[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعرهای بلند و کوتاه (4)

[نبسته ام به کس دلنبسته کس به من دلچو تخته پاره بر موجرها رها رها من ز من هر آن که او دورچو دل به سینه نزدیکبه من هر آنکه نزدیکاز او جدا جدا من نه چشم دل به سویینه باده در سبوییکه تر کنم گلوییبه یاد آشنا من ستاره ها نهفته انددر آسمان ابریدلم گرفته ای دوستهوای گریه با من . . .]

نبسته ام به کس دل

نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج

رها رها رها من

 

ز من هر آن که او دور

چو دل به سینه نزدیک

به من هر آنکه نزدیک

از او جدا جدا من

 

نه چشم دل به سویی

نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی

به یاد آشنا من

 

ستاره ها نهفته اند

در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من . . .

مرضیه

اشک من هویدا شد
دیده ام چو دریا شد
در میان اشک من
سایه تو پیـــــدا شد


موج آتشی از غم
زان میانه برپــــا شد
اشک من هویدا شد
دیده ام چو دریا شد

تو برفتی وفا نکرده
نگهی سوی ما نکرده
نکند ای امید جـــانم
که نیایی خدا نکرده

به یاری شکستگان چرا نیایی؟
چه بی وفا چه بی وفا چه بی وفایی

اشک من هویدا شد
دیده ام چو دریا شد

تو که گفتی اگر به آتشم کشی
وگر ز غصه ام کشی،
تو را رها نمی کنم من

نه کشته ام تو را به غم
نه آتشت به جان زدم
که می کشی ز من تو دامن

اشک من هویدا شد
دیده ام چو دریا شد
در میان اشک من
سایه تو پیـــــدا شد

[و شعر را آنقدر می کشم تا شکل چشمهایت به هم آید شعری که شکل چشمهای تو باشد شعار خواهد شد در صبح انقلاب عشق و تو را واژه به واژه می شود بویید می شود نامکتوب خواند می شود ناشنیده از بر بود مرا به نام خودت بخوان تا با اسمت یک فصل را در هوای تو تنفس کنم]

و شعر را آنقدر می کشم
 
تا شکل چشمهایت به هم آید
 
شعری که شکل چشمهای تو باشد
 
شعار خواهد شد
 
در صبح انقلاب عشق
 
و تو را واژه به واژه می شود بویید
 
می شود نامکتوب خواند
 
می شود ناشنیده از بر بود
 
مرا به نام خودت بخوان
 
تا با اسمت
 
یک فصل را
 
در هوای تو تنفس کنم

وقتی دل سودایی میرفت به بوستانها
بی خویشتنم کردی بوی گل و ریحانها

گه نعره زدی بلبل
گه جامه دریدی گل
با یاد تو افتادم از یاد برفت آنها

ای مِهر تو در دلها
ای مُهر تو بر لبها
ای شور تو در سرها
وی سر تو در جمعها

تا عهد تو بربستم
عهد همه بشکستم
بعد از تو روا باشد نغز همه پیمانها

هر کو نظری دارد بر یار کمان ابرو
باید که سپر باشد پیش همه پیکانها

گویند مگو سعدی چندین از عشقش
میگویم و بعد از من گویند به دورانها
میگویم و بعد از من گویند به دورانها
میگویم و بعد از من گویند به دورانها
میگویم و بعد از من گویند به دورانها
میگویم و بعد از من گویند به دورانها
میگویم و بعد از من گویند به دورانها

[پدر]

پدر


سایه ای بود و پناهی بود و نیست


شانه ام را تکیه گاهی بود و نیست


سخت دلتنگم ، کسی چون من مباد


سوگ ، حتی قسمت دشمن مباد


گفتنش تلخ است و دیدن تلخ تر


" هست " ناگه " نیست" گردد در نظر


باورم شد ، این من ناباورم


روی دوش خویش او را می برم!


می برم او را که آورده مرا


پاس ایامی که پرورده مرا


می برم در خاک مدفونش کنم


از حساب خویش بیرونش کنم


راست میگویم جز این منظور نیست


چشم شاعر از حواشی دور نیست


مثل من ده ها تن دیگر به راه


جامه هاشان مثل دل هاشان سیاه


منتظر تا بارشان خالی شود


نوبت نشخوار و نقالی شود


هر یکی همصحبتی پیدا کند


صحبت از هر جا به جز اینجا کند


گفتنش تلخ است و دیدن تلخ تر


خوش به حالت ، خوش به حالت ای پدر


محمد علی بهمنی

تقدیم به دوست نازنینم (تو)

خواب دیدم خوابی از جنس بلور
 خواب گردانی که میرفت سوی نور

باز بوی عشق بود و یاس بود
باز خوابم سرخوش از احساس بود

باز گوئی دل هوای مکه داشت
یک نفس در کربلای فکه داشت

رمل بود و عشق بود و ماسه بود
بین ابرو ها رد قناصه بود

خوابی از تخریبچی ها مستِ مست
خواب گردانی که خط را میشکست

خواب دورانی که بودم در ستیز
خواب ماندن در پسِ یک خاکریز

خواب خیبر خواب خوب ناجی است
هر که خیبر بود یاران حاجی است

خواب دیدم خوابی از غوغای دین
یک نماز ساده در میدان مین
..............
رمز یا زهرای یاران سر کش است
هر نوت آوازشان یک تر کش است

نور بود و عشق در خون داشتیم
تا سحر غوغای مجنون است
...........
خواب دیدم خوابی از جنس بلور
خواب گردانی که میرفت سوی نور

باز بوی عشق بود و یاس بود
باز خوابم سرخوش از احساس بود

باز گوئی دل هوای مکه داشت
یک نفس در کربلای فکه داشت

رمل بود و عشق بود و ماسه بود
بین ابرو ها رد قناصه بود

خطی از پروازهای بی فرود
سرمه ی پروازشان اروند رود

خوابی از پرواز مرغان سوی دشت
خوابی از قواصان فجر هشت

هر شب حمله شبی صاف و نجیب
خط شکن مردان گردان حبیب

یاد باد آن روز سالک داشتیم
مردی از گردان مالک داشتیم

خواب دیدم خوابی از جنس بلور
خوابی گردانی که میرفت سوی نور

میان خاک سر از آسمان درآوردیم
چقدر قمری بی آشیان درآوردیم

وجب وجب تن این خاک مرده را کندیم
چقدر خاطره ی نیمه جان درآوردیم

به حیرتیم که ای خاک پیر باور کت
چقدر از دل سنگت جوان درآوردیم

چقدر خیره به دنبال ارغوان گشتیم
ز خاک تیره ولی استخوان درآوردیم

شما حماسه سرودید و ما به نام شما
فقط ترانه سرودیم و نان دراوردیم

برای اینکه بگوییم با شما بودیم
چقدر از خودمان داستان درآوردیم

و آبهای جهان تا از آسیاب افتاد

قلم به دست شدیم و زبان درآوردیم
قلم به دست شدیم و زبان درآوردیم
قلم به دست شدیم و زبان درآوردیم

[در جواب ِ دخترم که پرسید: چرا مرا به دنیا آوردی؟ زیرا سال‌های جنگ بودو من نیازمند ِ عشق بودمبرای چشیدن ِطعم آرامش.زیرا بالای سی سال داشتمو می ترسیدم از پژمردنپیش از شکفتن و غنچه دادن.زیرا طلاق واژه ای ستتنها برای مرد و زننه برای مادر و فرزند (واژه پدر جا مانده)زیرا تو هرگز نمی‌توانی بگویی:مادر ِ سابق ِ منحتی وقتی جنازه‌ام را تشییع می کنی.و هیج چیز، هیچ چیز در این دنیا نمی تواندمیان ِ مادر و فرزند جدایی افکندنفرت یا مرگ حتی.و تو بیزاری از منزیرا تو را به دنیا آورد ه امتنها به خاطر ِ ترسم از تنها ماندنو هرگز مرا نخواهی بخشیدتا زمانی که خود فرزندی به دنیا آوریناتوان از تاب آوردن ِ خاکستر ِ سوزان ِرویاهاو آرزوهای دور و درازت]

امسال خانم فریده حسن‌زاده برای شعر «در جواب دخترم که پرسید: چرا مرا به دنیا آوردی؟» که به زبان انگلیسی سروده شده به عنوان نامزد دریافت جایزه ادبی پوشکارت معرفی شد.
نامزدهای جایزه ادبی پوشکارت که هر ساله به بهترین شعر، داستان و نقد ادبی نشریات ادبی مستقل تعلق می‌گیرد، توسط سردبیران جراید و از میان کسانی انتخاب می‌شوند که به عنوانpoet The Featureانتخاب و معرفی شده باشند.
از برندگان این جایزه ادبی معتبر در دهه‌های گذشته می‌توان به نام‌هایی چون ریموند کارور و تیم ا ُبرین اشاره کرد.
 
در جواب ِ دخترم که پرسید: چرا مرا به دنیا آوردی؟
 
زیرا سال‌های جنگ بود
و من نیازمند ِ عشق بودم
برای  چشیدن ِطعم  آرامش.
زیرا بالای سی سال داشتم
و می ترسیدم از پژمردن
پیش از شکفتن و غنچه دادن.
زیرا طلاق واژه ای ست
تنها برای مرد و زن
نه برای مادر و فرزند           (واژه پدر جا مانده)
زیرا تو هرگز نمی‌توانی بگویی:
مادر ِ سابق ِ من
حتی وقتی جنازه‌ام را تشییع می کنی.
و هیج چیز، هیچ چیز در این دنیا نمی تواند
میان ِ مادر و فرزند جدایی افکند
نفرت یا مرگ حتی.
و تو بیزاری از من
زیرا تو را به دنیا آورد ه ام
تنها به خاطر ِ ترسم از تنها ماندن
و هرگز مرا نخواهی بخشید
تا  زمانی که خود فرزندی به دنیا آوری
ناتوان از تاب آوردن ِ خاکستر ِ سوزان ِ
رویاهاو آرزوهای دور و درازت

In Answer to My Daughter :  Why Did You Bring Me Into Existence?
 
Because it was wartime
and I needed lovemaking
to taste a bit of peace.
 
Because I was over thirty
and I needed blooming
before becoming droopy.
 
Because divorce is a word
for men and women
not for mothers and children.
 
Because you can never say:
my ex-mother
even when you attend my funeral.
 
And nothing, nothing in this world
can separate a mother from her child
neither hate nor death.
 
And you hate me
because I brought you into existence
only for my fear of loneliness
 
And you’ll never forgive me
until the day you bring a child into existence
unable to bear the burning ashes of
                                                         your dreams.           

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت
 مست گفت ای دوست این پیراهن است افسار نیست

 گفت مستی کین چنین افتان و خیزان میروی
 گفت جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست

 گفت می باید تو را تا خانه قاضی برم
 گفت رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست

 گفت نزدیک است والی را سرای آنجا شویم
 گفت والی از کجا در خانه خمار نیست

 گفت تا داروغه را گوییم در مسجد بخواب
 گفت مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست

 گفت دیناری بده پنهان و خود را وا رهان
 گفت کار شرع کار درهم و دینار نیست

 گفت از بهر غرامت جامه ات بیرون کنم
 گفت پوسیدست جز نقشی ز پود و تار نیست

 گفت آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه
 گفت در سر عقل باید بی کلاهی عار نیست

 گفت می بسیار خوردی زان چنین بیخود شدی
 گفت ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست

 گفت باید حد زند هشیار مردم مست را
 گفت هشیاری بیار اینجا کسی هشیار نیست

پروین اعتصامی

دگرباره بشوریدم بدان سانم به جان تو
که هر بندی که بربندی بدرانم به جان تو

من آن دیوانه بندم که دیوان را همی بندم
زبان مرغ می دانم سلیمانم به جان تو

نخواهم عمر فانی را تویی عمر عزیز من
نخواهم جان پرغم را تویی جانم به جان تو

چو تو پنهان شوی از من همه تاریکی و کفرم
چو تو پیدا شوی بر من مسلمانم به جان تو

گر آبی خوردم از کوزه خیال تو در او دیدم
وگر یک دم زدم بی تو پشیمانم به جان تو

اگر بی تو بر افلاکم چو ابر تیره غمناکم
وگر بی تو به گلزارم به زندانم به جان تو

سماع گوش من نامت سماع هوش من جامت
عمارت کن مرا آخر که ویرانم به جان تو

درون صومعه و مسجد تویی مقصودم ای مرشد
به هر سو رو بگردانی بگردانم به جان تو

سخن با عشق می گویم که او شیر و من آهویم
چه آهویم که شیران را نگهبانم به جان تو

ایا منکر درون جان مکن انکارها پنهان
که سر سرنبشتت را فروخوانم به جان تو

چه خویشی کرد آن بی چون عجب با این دل پرخون
که ببریده ست آن خویشی ز خویشانم به جان تو

تو عید جان قربانی و پیشت عاشقان قربان
بکش در مطبخ خویشم که قربانم به جان تو

ز عشق شمس تبریزی ز بیداری و شبخیزی
مثال ذره گردان پریشانم به جان تو

مولانــــــــــــــــا

[غدقن]

غدقن


آبی دریا، قدغن

شوق تماشا، قدغن

عشق دو ماهی، قدغن

با هم و تنها، قدغن


برای عشق تازه،

اجازه بی اجازه...


پچ پچ و نجوا، قدغن

رقص سایه ها، قدغن

کشف بوسه ی بی هوا

به وقت رویا، قدغن


برای خواب تازه،

اجازه بی اجازه...

در این غربت خانگی

بگو هرچی باید بگی

غزل بگو به سادگی

بگو، زنده باد زندگی

برای شعر تازه،

اجازه بی اجازه...


از تو نوشتن، قدغن

گلایه کردن، قدغن

عطر خوش زن، قدغن

تو قدغن، من قدغن

برای روز تازه،

اجازه بی اجازه...


شهیار قنبری

[بنویس نامه نویس حرفای خوب خوب بنویسبنویس وقتی تو نیستیدیگه انگار چیزی نیست بنویس،نامه بنویساگه عاشقانه نیسحرفهای بهتر بنویساگه خنده اش می گیرهگریمو از سر بنوس بنویس،نامه بنویس بنویس خواستنم از جنس گل ابریشمهبنویس پاکی من،پاکی نور و شبنمههمه دوست داشنم و نقطه نقطه بنویسبنویس قصه زیاده، ولی کاغذم کمه بنویس خواستن من شمردنی نیست،بنویسبنویس دل که به خاک سپردنی نیست،بنویسبنویس خسته شدم،اون قده خسته که نگوهمه دلتنگی من که گفتنی نیس،بنویس ننویس،نه ننویس ،هر چی که گفتم ننویسننویس،نه ننویس،هر چی دلت خواست بنویسننویس چون که براش نامه ها تکراری شدهچیزی از من ننویس ،فقط براش راس بنویس نامه نویس ،راس بنویس.. شهیار قنبری]

بنویس نامه نویس             

حرفای خوب خوب بنویس

بنویس وقتی تو نیستی

دیگه انگار چیزی نیست

                                     بنویس،نامه بنویس

اگه عاشقانه نیس

حرفهای بهتر بنویس

اگه خنده اش می گیره

گریمو از سر بنوس

                                     بنویس،نامه بنویس

 

بنویس خواستنم از جنس گل ابریشمه

بنویس پاکی من،پاکی نور و شبنمه

همه دوست داشنم و نقطه نقطه بنویس

بنویس قصه زیاده، ولی کاغذم کمه

 

بنویس خواستن من شمردنی نیست،بنویس

بنویس دل که به خاک سپردنی نیست،بنویس

بنویس خسته شدم،اون قده خسته که نگو

همه دلتنگی من که گفتنی نیس،بنویس

 

ننویس،نه ننویس ،هر چی که گفتم ننویس

ننویس،نه ننویس،هر چی دلت خواست بنویس

ننویس چون که براش نامه ها تکراری شده

چیزی از من ننویس ،فقط براش راس بنویس

                                                                        نامه نویس ،راس بنویس..

 

                                                                                        شهیار قنبری

[کمی با من مدارا کن]

کمی با من مدارا کن

کمی با من مدارا کن

که خود را با تو بشناسم

من گم را تو پیدا کن

تو را از شب جدا کردم

تو را از قصه اوردم

نمیشد با تو بد باشم

نمیشد از تو برگردم


کمی با من مدارا کن

صبوری کن تحمل کن

من گم را تو پیدا کن


نه از برگم نه از جنگل

نه از باران نه از شبنم

نه ان تعمیدی رودم

نه ان مریم ترین میرم

منم همسقف دیروزی

که عطر خانگی دارم

که دستان تو را باید

به شام سفره بسپارم

اگر سختم اگر دشوار

اگر سیل مصیبت بار

اگر تلخم اگر بیمار

منم از عشق تو بسیار

من از هم خون و هم گریه

که بغض اش را به دریا داد

که از اوج پریدن ها

بر این ویرانه افتاد


کمی با من مدارا کن

صبوری کن تحمل کن

من گم را تو پیدا کن

شهیار قنبری

[در میان گونه گونه مرگ ها تلخ تر مرگی ست، مرگ برگ هازان که در هنگامه ی اوج و هبوطتلخی مرگ ست با شرم سقوطوز دگر سو٬ خوش ترین مرگ جهان٬-زانچه بینی٬ آشکارا و نهان-رو به بالا و ز پستی ها رهاخوش ترین مرگی ست، مرگ شعله ها ...شعر از شفیعی کدکنی]

در میان گونه گونه مرگ ها

تلخ تر مرگی ست، مرگ برگ ها

زان که در هنگامه ی اوج و هبوط

تلخی مرگ ست با شرم سقوط

وز دگر سو٬ خوش ترین مرگ جهان٬

-زانچه بینی٬ آشکارا و نهان-

رو به بالا و ز پستی ها رها

خوش ترین مرگی ست، مرگ شعله ها ...

شعر از شفیعی کدکنی

[غسل تعمید]

غسل تعمید

مرا در تنش غسل تعمید داد

به من اسم شب، اسم خورشید داد

برای تمام نفس های من شعر گفت

مرا از ته خاک بیدار کرد

مرا شستشو داد، آغار کرد

مرا خط به خط خواند، تکرار کرد

شکار همه لحظه ها را به من یاد داد

برای من از شاخه برگی جدا کرد و گفت:

جنگل شو، شاعر

من از ارتفاع ترِ کاغذ و جوهر و عشق جاری شد

شبی کفشم از گَنگ تر شد

به من یاد داد ارتفاع ترِ گَنگ را در ته خواب گُنگِ سفر گم کنم

به من گفت:

گم باش و پیدا، که از سایه ها آفتابی تری

من و سایه را دوخت بر لاله

با لایه های گلایه

من و سایه را برد، تا پشت رمز و کنایه

من و سایه را برد، تا آفتابی ترین من

مرا در تمام نفسهای خود شیر داد

مرا در تنش غسل تعمید داد

به من اسم شب، اسم خورشید داد.

شهیار قنبری