[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  گــــفــــتــــگــــو آزاد (مدير: elena)   خاطرات فراموش نشدنی من ( تلخ یا شیرین )

بعضی خاطرات هیچ وقت فراموش نمی شن

اگر خاطره ای دارید یا اتفاقی براتون افتاده در صورت تمایل و شخصی نبودن در این تاپیک بزارید.

[چشم يه روز رفته بوديم با جمعي از خانواده هاي مختلف داخلي ( دايي ها ، عمو ها و عمه ها ) به گردش توي بندر عباس روستاي احمد آباد ، جاي با صفايي بود جا همتون خالي كوه تپه چمن درخت چشمه آب و جنگلي كوچولو كه خيلي با حال بود داستان از اينجا هست كه با يه شوخي شروع شد ، نشسته بوديم سر چشمه داشتيم حرف ميزديم با برو بچ هم سن خودم كه يه دفعه داييم با يه ليوان اومد كنار چشمه و پر كرد و نه گذاشت نه برداشت ريخت رو سر من بيچاره منم كه خيس آب شد سرم و لباسم گفتم تلافي داره دايي !!! داييم گفت منتظرم ببينم ميتوني يا نه منم شير شدم كه داييمو يه جوري خيس كنم كه مجبور شه لباساشو عوض كنه نشستم منتظر كه داييم يادش بره ، تا موقعيت رو در بهترين وضع ديدم يه تشت برداشتم آب كردم و پريدم و ريختم رو دايم حالا از بد شانسي من بدبخت بابام و عموم و عمم هم نشسته بودن كه با اون تشت پر آب همگي به لطف داييم خيسيدن حالا دوتا پا داشتم 7 تا ديگه قرض گرفتمو دفرار همه زدن زير خنده كه بچه همه رو خيس كردي و اينجور حرفا كه منم داشتم ميخنديدم ، يه دفعه يه دست سنگين از پشتم احساس كردم كه داره بغلم ميكنه تا نگاه كردم روو هوا بودم ( نه من سبكم واسه همين ) بله داداشم بود و پسر دايم كه گرفتنم و فرياد زدن دايي بابا گرفتيمش منم التماس بابا بي معرفتا بيخيال ولم كنين فرار كنم ، شما كه با من بودين خائنا چشمتون روز بد نبينه بابام عموم داييم و پسر داييم چهار دستو پامو گرفتن مثل يه گهواره تابم دادن و با شمارش يك ، دو و سه پرتم كردن وسط رود خونه و حالا همه بخند منم خيس آب ديگه هيچ جاي خشكي رو لباسام نبود ، چون عمق رودخونه كم بود تا كمر بيشتر تو آب نبودم با يه جبري اومدم بيرون خسته كوفته باز گرفتن انداختنم تو آب نامردا ( داداشم و پسر داييم ) باز همه خنده گفتن اين به خاطر عمه بود سرتونو درد نيارم تا شب داشتم لك لك مثل بيد مجنون ميلرزيدم وقتي هم راه افتاديم كه بريم طرف محل اسكانمون از بس سردم بود تا خوه هيچي نفهميدم اونجا كه رسيديم يه دفعه يادم افتاد كه لباسام و كفش نويي كه خريده بودم كووو ؟؟؟؟اي دل غافل كه همه يادشون رفته بوده جا گذاشته بوديم باز همه روده بر خنده شدن از دست من يه جورايي هنوز كه داييمو ميبينم ميزنه زير خنده ميگه ميخواي بريم ببينيم لباسات خشك شده يا نه ؟؟؟ نخندين بابا خنده داشت مگه]

چشم 

يه روز رفته بوديم با جمعي از خانواده هاي مختلف داخلي ( دايي ها ، عمو ها و عمه ها ) به گردش توي بندر عباس روستاي احمد آباد ، جاي با صفايي بود جا همتون خالي كوه تپه چمن درخت چشمه آب و جنگلي كوچولو كه خيلي با حال بود

داستان از اينجا هست كه با يه شوخي شروع شد ، نشسته بوديم سر چشمه داشتيم حرف ميزديم با برو بچ هم سن خودم كه يه دفعه داييم با يه ليوان اومد كنار چشمه و پر كرد و نه گذاشت نه برداشت ريخت رو سر من بيچاره 

منم كه خيس آب شد سرم و لباسم گفتم تلافي داره دايي !!! داييم گفت منتظرم ببينم ميتوني يا نه
منم شير شدم كه داييمو يه جوري خيس كنم كه مجبور شه لباساشو عوض كنه 

نشستم منتظر كه داييم يادش بره ، تا موقعيت رو در بهترين وضع ديدم يه تشت برداشتم آب كردم و پريدم و ريختم رو دايم 
حالا از بد شانسي من بدبخت بابام و عموم و عمم هم نشسته بودن كه با اون تشت پر آب همگي به لطف داييم خيسيدن 

حالا دوتا پا داشتم 7 تا ديگه قرض گرفتمو دفرار 

همه زدن زير خنده كه بچه همه رو خيس كردي و اينجور حرفا كه منم داشتم ميخنديدم ، يه دفعه يه دست سنگين از پشتم احساس كردم كه داره بغلم ميكنه تا نگاه كردم روو هوا بودم ( نه من سبكم واسه همين ) بله داداشم بود و پسر دايم كه گرفتنم و فرياد زدن دايي بابا گرفتيمش 
منم التماس بابا بي معرفتا بيخيال ولم كنين فرار كنم ، شما كه با من بودين خائنا 

چشمتون روز بد نبينه بابام عموم داييم و پسر داييم چهار دستو پامو گرفتن مثل يه گهواره تابم دادن و  با شمارش يك ، دو و سه پرتم كردن وسط رود خونه  و حالا همه بخند منم خيس آب ديگه هيچ جاي خشكي رو لباسام نبود ، چون عمق رودخونه كم بود تا كمر بيشتر تو آب نبودم با يه جبري اومدم بيرون خسته كوفته باز گرفتن انداختنم تو آب نامردا ( داداشم و پسر داييم ) باز همه خنده گفتن اين به خاطر عمه بود 

سرتونو درد نيارم تا شب داشتم لك لك مثل بيد مجنون ميلرزيدم 
وقتي هم راه افتاديم كه بريم طرف محل اسكانمون از بس سردم  بود تا خوه هيچي نفهميدم
اونجا كه رسيديم يه دفعه يادم افتاد كه لباسام و كفش نويي كه خريده بودم كووو ؟؟؟؟
اي دل غافل كه همه يادشون رفته بوده جا گذاشته بوديم    باز همه روده بر خنده شدن از دست من
يه جورايي هنوز كه داييمو ميبينم ميزنه زير خنده  ميگه ميخواي بريم ببينيم لباسات خشك شده يا نه ؟؟؟

نخندين بابا  خنده داشت مگه  /color]]

این خاطره که می خوام برا شما بگم از اوون خاطره هاییه که تا آخر عمرم فراموش نمی کنم   
ما جرا از اینجا شروع میشه که من یه روزساعت 7 صبح تو یه هوای فوق العاده  سرد وبرفی زمستونی  رفتم مدرسه . من اوون روز برای اولین بار یه مقدار زود رسیده بودم به مدرسه  همین که پام رو از در مدرسه گذاشتم اوونور دیدم چند تا از همکلاسی هام کنار دیوار مدرسه ایستاده بودند منم گفتم برم پیش دوستام چند قدم مونده بود به دوستام برسم  اومدم بگم سلام رفقا یه دفعه یه بخت برگشته ای یه گلوله برف نسبتا بزرگ پرت کرد که نزدیک بود بخوره به من  منم یه دفعه نمی دونم چی شد بجای این که بگم ''سلام رفقا " اشتباهی گفتم  " سلام فقرا "  هچیکدوم متوجه نشده بودند اما یکی از دوستام گفت : چی به ما گفتی فقرا   
یه دفعه 5 نفر افتادن دنبال من  حالا اونا بدو من بدو بالاخره منو گرفتن اینقدر با برف منو زدن که حد ونصاب نداشت    البته منم تونستم بابرف بزنم اما اونا 5 نفر بودن . ناظم مدرسمون هم که دید ما داریم مثلا برف بازی  می کنیم خودش هم اوومد تو بازی ما بعد از 2 دقیقه برف بازی با ناظم . ناظممون خیلی خونسرد یه چوب از جیب کاپشنش در آورد    گفت حالا سربه سر ناظم میذارید بیاید جلو . ما هم هرچی خواهش وتمنا کردیم هیچ فایده ای نداشت . ناظممون گفت نفری 2 تا با این چوب میزنم تا برف بازی امروز هیچ موقع یادتون نره ....
 
و امروز تقریبا 4 سال از اوون روز می گذره من هنوز  مزه اون برف بازی و اوون چوبی که از دست آقای عبدلی خوردم  رو یادم هست . وامیدوارم همکلاسی هام و آقای عبدلی همیشه در مراحل زندگیشون موفق باشند.   

خوب منتظر بقیه دوستان هستیم.

نمی دونم تا حالا شده از ترس جرات پیدا کنید!؟ 
این خاطره ای که براتون می گم برای سال 77 هست که من اول دبیرستان بودم
باید ساعت 7:30 مدرسه می بودیم و سرصف تا بعد یه 30 دقیقه می تونستیم بریم سر کلاس
من که همیشه دیر می رسیدم و تو راهرو رو پله می شستم  آخه از سر صف وایسادن خوشم نمی یومد.
ولی یه روز به طور اتفاقی زود رسیدم مدرسه و مجبور شدم برم سرصف. 
از شانس بدم اون روز خانم مدیر می خواست صحبت کنه و کسی جرات تکون خوردن نداشت.
هنوز 5 دقیقه صحبت نکرده بود که از ته حیاط صدای جیغ بچه ها بلند شدو همه ی صفها بهم خورد ما که اولای صف بودیم
نمی دونستیم چه خبره که دوستم که کنار دستم بود پرید پشت سر منو داد زد موش 
باورم نمی شد یه موش گنده اندازه 2تا کف دست.
اون لحظه از ترس نمی تونستم تکون بخورم که آقا موشه اومد از جلوی پای من رفت پشت کیف یکی از بچه ها که با
خانم مدیر 10 قدم فاصله داشت قایم شد.
خانم مدیر میکروفون تو دستش مثل بید می لرزید 
من از صدای جیغ دوستم کلافه بودمو سرش داد کشیدم که چته موشه دیگه جیغ زدن نداره اون از تو بیشتر می ترسه
تا تو از اون.
ناظم که اومده بود کنار من گفت نمی ترسی نمی دونم چی تو وجودم بود که گفتم نه یک پارچه بزرگ بیارید بگیرمش.
همه مات و مبهوت نگام می کردن ولی هیچ کس نمی دونست که خودم دارم بابت حرفم به خودم فوش می دم   
خلاصه سرتونو درد نیارم پارچه بزرگ آوردن و ناظم کیفی که آقا موشه پشتش بود برداشت
حالا آقا موشه بودو من بودو دنبالش بچه هام که هی از جلو موشه با جیغ و داد می رفتن کنار 
همش خدا خدا می کردم از همون راهی که اومده بره بیرون داشتم سکته می کردم 
صدای جیغ بچه هام اذیتم می کرد هی با خودم می گفتم تو می تونی 
یکی از سال سومی ها داشت فرار می کرد که پاش رفت رو کله موشه  و یه ضربه جانانه واسه موشه بود که دیگه
 نتونه فرار کنه 3 بار خدا خدا کردم و رفتم طرفش ضربه مغزی کامل بود با هر بدبختی بود برش داشتم و بردم از مدرسه بیرون انداختمش تو باغچه.
از فردای اون روز همه منو که می دیدن همش می گفتن این بود موشو گرفتا از این حرفشون متنفر شده بودم 
خانم مدیر تو اون 3 سالی که اونجا بودم تا منو می دید می گفت اون موشه رو یادته 
این برام یه تجربه شد که دیگه اگه اتفاقی افتاد به جای اینکه ترس زیاد باعث بشه شجاع بشم برم یه گوشه قایم بشم 
از اینکه همه یه جور دیگه نگام کنن احساس خوبی نداشتم
ولی خلاصه خاطره ی فراموش نشدنی هست برام 

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

 

خیلی باحال بود

واقعا جوگیر شدنم عالمی داره ها   

با عرض معذرت کلی خندیدم 

البته به اتفاقی که افتاده نه به شما   

[دوستان ساده دلیم همتون رو دوست دارم]

امروز داشتم کمدمو تمیز می کردم
که قاطی کارت های دانش آموزیم یک ورق توجهمو جلب کرد 
بازش کردم انگار همین الان سر کلاسم و مشاور مدرسه به خاطره اینکه معلممون نیومده بود اومده بود سر کلاس
و مثلا یک سوال داده بود که بچه ها نظرشونو بگن 

من و آیدا ته کلاس فقط خمیازه می کشیدیم 
که آیدا گفت بیا جواب سوالشو بدیم 
گفتم برو بابا حال داری 
ولی اون بی توجه به حرف من شروع کرد به جواب دادن 
2 3 کلمه که نوشت دیدم داره جالب می شه 
منم یه چیزایی گفتم و نوشتیم و می خندیدیم 

2 3 تا جمله بیشتر نشد ولی خیلی بامزه بود برامون
الان که یادم می یاد کلی می خندم 
حالا سوال مشاورمون و جواب من و آیدا رو براتون می زارم
یه خورده شما هام یاد مدرسه و بعضی کلاسای بی مزش بیوفتینو بخندین :

سوال مشاور :

فاطمه 15 ساله است و علاقه مند است که رفتارش را اصلاح کند و تغییرات مناسب تر و منطقی تری در رفتارش داشته باشد.او در تصمیم گیری خود کوشا است ولی هنوز به نتایج دلخواهش دست پیدا نکرده است.لطفا او را راهنمایی کنید.

حالا جواب من و آیدا:

اگر اخلاقت خیلی بد است یک هفته هیچ چزر نباید بخوری اگر اخلاقت کمی بد است 3 روز هیچ چیز نباید بخوری و اگر اخلاقت متوسط است باید 1 روز هیچ چیزی نخوری منظور از هیچ چیز ، هیچ پنیر است یعنی نباید هیچ پنیری بخوری. 

راستی تا یادم نرفته بگم که اول دبیرستان بودم سال 77 الا 78

جالب بود
چقدر این تیکه های کاغذ خاطراته قشنگی با خودشون دارند
می خوام دوباره بچه شم برم مدرسه 

خاطره دارم با عکس هیچکس نمیتونه مثل من خاطره بگه

دو سال پیش رفته بودم شیراز که یک از دوستانم منو به یک عروسی تو یکی از روستاههای شیراز دعوت کرد 

منم با کمال میل پذیرفتم و خلاصه رفتم 
با این تیپ که مشاهده میکنید

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .


ته ریش بلندی گذاشته بودم بخاطر شرط بندی با یه نفر ته ریش تابلوی بود با قیافه دربو داغون

دوستم از اقوام داماد بود .
 
توی مجلس نشسته بودیم که به دوستم گفتم بیا بریم دم در چند لحظه وایستیم . چند دقیقه که دم در بودم  ناگهان دیدم یک نفر داره به من

تبریک میگه منم می گفتم خیلی ممنون بعد گفت که انشاالله پای هم پیر بشین . اون وقت فهمیدم که بله اقا منو با داماد اشتباه گرفته منم باز گفتم

ممنون بعد رفتش منو دوستم که حسابی خندیم .

خلاصه سرتونو درد نیارم اون شب پنچ نفر منو با اقا داماد اشتباه گرفتن منم یکیشونو حسابی سر کار گذاشتم .

خلاصه اون شب تا منو به عنوان کلاه بر دار دستگیر نکردن در رفتم اینو حقیقت میگم اینم یه خاطره به یاد موندنی برای من

[_-*-_-*-_ تور 4 روزه برای کاربران تالار گفتمان ساده دل _-*-_-*-_]

خدا رو شکر که جو گیر نشدی و نرفتی قسمت خانوما ور دلِ عروس خانوم 

راستی ببینم چرا رفتی دمه در ؟

..........
توی مجلس نشسته بودیم که به دوستم گفتم بیا بریم دم در چند لحظه وایستیم .
..........

خوب تو مجلس هیچ خبری از بزن بکوب نبود  خسته شده بودم.

[سر اومده صبرم]

همتون خوابيديد بي معرفتا
اول سال82 بعد فارغ شدن از دانشكاه بلافاصله عازم سربازي شدم كجا افتادم اهل كردستانم وخدمت در عسلويه به نامم شد كه الانم اونجا كار ميكنم خوب اونجا رو الان ميشناسيد به هر حال اوج شرجي و كرما در مرداد ماه بود از عسلو عازم كنكان)شهري به فاصله 1 ساعت تا عسلو( شدم از شرجي داغون با لباس  نظامي تصور كنيد  در بادكان  بسته بود و منم كلافه نكهبان 100 متر دورتر ايستاده بود هر جي داد ميزدم بيا درو وا كن انكار نه انكار محلي نذاشت با عصبانيت كفتم مكه بات شوخي دارم و شايد باور نكنيد 10 دقيقه تهديد كردم و بعظا از خستكي خواهش كردم اما افسوس تا يه نيروي رسمي امد درو باز كرد با خشم رفتم سمت نكهبان نخنديد اونيو كه 10 دقيقه باش حرف ميزدم تنه درخت بود كه طوري بيج خورده بود شبيه ادم كه تكيه داده درخت و نكهبان سر اسكله داشت دريا رو ديد ميزد
دوستان الان هم اونجام اما با خدمت اجباري فرق ميكنه و افتاب و شرجي منكم نميكنه
اه سخت با همراه نوشتن   

[باور شاید نکنید ولی یکی از قشنگ ترین خاطراتمآشنایی با ساده دل بود که همون اول به خاطر آواتارم با ممول جونم یه کوچولو تو سرو کله ی همدیگه زدیم]

باور شاید نکنید ولی یکی از قشنگ ترین خاطراتم

آشنایی با ساده دل بود که همون اول به خاطر آواتارم با ممول جونم یه کوچولو تو سرو کله ی همدیگه زدیم

ممول نمی دونم چرا امروز انقدر به یادتم کجایی تو ؟ ( البته من که باهات در تماسم  ولی می گم که دوستان تو سایتم

به یادت بیوفتنو صدات کنن شاید مشکلات تو هم رفع بشه بیای نت یه سر به ساده دل بزنی   )

اگه روز شنبه من نیومدم از الان بگم ممول اخراجم کرده ( پشت سرش دارم حرف میزنم  )

سلام
نمی دونم کلا چرا این سیاست و اعتراض به حاکمیت و وضعیت موجود ولم نمی کنه
معلوم نیست چی از جونم می خواد انگار همه ی وجود من شده همین حوادث اخیر و وضعیت امروز جامعه وتمام یادآوریهای گذشته
اما خوب میدونی قضایای خیلی زیادی رخ داده که البته بیشتر تامل برانگیزه
حالا من هم از اون برخوداری میکنم چرا که ممکنه به بسته شدن تاپیک بینجامه هر چند کلا وضعیت تاپیبکای خودم هم نامشخصه
حالا تا ببینیم چه می شود...

سلام
نمی دونم کلا چرا این سیاست و اعتراض به حاکمیت و وضعیت موجود ولم نمی کنه
معلوم نیست چی از جونم می خواد انگار همه ی وجود من شده همین حوادث اخیر و وضعیت امروز جامعه وتمام یادآوریهای گذشته
اما خوب میدونی قضایای خیلی زیادی رخ داده که البته بیشتر تامل برانگیزه
حالا من هم از اون برخوداری میکنم چرا که ممکنه به بسته شدن تاپیک بینجامه هر چند کلا وضعیت تاپیبکای خودم هم نامشخصه
حالا تا ببینیم چه می شود...

سلام

آقا صمد به ساده دل خوش اومدی

ببخشید ولی من هیچ وجه مشترکی بین پست شما و موضوع تاپیک ندیدم

اینجا باید یک خاطره بگید

درضمن شما هنوز نیومده از وضعیت تاپیک هاتون و قفل شدن صحبت می کنید ؟ 

اگر به مقررات ساده دل پایبند باشید

و پست های مفید بزنید و از همه مهمتر پستهاتون وجه مشترکی با موضوع تاپیک داشته باشه

مطمئن باشید که همه از پستهای شما استفاده می کنند

و یکی از بهترین های ساده دل می شید

[تالار گفتمان ساده دل]

خاطره ای که میخوام بگم بر میکرده به 11 ماه و اندی پیش.
اون موقع روزگار غریبی رو توی زندگیم تجربه میکردم، ...
غم ، غربت ، زجر ، ...
مثل یه آدم آهنی بودم که هیچ درک و استدلالی (چه درست و چه غلط) از خودم و زندگیم نداشتم.
.
یه روز کاملاً تصادفی به این تالار وارد شدم و دیدم اینجا تنها جائیه که با تمام عقاید و ایده هام سنخیت داره.
.
به مرور زمان هرچه که جلو میرفتم و با پستهای تالار بیشتر آشنا میشدم، هم چیزای زیادی یاد میگرفتم و هم بار مشکلاتمو (اینجا) زمین گذاشتم.

نمیخوام از اینجا به قول معروف مدینه فاضله بسازم و بزرگنمائی کنم، اما به جرأت میگم؛
که آشنائی با تالار گفتمان ساده دل  یکی از معدود خاطرات زیبا و بیادموندنی در طول زندگی من هست.