[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعرهای بلند و کوتاه (4)

[من از گفتن و نشنیدن چه ، بیزارممن از هستی و از بودن به این سختی ، بیزارممن از ماندن ولی رفتن، هم از رفتن ولی ماندن ، بیزارممن اصلا بی جهت بیزارِ بیزارممن از گفتن من از بودن من از خواندن من از دیدنمن ازطعم گس دنیا و غمهایش ، بیزارم.من از بیماری و دردی که با من همره و همراست ، بیزارممن از تنهایی و غربت میان جمع دوستداران ، بیزارممن اصلا از همه از عالم ، چه بیزارممن از حسرت من از نفرت من از عشق هم بیزار بیزارممن از بودن من از ماندن من از تکرار بیزارممن از چشمان غرق اشک یک کودک بیزارممن از سرمای بی مهری این دوران بیزارممن از دستان خواهشگر چه بیزارممن از فریادهای مانده در پشت حصار تن بیزارممن از شیرینی دیدار و بعد ازآن جدایی ها ، بیزارممن از تلخ ندیدن ها ، چه بیزارممن اصلا از تمام بودن و ماندن بیزارمبیزارم که بیزارم]

من از گفتن و نشنیدن چه ، بیزارم

من از هستی و از بودن به این سختی ، بیزارم

من از ماندن ولی رفتن، هم از رفتن ولی ماندن ، بیزارم

من اصلا بی جهت بیزارِ بیزارم

من از گفتن من از بودن من از خواندن من از دیدن

من ازطعم گس دنیا و غمهایش ، بیزارم.

من از بیماری و دردی که با من همره و همراست ، بیزارم

من از تنهایی و غربت میان جمع دوستداران ، بیزارم

من اصلا از همه از عالم ، چه بیزارم

من از حسرت من از نفرت من از عشق هم بیزار بیزارم

من از بودن من از ماندن من از تکرار بیزارم

من از چشمان غرق اشک یک کودک بیزارم

من از سرمای بی مهری این دوران بیزارم

من از دستان خواهشگر چه بیزارم

من از فریادهای مانده در پشت حصار تن بیزارم

من از شیرینی دیدار و بعد ازآن جدایی ها ، بیزارم

من از تلخ ندیدن ها ، چه بیزارم

من اصلا از تمام بودن و ماندن بیزارم

بیزارم که بیزارم

[اي دل ساده بکش درد که حقت اين استاز زمانه بشو دلسرد که حقت اين استهر چه گفتم مشو عاشق نشنيدي حالاهمچو پاييز بشو زرد که حقت اين است ديدي آخر دم مردانه بجز لاف نبودبکش از مردم نامرد که حقت اين است]

اي دل ساده بکش درد که حقت اين است

از زمانه بشو دلسرد که حقت اين است

هر چه گفتم مشو عاشق نشنيدي حالا

همچو پاييز بشو زرد که حقت اين است 

ديدي آخر دم مردانه بجز لاف نبود

بکش از مردم نامرد که حقت اين است

جان میدهم به گوشه زندان سرنوشت                 

 
سر را به تازیانه او خم نمی کنم!

 
افسوس بر دوروزه هستی نمی خورم                 

 
زاری براین سراچه ماتم نمی کنم.

 
با تازیانه های گرانبار جانگداز                         

 
پندارد آنکه روحِ مرا رام کرده است!

 
جان سختی ام نگر، که فریبم نداده است             

 
این بندگی، که زندگیش نام کرده است!

 
 بیمی به دل زمرگ ندارم، که زندگی                 

 
جز زهر غم نریخت شرابی به جام من.

 
گر من به تنگنای ملال آور حیات                   

 
 آسوده یکنفس زده باشم حرام من!

 
تا دل به زندگی نسپارم،به صد فریب                 

 
می پوشم از کرشمۀ هستی نگاه را.

 
هر صبح و شب چهره نهان می کنم به اشک       

 
تا ننگرم تبسم خورشیدو ماه را !

 
ای سرنوشت، ازتو کجا می توان گریخت؟         

 
من راهِ آشیان خود از یاد برده ام.

 
یکدم مرا به گوشۀ راحت مرا رها مکن             

 
با من تلاش کن که بدانم نمرده ام!

 
ای سرنوشت مرد نبردت منم بیا !                   

 
زخمی دگر بزن که نیافتاده ام هنوز.

 
شادم از این شکنجه خدا را،مکن دریغ             

 
روح مرا در آتشِ بیداد خود بسوز!

 
ای سرنوشت، هستی من در نبرد توست         

 
 بر من ببخش زندگی جاودانه را !

 
منشین که دست مرگ زبندم رها کند.             

 

محکم بزن به شانه من تازیانه را . 

غصه هم خواهد رفت

به حباب لب یک رود قسم وبه کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت

غصه هم خواهد رفت

آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند

لحظه را در یابیم

باور روز برای گذر از شب کافیست...

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

نه، نمیتوانم فراموشت کنم

زخمهای من، بیحضور تو از تسکین سر باز میزنند

بالهای من

تکهتکه فرو میریزند

برههای مسیح را میبینم که به دنبالم میدوند

و نشان فلوت تو را میپرسند

نه، نمیتوانم فراموشت کنم

خیابانها بیحضور تو راههای آشکار جهنماند

تو پرندهیی معصومی

که راهش را

در باغ حیاط زندانی گم کرده است

تک صورتی ازلی، بر رخسار تمام پیامبرانی

باد تشنهی تابستانی

که گندمزاران رسیده در قدوم تو خم میشوند

آشیانهی رودی از برف

که از قلههای بهار فرو میریزد

نه

نمیتوانم

نمیخواهم که فراموشت کنم

تپههای خشکیده

از پلههای تو بالا میآیند

تا به بوی نفسهای تو درمان شوند و به کوهستان بازگردند

ماه هزار ساله دستنوشتهی آخرش را برای تو میفرستد

تا تصحیحش کند

نه، نمیتوانم فراموشت کنم

قزلآلایی عصیانگری که به چشمهی خود باز میرود

خونین شده در رودها که به جانب دریا روان است

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

شمس لنگرودی

چشمها، دهان، دندانها، گونه ها
با کلماتم تو را می سازم
می گویم منم، نگاه می کنی
خاموشی، خاموش

ماجرای مرا پایانی نبود

در تمام اتاقها خیالهای تو پرپر زنان می رفتند و می آمدند

و پرندگانی بالهای تو را می چیدند و به خود می بستند که فریبم دهند

موسی در آتش تکه های عصایش می سوخت

بع بع گوسفندانی گریان در فراق شبان گمشده، در اتاقم می پیچید

و من تکه تکه فراموش می شدم

بوی پیرهنت چون برف بهاری تمام اتاقها را سفید کرده بود

عقربه ها مثل دو تیغه الماس بر مچ دستم برق می زنند

و زمین

 به قطره اشک درشت معلق می مانست

ماجرای مرا پایانی نبود

اگر عطر تو از صندلی بر نمی خاست

دستم را نمی گرفت و به خیابانم نمی برد

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

شمس لنگرودی

می خواستم ترانه ای باشم، که بچه های دبستانی از بر کنند

دریا که می شنود طوفانش را پشتش پنهان کند

و برگهای علف، نتهای به هم خوردنشان را از روی صدای من بنویسند

می خواستم ترانه ای باشم که چشمه زمزمه ام کند

آبشار با سنج و دهل بخواند

اما ترانه ای غمگینم

 و دریا غروب بچه هایش را جمع می کند که صدایم را نشنوند

نتهایم را تمام نکرده چرا رهایم کردی؟

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

شمس انگرودی

[واحه ای در لحظه]

واحه ای در لحظه

به سراغ من اگر می آیید،

پشت هیچستانم.

پشت هیچستان جایی است.

پشت هیچستان رگ های هوا، پر قاصدهایی است

که خبر می آرند، از گل واشده دور ترین بوته خاک.

روی شن ها هم، نقش های سم اسبان سواران ظریفی

است که صبح

به سر تپه معراج شقایق رفتند.

پشت هیچستان، چتر خواهش باز است:

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود،

زنگ باران به صدا می آید.

آدم اینجا تنهاست

و در این تنهایی، سایه نارونی تا ابدیت جاری است.

***

به سراغ من اگر می آیید،

نرم و آهسته بیایید، مبادا که ترک بر دارد

چینی نازک تنهایی من.

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[گل خشکیده]

گل خشکیده

بر نگه سرد من به گرمي خورشيد

مي نگرد هر زمان دو چشم سياهت

تشنه ي اين چشمه ام، چه سود، خدا را

شبنم جان مرا نه تاب نگاهت

 

جز گل خشكيده اي و برق نگاهي

از تو در اين گوشه يادگار ندارم

زان شب غمگين كه از كنار تو رفتم

يك نفس از دست غم قرار ندارم

 

اي گل زيبا، بهاي هستي من بود

گر گل خشكيده اي ز كوي تو بردم

گوشه ي تنها، چه اشك ها كه فشاندم

وان گل خشكيده را به سينه فشردم

 

آن گل خشكيده، شرح حال دلم بود

از دل پر درد خويش با تو چه گويم؟

جز به تو، از سوز عشق با كه بنالم

جز ز تو، درمان درد، از كه بجويم؟

 

من، دگر آن نيستم، به خويش مخوانم

من گل خشكيده ام، به هيچ نيرزم

عشق فريبم دهد كه مهر ببندم

مرگ نهيبم زند كه عشق نورزم

 

پاي اميد دلم اگر چه شكسته است

دست تمناي جان هميشه دراز است

تا نفسي مي كشم ز سينه ي پر درد

چشم خدا بين من به روي تو باز است

***

فریدون مشیری

[می نویسم از تو...]

می نویسم از تو...

می نویسم،می نویسم از تو

تا تن کاغذ  من جا دارد

با تو حادثه ها خواهم گفت

گریه این گریه اگر بگذارد

گریه این گریه اگر بگذارد

با تو از روز ازل خواهم گفت

فتح معراج ازل کافی نیست

با تو از اوج غزل خواهم گفت

می نویسم،همه ی هق هق تنهایی را

تا تو از هیچ به آرامش دریا برسی

تا تو در همهمه همراه سکوتم باشی

به حریم خلوت عشق ،تو تنها برسی

می نویسم ،می نویسم از تو

تا تن کاغذ من جا دارد....

می نویسم همه ی با تو نبودن ها را

تا تو از خواب مرا به با تو بودن ببری

تا تو تکیه گاه امن خستگی ها باشی

تا مرا باز به دیدار خود من ببری

می نویسم،می نویسماز تو ....

تا تن کاغذ من جا دارد.

«شهیار قنبری»                                             

[خبر داری یا نداری؟! / دوست دارمت ، دوست دارمتمیخوام بگم اگه بدونی / دوست دارمت ، دوست دارمتاز اون نگاه اولی! / دوست دارمت ، دوست دارمتتا این نگاه آخری / دوست دارمت ، دوست دارمتعاشق بشی(دوست دارمت) / عاشق نشی( دوست دارمت)بخوای نخوااای / دوست دارمتعاشق بشی(دوست دارمت) / عاشق نشی (دوست دارمت)بخوای نخوااای / دوست دارمتدوست دارمت، دوست دارمت / قدّه خدا دوست دارمتتو که همه کارات، بابه دلمِ / خونه ی عشقت ، دیگه منزلمِخونه ی عشقت ، دیگه منزلم ِمثلِ بهاری ،سبز و سبزه ای / قشنگ و نازی، مثلِ گل تازه ایقشنگ و نازی / مثل گل تازه ایعاشق بشی (دوست دارمت) / عاشق نشی (دوست دارمت)بخوای نخواااای / دوست دارمتدوست دارمت ، دوست دارمت / قدّه خدا ، دوست دارمتخبر داری یا نداری؟!…]

خبر داری یا نداری؟! / دوست دارمت ، دوست دارمت

میخوام بگم اگه بدونی / دوست دارمت ، دوست دارمت

از اون نگاه اولی! / دوست دارمت ، دوست دارمت

تا این نگاه آخری / دوست دارمت ، دوست دارمت

عاشق بشی(دوست دارمت) / عاشق نشی( دوست دارمت)

بخوای نخوااای / دوست دارمت

عاشق بشی(دوست دارمت) / عاشق نشی (دوست دارمت)

بخوای نخوااای / دوست دارمت

دوست دارمت، دوست دارمت / قدّه خدا دوست دارمت

تو که همه کارات، بابه دلمِ / خونه ی عشقت ، دیگه منزلمِ

خونه ی عشقت ، دیگه منزلم ِ

مثلِ بهاری ،سبز و سبزه ای / قشنگ و نازی، مثلِ گل تازه ای

قشنگ و نازی / مثل گل تازه ای

عاشق بشی (دوست دارمت) / عاشق نشی (دوست دارمت)

بخوای نخواااای / دوست دارمت

دوست دارمت ، دوست دارمت / قدّه خدا ، دوست دارمت

خبر داری یا نداری؟!…

نيمه شبان تنها
 در دل اين صحرا
 گمشده خود را
 مي جويم

رفت و
 نواي غم ز طنين ترانه من
نشنود

رفت و
 كلامي هم دل من دگر از غم او
 نسرود

شد سپري عمري
 خبر از مَه رفته من نرسيد

بين به پيامي هم
 گره از دل خسته من نگشود

نيمه شبان تنها
 در دل اين صحرا
 گمشده خود را
مي جويم

من كه هم آوازم
 با سخن سازم
راز جداييها
 مي گويم

من كيَم آهي
 مانده به لبها
 آتش عشقي
 در دل شبها
 راه گريزم
مي بندد

خسته و تنها
 ماه و ثريا
 بر شب تارم
 مي خندد

رفت و 
نواي غم ز طنين ترانه من 
نشنود

رفت و
 كلامي هم دل من دگر از غم او
 نسرود

در خلوت شبها
تنها منم

حيران به راهي
 نا پيدا منم

افتاده اي از پا
 در راه او

دلداده اي مست و
 رسوا منم

بي پروا منم
 بي پروا منم

بانو مرضیه


آهنگساز : همايون خرم
شاعر : تورج نگهبان

ای امید دل من کجایی
همچو بختم کنارم نیایی
آشنا سوز و دیر آشنایی
یا بلای دل مبتلایی
بیوفا بیوفا بیوفایی

تو غارتگر عقل و هوشی
به آزار جانم چه کوشی
چو نی دارم در جان خروشی

تو غارتگر عقل و هوشی
به آزار جانم چه کوشی
چو نی دارم در جان خروشی
چه خواهم از تو جز نگاهی
چه خواهی از جانم چه خواهی
ندارم جز عشقت گناهی
ندارم جز عشقت گناهی

بر سیه بختی من گواهی
چون دو چشم مستت دل سیاهی
کو به غیر از آغوشت پناهی

آتشی سر کشی فتنه جویی
آفتی خانه سوزی گناهی
عشق من جان من را چه کاهی

ماه من مجلس آرا تویی تو
عشق من شادی افزا تویی تو
روشنی بخش دل ها تویی تو
راحت جان شیدا تویی تو
سر گران از چه با ما تویی تو

بانو مرضـــیه

[باد دستانِ مرا می گرددتا نشانی ز تو یابد در منکاش او می دانستسال ها فاصله بین دو شب است...]

باد دستانِ مرا می گردد

تا نشانی ز تو یابد در من

کاش او می دانست

سال ها فاصله بین دو شب است...

[قصه بره و گرگ]

قصه بره و گرگ


بیا تا برات بگم،آسمون سیا شده

دیگه هر پنجره ای به دیواری وا شده

بیا تا برات بگم ،گل تو گلدون خشکیده

دست سردم تا حالا ،دست گرمی ندیده

بیا تا مثل قدیم ،واسه هم قصه بگیم

گم بشیم تو رویا ها قصه از غصه بگیم

بیا تا برات بگم قصه ی بره و گرگ

که چه جور آشنا شدن تو ی این دشت بزرگ

آخه شب بود میدونی،برن گرگ و نمی دید

بره از گرگ سیا ،حرفهای خوبی شنید

بره ی تنها رو گرگ به یه شهر تازه برد

بره تا رفت تو خیال گرگ پرید و اون و خورد

بره باور نمی کرد ،گفت :شاید میبینه

ولی دید جای دلش خالی مونده تو سینه

بیا تا برات بگم تو همون گرگ بدی

که با نیرنگ و فریب به سراغم اومدی

                                                       «شهیار قنبری