[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  گــــفــــتــــگــــو آزاد (مدير: elena)   حرف دل

تقصير من

تقدير بود يا تقصير احساس من كه از جزيره  تنهايي ، از  فضاي خاكستري سرگرداني  و  از دهليزهاي هولناك بي كسي ام .. يكهو پرت شدم  به آبي آسماني كه  فقط مي شد شبيه ش را در تابلوهاي نقاشي  ديد...
پرتاب شدم لابلاي عميق ترين زخم هايي كه  نامش واژه بود...
شعر ويروس  ناشناخته اي شد توي واژه هايي كه  نمي توانستم  از آن ها جدا شوم .. انگار چسبيده بودند به احساسم . تا به خودم آمدم ديدم اسم شاعر را دارم يدك مي كشم ...
اولش خوب بود ، احساسش لطيف بود ... دوست داشتن بود ... اما كم كم .. اين حس قوي تر و قوي تر شد .. انقدر قوي كه  احساس مي كردي دست هايش ديگر نوازشگرنيست .. چنگالي بود كه بي رحمانه  در گوشت و پوستت فرو مي رفت ... حتي مهرباني اش هم بوي خشونت گرفته بود ...
شاعري داشت روي ديگرش را نشانم مي داد ... شاعري بغض داشت ، عذاب داشت ... هر واژه اي كه مي آمد .. هر لختي از شعر كه  خوانده مي شد  ... انگار ازجهنمي گذشته باشد ...
ومن هنوز ساده لوحانه  فكر مي كردم شاعر بودن يعني لطافت گلبرگ هاي نسترن باغچه كه بر تن درخت سيب پيچيده است..
من اسير بودم و زير آوار شعر داشتم جان مي دادم ...
وهنوز هم خوشبينانه فكر مي كنم كه شعر يعني همه زندگي من ...
شما مي دانيد  بهاي شاعر نبودن واز شعر گذشتن چه قدر است ؟... مي خواهم ديگر شاعر نباشم ...

شبی بر دفتر قلبم کشیدم رد پایت را/کشیدم طرح زیبای غروب چشمهایت را/کنار هاله ی چشمت کشیدم عکس یک دریا/کشیدم روی امواجش خضور آشنایت را/ و آن شب بادلی لبریز از آوار دلتنگی/ زدم فریاد در ساحل
‏(‏‏(دلم دارد هوایت را‏)‏‏)‏