[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   گزیدهایی ازکتاب «پرده ی راز»

گزیدهای از کتاب "پرده راز".....اثر اصغر ناظمی

سرزمین حیرت

به بالاترین قله رسیدم
آنجا که عشق تبلورهستی بود
ومرگ ظلمات
آغاز روشنایی حیات
درارتفاع شکوهمند ادراک .

پرندگان را شولای پرواز بود
بی دام ونخجیروکمان
دیگر هیچ نبود
نه ابر
نه باد
ونه رنج وملال
نه مرگ ونه نام
ونه اندوه محاسبات
 
همه چیزبه غایت خویش می رسید ؛
رودخانه
وجویبارودرخت
اندوه وعقیده وجدال

انسان ، یگانه بود
عقابی بربلندای اشتیاق
با تجلای اندیشه وسکوت
 
زمین چه فراخناک می نمود
آنجا که عشق مفسرحیات بود .
 
پوسته ظلمانی حصاررنج را ازهم شکافتم
به بلندای قله شعوربیکرانه رسیدم
دروادی حیرت ،
زندگی را به غایت یافتم
رنج ما شادمانی شگرف هستی بود
روح را همسفرصبح لحظه ها دیدم
بیداری را درختان مزمزه می کردند
زندگی ، شکوهمندترین هدیه ازلی بود

ازخویشتن فراتررفتم
وازرنج وزندگی
واززمان که اندوه نارون هاست
ازمرگ هراسی نبود
مرگ رئوف ترین نگاه ما بود .
 
سکه درمیان مشت ماست
با آن روی تابناک زیستن
شب را بیداری نیست
درجاده های توهم
سکه را دوروست
وروزحساب زندگی ست
با تجلای آگاهی وشعور

نان وشراب

نان وشراب درچمدانم
وستاره وسبزه وباران را ، درکوله بارم
برایتان به ارمغان آورده ام .

اگرمیخواهی با شراب لایزالی مدهوش ومست شوی
لحظه ای درنگ کن .
آری –
همه اینجاست ؛

آسمان آبی

ستاره های اکلیلی
وشراب های ارغوانی  .

جام ما هرگزتهی نخواهدشد
چون دمادم انگورهای چرخشتی
ازآسمان برایمان مهیا می شود
«آن» برکتی ست
که گرسنگی تانرا فرو می نشاند
قلبم باغی ست
که لبریزازعطربهاران
وزنبیلم ، سرشارازمیوه وریحان است

چشمانت را بگشا
تادراین قحط سالی
سال دشنام ومرگ
سال سکوت ونفرین
سال بیگانگی وبی خویشتنی

میوه را ازنزدیک ترین شاخه بچینی
وآب را –
ازنزدیک ترین چشمه بنوشانی
اگرسیرابی را طلب داری
کوزه ات را ازاین چشمه لبریزکن
چشمه ای که دردستان توست

درخشکسالی زمین
ودرظلمات ظالم زمان
برایت ازخورشید آیینه ای به ارمغان آورده ام
تاخویشتن را عریان درآن بنگری
آنگاه –
دریای ابدیت را
بی تقلا وجستجو
وبی ریاضت ، به مکاشفه خواهی نشست .

عصاکش کوران مباش
تا عشق ، قلبت رابیاراید
آنگاه دریچه ای خواهی گشود
که خورشید وآفتاب را
دمادم درتبلوردستان خویش
درچنگ خواهی داشت .

ورایحه تازه زیستن را
با مشام جان خواهی چشید .
 
نان وشراب درچمدانم
وستاره وسبزه وباران درکوله بارم دارم
آنهارا ازسرزمینی دیگر
برایتان به ارمغان آورده ام
سرزمینی بکرومقدس
که یکایک تان
در میانه اش ایستاده اید .

ودل مشغولی تان
شمارا ازسبزه وستاره وباران جدا میکند .

چشمان را ازغیرخویش بازستانید
تانه تاکستان وانگور
تا نه گندم زارونان
بلکه معشوق تان را
به روشنی دیدگان روشن تان
لحظه به لحظه درخویشتن تان بنگرید .

ترازوی مهروکین

 فصلی چه تازه درسخن آورده ام ، ببین
 اینجا هزاردامن گل تازه تازه چیــــن

 تونوبهاری و ، عطرو گـلاب خویش
 درخودبجو تو برگ گل و عطریاسمین

 هم تو کلامی وهم معنـی ی خـــــودی
 حجمی ز واژه شوی اینچـنین حـــــزین

 آیینه ای که سیـرت خویشت کنی عیان
 غره مشو عبث به ترازوی مهروکین

 دارد سکوت جلوه گهی ماورای حزن
 آن قصرتوست ، تو در خویشتن ببین

 آموزه های قلب همه سد راه ماست
 خود را بیاب که تویی جنت معین

 برلوحه ی ضمیر نویسی زوال خود
 ازخویش منفکی تو به پندار آتشین

 نقد بهار خویش به یغما دهی ، همی
 این نسیه را بهل که بیابی بخود یقین

 هرگون صفت همه درکنه ذات توست ،
 برخویشتن مباش تو به اقرارخوشه چین

 اصل تووصل توست نگشتی ازآن جدا
 خاشاک را تو اصل شماری در آستین

 توکوه نوری وخورشید باتو ، ذره ای
 ازخویشتن تو دوری وبا رنج خودقرین

 خواهی زرسم مانده اگر سر رها کنی ؛
 آیینه پاک دار ، تو از شام واپسین

دفترتقدیر


 دفتری درپیش رویت سبز
 تا چه بنویسی توخود درآن .
 دفتری ،
 آری .
 شگفت وعاری ازحرف وکلام وگفت .

 دفتری چون برگ خیس برف
 جاری و
 سرشارو
 نورانی
 آبداروسبزوبارانی
 می نویسی خود درآن-
 بی واژه وصوت وکلام وحرف .

 برگ تقدیرتورا حرف وکلامی نیست
 خویشتن باید ،
 درآن ناگفته بنویسی ؛
 سرنوشت خویش .

 میتوانی با غ خودرا زیروبرسازی
 میتوانی ، بهرخود ،
 خود گلشنی دیگر بپردازی .

 سرچه می بازی به مشتی واژه درمشتت ؟
 باغ را باید دمادم خود بپیرایی .
 باید ازافسانه های چرکمرده خود سبک آیی .
 دفترت را کن سبک ازهرچه میدانی .

 بعداز آن ، آری
 توانی برگ تقدیری دگراینجا به خود سازی .

زندگی


زندگی ،
 جز زنده بودن نیست
 زندگی جزمستی وشوروسرودن نیست
 میتوانی ، شادمانه رقص هستی را به چنگ آری
 میتوانی عاشقانه چنگ هستی را به رقص آری .

 میتوانی زندگی را همنوا باشی
 میتوانی با بهاروباغ وگل ها همصدا باشی .
 میتوانی ،
 درمیان ظلمت وتردید
 لحظه لحظه با «خدا» باشی .
 با خدا باشی
 با خدا باشی
 با خدا ....

سایـــــــــه

چرا می گریزیم ازخویشتن ،
 به هرشیوه ای درجهان مردوزن
 بدین فعل وارونه مان ساختیم ؛
 یکی سایه را هرکه ازخویشتن

 کجا سایه اصل است مارا،بگو
 بود سایه تصویر بی جان ما
 زاصل خودیم ما ولی بی خبر
 به جنجال وهویی شدیم مبتلا

 کجا سایه اصل است مارا ، بگو
 بود سایه وهمی که زنجیرماست
 چنان سخت با خویش بیگانه ایم
 که هرفعل این سایه تخدیر ماست

 همه اصل ما صلح وآرامش است
 شدیم فتنه ازسایه ، ازایــــن بدل
 جهان را خشونت گرفته اگــــــــر
 کند سایه باسایه ، جنگ و جـــدل

 بود اصل ما ، فــــرهء ایزدی
 شکوه و سرورو ، همه فرهی
 به افسانه دادیم سروجان خویش
 بود این مصیبت همه گُمــــــرهی

 ندانیم چرا ، این بلای مهیب ؟
 چو باخویشتن گشته ایم ما غریب
 به گرداب پستی شناور شـــــــدیم
 بود آن همه کید و ، مکر وفریب

اگرمی شناختیم ما خویشتن
 نبودیم دگر بنــــده ی اهرمن
 چه دینداروبی دین ویا خاص وعام
 خدا جوی بودیم به هــر انجمن

شب دیباج

 ای مانده تهی درکف خود درشب دیباج
 جان را تـو مده برسراندیشه به تاراج

 نوکردن جامه شده گر قاعـــده ی مـــا
 این رسم وبالی ست که مارا کند اخراج

 ازریشه وازاصل که آن مائده ی ماست .
 بگشا تو گره تا رهی ازدامگه عاج

 تو اصلی وبرفرع چکاندی دل خود را،
 دریا به کویری شده درغائله محتـــــاج

 تو شیری و لیکن شـــده قربانی بیشــــه ،
 این بیشه همه قال ومقال است نه معـراج

 دانی ؛ تو به زندان خودی سخت گرفتار،
 هرشیوه ی توغائله ایست .سروی وگرکاج

 اصـــل تو بود حادثه ای فوق تخیـُــــــــل
 بیهوده دهی سایه ی خودرا تو همی باج

 این فهم خطا شرط بقا یافتن ماست
 برکن تو خطا تا که بخود پیشه کنی تاج

 کن فهم سخن ، تا برهی ازقفس وبنــد
 خودرا چه کنی دربُن افسانه تو تیمـــاج

گمشده
 

ای گمشده !

تورادرکجاجستم

که نیستی ؟

ای آفریده ی ازلی

آیینه ی کما ل وتجلی

 

تورا دیدم :

با خورشید

که درتبلوربودی

با آب

که درطراوت

باسبزه

درشکفتن

اندام اثیری ات را نور پوشانده بود

وازچشمه سارمعرفت

جرعه جرعه عشق می نوشیدی

صبحدم .

نشانه تولدت بود

- خودرا نگاه کردم

شرم برجبینم حلقه زد

آنگاه که ازخویشتن جدا بودم -

هنوز . تورا می نگرم

وقتی که ازظلمات پرگرفته ای

وبی پیرایه

آیینه ی جمال آفتابی

عشق عمومی

من
 یک کودکم
 به سپیدی برف
 وبه صداقت آینه ها

 صمیمیت لبخندم را باورکنید
 وجراحت انگشتم ،
 ناشیانه برحروف اندام تان
 وگاه نیز
 کلام دشخوارکودکانه ام را

 دیگرانگشتی قلبتان را نمی خراشد
 وپنجه ای روحتان را نمی فشرد
 دیگرنهال کینه ،
 درسینه تان جوانه نمی زند

آری
 چقدرزیباست زندگی
 وقتی من وتو
 صادقانه
 کودکانی چون آینه باشیم