[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعرهای بلند و کوتاه (4)

[ورژن جدید این تاپیک به همراه این شعر زیبا، تقدیم شما:]

ورژن جدید این تاپیک به همراه این شعر زیبا، تقدیم شما:

ای آن که گاه گاه ز من یاد می کنی
پیوسته شادزی که دلی شاد می کنی
گفتی: «برو!» ولیک نگفتی کجا رود
این مرغ پر شکسته که آزاد می کنی
پنهان مساز راز غم خویش در سکوت
باری، در آن نگاه، چو فریاد می کنی
ای سیل اشک من! ز چه بنیاد می کنی؟
ای درد عشق او! از چه بیداد می کنی؟
نازک تر از خیال منی، ای نگاه! لیک
با سینه کار دشنه ی پولاد می کنی
نقشت ز لوح خاطر سیمین نمی رود
ای آن که گاه گاه ز من یاد می کنی

 

[باران و چتر و شال و شنل بود و ما دو تا…جوی و دو جفت چکمه و گِل بود و ما دو تا…وقتی نگاه من به تو افتاد، سرنوشتتصدیق گفته های «هِگِل» بود و ما دو تا…روز قرارِ اوّل و میز و سکوت و چایسنگینی هوای هتل بود و ما دو تاافتاد روی میز ورق های سرنوشتفنجان و فال بینی و دِل بود و ما دو تاکم کم زمانه داشت به هم میرساندماندر کوچه ساز و تمبک و کِل بود و ما دو تا…تا آفتاب زد همه جا تار شد برامدنیا چقدر سرد و کسل بود و ما دو تا،از خواب میپریم که این ماجرا فقطیک آرزوی مانده به دِل بود و ما دو تا…]

باران و چتر و شال و شنل بود و ما دو تا…
جوی و دو جفت چکمه و گِل بود و ما دو تا…

وقتی نگاه من به تو افتاد، سرنوشت
تصدیق گفته های «هِگِل» بود و ما دو تا…

روز قرارِ اوّل و میز و سکوت و چای
سنگینی هوای هتل بود و ما دو تا

افتاد روی میز ورق های سرنوشت
فنجان و فال بینی و دِل بود و ما دو تا

کم کم زمانه داشت به هم میرساندمان
در کوچه ساز و تمبک و کِل بود و ما دو تا…

تا آفتاب زد همه جا تار شد برام
دنیا چقدر سرد و کسل بود و ما دو تا،

از خواب میپریم که این ماجرا فقط
یک آرزوی مانده به دِل بود و ما دو تا…


" نجمه زارع "

[سالها می رود و باز فراموش ِ خودیمخفته در دخمۀ بی روزن ِ‌خاموش ِ خودیمسحر از پنجره ، صد حنجره آوای طلوعهدیه آورده و ما در قفس ِ دوش ِ خودیمرفته با قافلۀ نفس ِ بد اندیش به پیشغافل از زمزمۀ قدسی ِ‌چاووش ِ خودیمنه تحول ، نه تأمّل ، نه توکل ، نه خلوصخفته در بستر قیلولۀ خرگوش خودیمچون صدفهای تهی مانده ز گوهر، شب و روزبه دهن درۀ بی فایده در جوش ِ خودیممورهاییم که در حفرۀ پر دهشت ِ خاکبه تلاشیم ولی بی خبر از توش خودیمنیشها برده فرو بر دل یکدیگر و بازهر یکی مان به خیالیم که در نوش خودیمسرد ، همچون جسد ِ منجمدی خفته به گورمنفصل از کشش ِ گرمی ِ آغوش ِ خودیمبه زبانی که به مار است ، چو مار است مدامعافیت سوز و روان سود و جفا کوش خودیمگوشواری ز خزفهای کهن قلعۀ حرفحلقه با حلقه در آویخته بر گوش خودیمنه مرا جرئت ِ آن و نه تو را زَهرۀ اینتا بلافیم که یاران ِ خطاپوش ِ خودیم !به سبکبار ِ سبکسر چه توان گفت جز این :ما همان بار گرانیم که بر دوش ِ خودیم !]

سالها می رود و باز فراموش ِ خودیم
خفته در دخمۀ بی روزن ِ‌خاموش ِ خودیم
سحر از پنجره ، صد حنجره آوای طلوع
هدیه آورده و ما در قفس ِ دوش ِ خودیم
رفته با قافلۀ نفس ِ بد اندیش به پیش
غافل از زمزمۀ قدسی ِ‌چاووش ِ خودیم
نه تحول ، نه تأمّل ، نه توکل ، نه خلوص
خفته در بستر قیلولۀ خرگوش خودیم
چون صدفهای تهی مانده ز گوهر، شب و روز
به دهن درۀ بی فایده در جوش ِ خودیم
مورهاییم که در حفرۀ پر دهشت ِ خاک
به تلاشیم ولی بی خبر از توش خودیم
نیشها برده فرو بر دل یکدیگر و باز
هر یکی مان به خیالیم که در نوش خودیم
سرد ، همچون جسد ِ منجمدی خفته به گور
منفصل از کشش ِ گرمی ِ آغوش ِ خودیم
به زبانی که به مار است ، چو مار است مدام
عافیت سوز و روان سود و جفا کوش خودیم
گوشواری ز خزفهای کهن قلعۀ حرف
حلقه با حلقه در آویخته بر گوش خودیم
نه مرا جرئت ِ آن و نه تو را زَهرۀ این
تا بلافیم که یاران ِ خطاپوش ِ خودیم !
به سبکبار ِ سبکسر چه توان گفت جز این :
ما همان بار گرانیم که بر دوش ِ خودیم !

سالهاست که کوهستان دلم به حرمت
 
رد پاهایت، به برف هایش اجازه آب شدن نمیدهد...

تسليم



فکر کنم می خواستی بهم ثابت کنی سر رشته دست کیه، که کردی.

می خواستی یادم نره که تا تو نخوای اتفاقی نمی افته، که دیگه یادم نمی ره.

می خواستی حواسم جمع شه، که شد.

قول می دم دیگه تکرار نشه!

باور کن قول دادم!

همه درسامو خوب ِ خوب، متوجه شدم.



خوب

.

.

.

خدا حالا چيكار كنم؟؟

[مگسی را کشتم نه به این جرم که حیوان پلیدیست، بد، استو نه چون نسبت سودش به ضرر یک به صد استطفل معصوم به دور سر من می چرخیدبه خیالش قندمیا که چون اغذیه ی مشهورش، تا به آن حد، گَندَمای دو صد نور به قبرش باردمگس خوبی بودمن به این جرم که از یاد تو بیرونم کردمگسی را کشتم]

مگسی را کشتم

نه به این جرم که حیوان پلیدیست، بد، است


و نه چون نسبت سودش به ضرر یک به صد است


طفل معصوم به دور سر من می چرخید


به خیالش قندم


یا که چون اغذیه ی مشهورش، تا به آن حد، گَندَم


ای دو صد نور به قبرش بارد


مگس خوبی بود


من به این جرم که از یاد تو بیرونم کرد


مگسی را کشتم


مرحوم حسین پناهی

[مطمئن باش و برو ضربه ات کاری بود دل من سخت شکستو چه زشت به من و سادگی ام خندیدی]

مطمئن باش و برو
   
ضربه ات کاری بود
 
دل من سخت شکست

و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی

[بـرايـم كـــوچ از ايـنـجــــا مـقـدّر نـيـسـت ، مي‌داني كـه بـا ايـن بـال پـروازم مـيـسّـر نـيـست ، مي داني زمـان ، روز مـرا شـب كرد و شـب را روز ، پـي‌در‌پـي گـذشـت ايـّام و فرصـت تا بـه آخر نيست ، مي‌داني سپـيـدي بـر سيـاهي غالب آمد ، چشـم را ، مـو را بـغـيـر از انـتـظــارم ، راه ديـگـر نـيـسـت ، مي‌دانـي تــوهـّـم بــود بـسـيـاري از آنـچــه اتـّفـاق افـتــــــــاد حقيقت هم كه باشد ، جاي باور نيـست ، مي‌داني تـغـافـل دشـنـه هـای دوستـي بـر گـــُرده مـي‌كـارد زبـان طـعـنـه از شـمشـيـر كـمتـر نيست ، مي‌داني قـلـم هـر لـحـظـه مي‌آیــد كـه بـنـويـسـد حقـايق را ولـي ايـمـن ز پـاسخـهاي خنجـر نيست ، مي داني دلـــــــــم لــبــريـز از خـون غـزل هاي تـب‌آلود است و چيـزي جـز خيـالي تـلخ در سر نيست ، مي‌داني]

بـرايـم كـــوچ از ايـنـجــــا مـقـدّر نـيـسـت ، مي‌داني

كـه بـا ايـن بـال پـروازم مـيـسّـر نـيـست ، مي داني
 
زمـان ، روز مـرا شـب كرد و شـب را روز ، پـي‌در‌پـي

گـذشـت ايـّام و فرصـت تا بـه آخر نيست ، مي‌داني

سپـيـدي بـر سيـاهي غالب آمد ، چشـم را ، مـو را

بـغـيـر از انـتـظــارم ، راه  ديـگـر نـيـسـت ، مي‌دانـي

تــوهـّـم بــود بـسـيـاري از آنـچــه اتـّفـاق افـتــــــــاد

حقيقت هم كه باشد ، جاي باور نيـست ، مي‌داني

تـغـافـل دشـنـه هـای دوستـي بـر گـــُرده مـي‌كـارد
 
زبـان طـعـنـه از شـمشـيـر كـمتـر نيست ، مي‌داني

قـلـم هـر لـحـظـه مي‌آیــد كـه بـنـويـسـد حقـايق را

ولـي ايـمـن ز پـاسخـهاي خنجـر نيست ، مي داني

دلـــــــــم لــبــريـز از خـون غـزل هاي تـب‌آلود است

و چيـزي جـز خيـالي تـلخ در سر نيست ، مي‌داني

[گرفته مه همه ي جاده را مشخص نيستکه صاف مي شود آيا هوا ؟ مشخص نيستچطور بايد از اين راه مه گرفته گذشتاز اين مسير که يک ردّ پا مشخص نيستو من چقدر در اين مه به گريه محتاجمولي براي خودم ؟ يا خدا ؟ مشخص نيستچه حسّ خوبِ غريبي ؛ به جستجوي خودتشبانه راه بيفتي ... کجا ؟ مشخص نيستو تا هميشه از اين شهر مرده کوچ کنيو دورِ دور شوي ... دور... تا ... مشخص نيستدرست مي روي آيا ؟ و يا ... نمي دانيصحيح مي رسي اما ؟ و يا ... مشخص نيست... کسي شبيه نسيم از کنار من رد شدغريبه بود ؟ وَ يا آشنا ؟ مشخص نيست]

گرفته مه همه ي جاده را مشخص نيست
که صاف مي شود آيا هوا ؟ مشخص نيست

چطور بايد از اين راه مه گرفته گذشت
از اين مسير که يک ردّ پا مشخص نيست

و من چقدر در اين مه به گريه محتاجم
ولي براي خودم ؟ يا خدا ؟ مشخص نيست

چه حسّ خوبِ غريبي ؛ به جستجوي خودت
شبانه راه بيفتي ... کجا ؟ مشخص نيست

و تا هميشه از اين شهر مرده کوچ کني
و دورِ دور شوي ... دور... تا ... مشخص نيست

درست مي روي آيا ؟ و يا ... نمي داني
صحيح مي رسي اما ؟ و يا ... مشخص نيست

... کسي شبيه نسيم از کنار من رد شد
غريبه بود ؟ وَ يا آشنا ؟ مشخص نيست

[شعری زیبا به اکثر زبانهای زنده دنیا !!]

شعری زیبا به اکثر زبانهای زنده دنیا !!

arabic
في ربيع العام الماضي كنا قد ذهبوا جميعا للحج
حين يعود، وفتاة جميلة النوع الذي كان معنا.
كان قلبي التسول لي :
"اذهب، وقل لها أحبك..... لها أيا كان يريد أن يكون، يكون! وماذا يريد أن يقول، ويقول"!
قلت لقلبي سرا، وأنا سمعت هذا في الرد :
"بوي! كيف أنت جاهل! جئت للحج أو للغمز؟"

german
Im Frühjahr letzten Jahres waren wir alle für Wallfahrt gegangen
Während zurück, hübsch und freundlich Mädchen, das war mit uns.
Mein Herz war mir zu betteln:
"Geh, sag ihr, ich liebe sie ..... was auch immer sein werden! Und was sagen will, sagen will!"
Ich erzählte meine geheime Herz, und ich hörte als Antwort:
"Junge! Wie Sie unwissend bist Du gekommen, Pilgerfahrt oder liebäugeln?"

french
Au printemps l'année dernière nous étions tous partis pour le pèlerinage
Bien que le dos, jolie et gentille fille qui était avec nous.
Mon cœur était pour me supplier de:
«Allez, lui dire que je l'aime ..... tout ce veut être, l'être! Et ce qui veut dire, mot ���  dire!"
J'ai dit ���  mon cœur secret, et j'ai entendu cela ���  la suite:
«Boy! Comment vous êtes ignorants! Vous venez de pèlerinage ou ���  lorgner?"

italian
Nella primavera dello scorso anno eravamo andati tutti al pellegrinaggio
Tempo fa, bella e gentile ragazza che era con noi.
Il mio cuore era pregandomi di:
"Va ', dille che io amo lei ..... qualunque cosa vuole essere, essere! E che cosa vuole dire, dire!"
Ho detto al mio cuore segreto, e ho sentito questo in risposta:
"Ragazzo! Come sei ignorante! venite per pellegrinaggi o ad occhieggiare?"

Korean
모���  순례에 대한 봄에는 작년에 우리가 있었을 사라
수개월 ��� �에, 예쁘���  친��� �한 소녀 누가 우리와 함께했다내 마음이 나를 위해 구걸했다 :
"말해, 가서 그녀를 난 뭐��� 간에 있어야 해! 그리���  무슨 말을,하���  싶은 말은 싶은 그녀 ..... 사랑해!"
내 비밀 마음을 얘기, 그리���  대한 응답으로이 말씀을 듣���  :
"이봐! 당��� 은 무식한 방법이야!거나 순례 온 추파를 던지다가?"

Spainish
En la primavera del año pasado estábamos todo se ha ido de peregrinación
Tiempo atrás, muy amable y una niña que estaba con nosotros.
Mi corazón me pedía:
"Ve, dile que la amo ..... lo que quiere ser, ser! ¿Y qué quiere decir, por ejemplo!"
Le dije a mi corazón secreto, y oí esto en la respuesta:
"Muchacho! ¿Cómo estás ignorantes! Usted viene de peregrinación o comerse con los ojos de?"

english
In spring last year we were all gone for pilgrimage
While back, pretty and kind girl who was with us.
My heart was begging me to:
"Go, tell her I love her ..... whatever wants to be, be! and what wants to say, say!"
I told my secret heart, and I heard this in response:
"Boy! how you're ignorant! you come for pilgrimage or to ogle?"

Russian
Весной прошлого года мы все пошли на паломничество
Некоторое время назад, довольно и вид девушка, которая была с нами.
Мое сердце было просил меня:
"Пойди, скажи ей, что я ее люблю ..... все хотят быть, то быть! А что хочет сказать, говорю!"
Я сказал мою тайну сердца, и я услышал это в ответ:
"Мальчик! Как вы невежественны! Вы приходите на паломничество или строить глазки?"

Chinesse
在去年春天，我们都去朝圣前阵子，漂亮，善良的女孩谁是我们的。
我的心哀求我：
“去，告诉她我爱她想要什么.....是，是！想说什么，说！“
我告诉我的秘密的心，我听到的反应是：
“小子！��� 如何��� 知！��� 是来朝圣或抛媚眼？“

و بالاخره فارسی:
پارسال بهار دسته جمعی رفته بودیم زیارت
برگشتنی یه دختر خوشگل با محبت
همسفر ما شده بود همراهمون میومد
به دست و پام افتاده بود این دل بی مروت
میگفت بروووو بهش بگوووووو
آخه دوسش دارم
میگفت بگو
هرچی میخواد بشه بشه هرچی میخواد بگه،بگه!
راز دلم رو گفتم اینو جواب شنفتم:
تو زواری!پسر!چقدر نادونی!اومدی زیارت یا که چشم چرونی؟!

[آنکس که بداند و بداند که بداند اسب شرف از گنبد گردون بستاند آنکس که بداند و نداند که بداند بيدار کنيدش که بسي خفته نماند آنکس که نداند و بداند که نداند لنگان خرک خويش به منزل برساند آنکس که نداند و نداند که نداند در جهل مرکب ابدالدهر بماند]

آنکس که بداند و بداند که بداند

اسب شرف از گنبد گردون بستاند

آنکس که بداند و نداند که بداند

بيدار کنيدش که بسي خفته نماند

آنکس که نداند و بداند که نداند

لنگان خرک خويش به منزل برساند

آنکس که نداند و نداند که نداند

در جهل مرکب ابدالدهر بماند

از ابن یمین

[خراب]

خراب

فرسود پاي خود را چشمم به راه دور

تا حرف من پذيرد آخر كه : زندگي

رنگ خيال بر رخ تصوير خواب بود .

دل را به رنج هجر سپردم ؛ ولي چه سود ،

پايان شام شكوه ام

صبح عتاب بود .

سهراب سپهری

[بیا ماه من و یلدای من باششب بارانیه دی ماه من باشبیا زیباترین مجنون این شبیه عمری با من و لیلای من باش . . .]

بیا ماه من و یلدای من باش

شب بارانیه دی ماه من باش

بیا زیباترین مجنون این شب

یه عمری با من و لیلای من باش . . .

[مثل بارون تو کویری ، مثل بارون تو چمــــــــــــــنزارمثل حس بینظیر داشتن دستات تو رویـــــــــــــــــاتو تموم زندگیمی ، تو اینو میدونی عشقــــــــــــــممیدونی اگه نباشی میشکنم،تموم میشـــــــم منتو حقیقت نیستی پیشم اماداشتنت محال نیستمیدونی همیشه هستی توی فکر و خاطـــــــر منme]

مثل بارون تو کویری ، مثل بارون تو چمــــــــــــــنزار
مثل حس بینظیر داشتن دستات تو رویـــــــــــــــــا
تو تموم زندگیمی ، تو اینو میدونی عشقــــــــــــــم
میدونی اگه نباشی میشکنم،تموم میشـــــــم من
تو حقیقت نیستی پیشم اماداشتنت محال نیست
میدونی همیشه هستی توی فکر و خاطـــــــر من




me

[شب آرامی بودمی روم در ایوان، تا بپرسم از خودزندگی یعنی چه؟مادرم سینی چایی در دستگل لبخندی چید ،هدیه اش داد به منخواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجالب پاشویه نشستپدرم دفتر شعری آورد، تکيه بر پشتی دادشعر زیبایی خواند ، و مرا برد، به آرامش زیبای یقین:با خودم می گفتم زندگی، راز بزرگی است که در ما جاریستزندگی فاصله آمدن و رفتن ماسترود دنیا جاریستزندگی ، آبتنی کردن در این رود استوقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایمدست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟هیچ!!!زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماندشاید این حسرت بیهوده که بر دل داریشعله گرمی امید تو را، خواهد کشتزندگی در همین اکنون استزندگی شوق رسیدن به همانفردایی است، که نخواهد آمدتو نه در دیروزی، و نه در فرداییظرف امروز، پر از بودن توستشاید این خنده که امروز، دریغش کردیآخرین فرصت همراهی با، امید استزندگی یاد غریبی است که در سینه خاکبه جا می ماندزندگی ، سبزترین آیه ، در اندیشه برگزندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رودزندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذرزندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگزندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشقزندگی فهم نفهمیدن هاستزندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجودتا که این پنجره باز است، جهانی با ماستآسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماستفرصت بازی این پنجره را دریابیمدر نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیمپرده از ساحت دل برگیریمرو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیمزندگی، رسم پذیرایی از تقدیر استوزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی ستزندگی، شاید شعر پدرم بود که خواندچای مادر، که مرا گرم نمودنان خواهر، که به ماهی ها دادزندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیمزندگی زمزمه پاک حیات ست، میان دو سکوتزندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماستلحظه آمدن و رفتن ما، تنهایی ستمن دلم می خواهدقدر این خاطره را دریابیم]

شب آرامی بود

می روم در ایوان، تا بپرسم از خود

زندگی یعنی چه؟

مادرم سینی چایی در دست

گل لبخندی چید ،هدیه اش داد به من

خواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجا

لب پاشویه نشست

پدرم دفتر شعری آورد، تکيه بر پشتی داد

شعر زیبایی خواند ، و مرا برد،  به آرامش زیبای یقین

:با خودم می گفتم

زندگی،  راز بزرگی است که در ما جاریست

زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست

رود دنیا جاریست

زندگی ، آبتنی کردن در این رود است

وقت رفتن به همان عریانی؛ که به هنگام ورود آمده ایم

دست ما در کف این رود به دنبال چه می گردد؟

هیچ!!!

زندگی ، وزن نگاهی است که در خاطره ها می ماند

شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری

شعله گرمی امید تو را، خواهد کشت

زندگی در همین اکنون است

زندگی شوق رسیدن به همان

فردایی است، که نخواهد آمد

تو نه در دیروزی، و نه در فردایی

ظرف امروز، پر از بودن توست

شاید این خنده که امروز، دریغش کردی

آخرین فرصت همراهی با، امید است

زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک

به جا می ماند

زندگی ، سبزترین آیه ، در اندیشه برگ

زندگی، خاطر دریایی یک قطره، در آرامش رود

زندگی، حس شکوفایی یک مزرعه، در باور بذر

زندگی، باور دریاست در اندیشه ماهی، در تنگ

زندگی، ترجمه روشن خاک است، در آیینه عشق

زندگی فهم نفهمیدن هاست

زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجود

تا که این پنجره باز است، جهانی با ماست

آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست

فرصت بازی این پنجره را دریابیم

در نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم

پرده از ساحت دل برگیریم

رو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم

زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است

وزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی ست

زندگی، شاید شعر پدرم بود که خواند

چای مادر، که مرا گرم نمود

نان خواهر، که به ماهی ها داد

زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم

زندگی زمزمه پاک حیات ست، میان دو سکوت

زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست

لحظه آمدن و رفتن ما، تنهایی ست

من دلم می خواهد

قدر این خاطره را دریابیم

 
  زنده یاد سهراب سپهری