کند ستون

و ندر هوا همی شمرد پود و تان برف

خانه تهی ز چیز و ملا از خورندگان

آبی بریق می خورد از ناودان برف

دلتگ و بینوا چو بطان بر کنار آب

خلقی نشسته ایم کران تا کران برف

گر قوتم بدی ز پی قرص آفتاب

بر بام چرخ رفتمی از نردبان برف

 
 

[یه چند روزیه اینجا ، کوچولو بارون میبارهاوووووف اگه بدونید چه هوای خوبیهحس تابستـون حسابی پـَـــــــــــــــــــــــــــــــــر]

یه چند روزیه اینجا ، کوچولو بارون میباره

اوووووف اگه بدونید چه هوای خوبیه

حس تابستـون حسابی پـَـــــــــــــــــــــــــــــــــر 
خدایا خیلی عاشــــــــــــــــقتم 

[باز باران ،با ترانه ،با گوهرهای فراوانمی خورد بر بام خانه......]

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

باز باران ،

با ترانه ،

با گوهرهای فراوان

می خورد بر بام خانه......

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[پشت كاجستان ، برف .برف ، يك دسته كلاغ .جاده يعني غربت . باد ، آواز مسافر و كمي ميل به خواب. شاخ پيچك ، و رسيدن و حياط .من ، و دلتنگ ، واين شيشه ي خيس . مي نويسم و فضا . مي نويسم ودو ديوار ، و چندين گنجشك .يك نفر دلتنگ است . يك نفر مي بافد . يك نفر مي شمرد . يك نفر مي خواند .زندگي يعني : يك سار پريد .از چه دلتنگ شدي ؟دلخوشي ها كم نيست : مثلا اين خورشيد ، كودك پس فردا ، كفتر آن هفته .يك نفر ديشب مرد .و هنوز ، نان گندم خوب است .وهنوز ، آب مي ريزد پايين ، اسب ها مي نوشند .قطره ها در جريان ،برف بر دوش سكوت و زمان روي ستون فقرات گل ياس .]

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

پشت كاجستان ، برف .
برف ، يك دسته كلاغ .
جاده يعني غربت . باد ، آواز مسافر و كمي ميل به خواب. شاخ پيچك ، و رسيدن و حياط .

من ، و دلتنگ ، واين شيشه ي خيس . مي نويسم و فضا . مي نويسم ودو ديوار ، و چندين گنجشك .

يك نفر دلتنگ است . يك نفر مي بافد . يك نفر مي شمرد . يك نفر مي خواند .

زندگي يعني : يك سار پريد .
از چه دلتنگ شدي ؟
دلخوشي ها كم نيست : مثلا اين خورشيد ، كودك پس فردا ، كفتر آن هفته .

يك نفر ديشب مرد .
و هنوز ، نان گندم خوب است .
وهنوز ، آب مي ريزد پايين ، اسب ها مي نوشند .

قطره ها در جريان ،

برف بر دوش سكوت

و زمان روي ستون فقرات گل ياس .

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[قایقی خواهم ساختخواهم انداخت به آبدور خواهم شد از این خاک غریبکه در آن هیچ کسی نیست که در بیشه عشققهرمانان را بیدار کندقایق از تور تهیو دل از آرزوی مرواریدهمچنان خواهم راندنه به آبی ها دل خواهم بستنه به دریا همچنان خواهم راندهمچنان خواهم خوانددور باید شد دور شب سرودش را خواندنوبت پنجره هاست همچنان خواهم خواندهمچنان خواهم راندپشت دریا ها شهری استکه در آن پنجره ها رو به تجلی باز استبام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرنددست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند که به یک شعله به یک خواب لطیفخاک موسیقی احساس ترا می شنودو صدای پر مرغان اساطیر می اید در بادپشت دریاها شهری استکه در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است شاعران وارث آب و خرد و روشنی اندپشت دریا ها شهری استقایقی باید ساخت]

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

قایقی خواهم ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه عشق

قهرمانان را بیدار کند

قایق از تور تهی

و دل از آرزوی مروارید

همچنان خواهم راند

نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریا

 همچنان خواهم راند

همچنان خواهم خواند

دور باید شد دور

شب سرودش را خواند

نوبت پنجره هاست
 

همچنان خواهم خواند

همچنان خواهم راند

پشت دریا ها شهری است

که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است

بام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرند

دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است

مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند

 که به یک شعله به یک خواب لطیف

خاک موسیقی احساس ترا می شنود

و صدای پر مرغان اساطیر می اید در باد

پشت دریاها شهری است

که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است

شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند

پشت دریا ها شهری است

قایقی باید ساخت

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .