[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعر های بلند و کوتاه

[پـشت پـنـجـره]

  پـشت پـنـجـره

هــی پـشـت ِ پـنـجــره می آیـم

شـایـد ، نـشــانـی از تـــو بـجــویــَم

هــی پـشت ِ پنجـــره می آیم

شاید ، شـمـیـم ِ پـیـرهـنـت را

کالسـکـه ی نـســیــم ، فـرو آرَد ...

هــی چـشـم ِ خـود ، بـه جــادّه می دوزم

زان دور دست ِ سـاکـــت و وَهــم آلـــود

گــــرد و غـبــار ِ پــای ِ ســـواری نیـسـت ؟

آیـــا ، کبــوتــر ِ صـحـرایــی

زانـســوی ِ ابــری ِ بــارانــی

مـکـتــوب ِ یــار ؛

نـیـاورده ســت ؟

.....

هــی پشـت ِ پـنجــره می آیم

هـی پـشـت ِ پنجــره می آیـــم ...

[بغض تازه]

بغض تازه

در من ترانه های قشنگی نشسته اند

انگار از نشستن  ِ بیهوده  خسته اند

انگا ر سالهای  زیادی ست  بی جهت

امید  خود  به این دل ِ دیوانه  بسته اند

ازشور و مستی  ِ پدران ِ  گذ شته مان

حالا به من رسیده و در من نشسته اند ...

من باز گیج می شوم از موج واژه ها

این بغضهای تازه که در من شکسته اند

من گیج گیج گیج ،  تورا  شعر می پرم

اما تمام پنــــجره ها ی تــو بستـــه اند

[زمـــــزمــه]

زمـــــزمــه


من همان شبان ِ عاشقم

سینه چاک و ساکت و غریب

بی تکلّف و رها

در خراب ِ دشتهای دور

ساده و صبور

یک سبد ستاره چیده ام برای تو

یک سبد ستاره

کوزه ای پُر آب

دسته ای گل از نگاه ِ آفتاب

یک رَدا برای شانه های مهربان تو!

در شبان ِ سرد

چارُقی برای گامهای پُر توان ِ تو

در هجوم درد...

من همان بلال ِ الکنم ،  در تلفظ ِ تو ناتوان

وای از این عتاب! آه....

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

تعداد ابيات : ١٦


رهائيت بايد، رها کن جهانرا

نگهدار ز آلودگي پاک جانرا


بسر برشو اين گنبد آبگون را

بهم بشکن اين طبل خالي ميانرا


گذشتنگه است اين سراي سپنجي

برو باز جو دولت جاودانرا


زهر باد، چون گرد منما بلندي

که پست است همت، بلند آسمانرا


برود اندرون، خانه عاقل نسازد

که ويران کند سيل آن خانمانرا


چه آسان بدامت درافکند گيتي

چه ارزان گرفت از تو عمر گرانرا


ترا پاسبان است چشم تو و من

همي خفته مي‌بينم اين پاسبانرا


سمند تو زي پرتگاه از چه پويد

ببين تا بدست که دادي عنانرا


ره و رسم بازارگاني چه داني

تو کز سود نشناختستي زيانرا


يکي کشتي از دانش و عزم بايد

چنين بحر پر وحشت بيکرانرا


زمينت چو اژدر بناگه ببلعد

تو باري غنيمت شمار اين زمانرا


فروغي ده اين ديده‌ي کم ضيا را

توانا کن اين خاطر ناتوانرا


تو اي ساليان خفته، بگشاي چشمي

تو اي گمشده، بازجو کاروانرا


مفرساي با تيره‌رائي درون را

ميالاي با ژاژخائي دهانرا


ز خوان جهان هر که را يک نواله

بدادند و آنگه ربودند خوانرا


به بستان جان تا گلي هست، پروين

تو خود باغباني کن اين بوستانرا

پروین اعتصامی

[وقتش رسيده ...]

وقتش رسيده ...


وقتش رسیده  حال و هوایم عوض شود

با  سار  ِ پشت پنجره  جایم عوض شود

هی کار دست من بدهد   چشم های تو

هی  توبه بشکنم  و  خدایم  عوض شود

با بیت های  سر زده  از سمت ِ ناگهان

حس  می کنم  که قافیه هایم عوض شود

جای تمام  گریه ،  غزل های ناگــــــزیر

با قاه قاه ِ خنده ی بی غم    عوض شود

سهراب ِ شعرهای من   از دست می رود

حتی اگر عقیده ی  رستم عوض شود

قدری کلافه ام    و هوس کرده ام  که باز

در بیت های بعد ،  ردیفم عوض شود

حـوّای جا گرفته  در این  فکر رنج ِ تلخ

انگــار  هیچ وقـت  به آدم  نـمی رسد

تن  داده ام  به این که بسوزم در آتشت

حالا  بهشت هم  به  جهنم  نمی رسد

با این ردیف و قافیه  بهتر  نمی شوم !

وقتش رسیده  حال و هوایم  عوض شود

[آخر جاده]

آخر جاده

   چشاتو وا نکن  اينجا ،  هيچ چي ديدن نداره

   صدای  ِ سکوت ِ لحظه ها ، شنیدن نـداره

   توي آسموني که کرکسا پرواز مي‌کنن

   ديگه هيچ شاپرکي ، حس ِ پريدن نداره

   دستاي نجيب ِ باغچه ، خيلي وقته خاليه

   از تو گلدون ، گلاي کاغذي چيدن نداره

   بذا باد بياد ، تموم ِ دنيا زير و رو بشه

    قلباي آهني که ، ديگه تپيدن نداره

   خيلي وقته ، قصه ی اسب ِ سفيد ، کهنه شده
   وقتي که آخر ِ جاده‌ها رسيدن نداره

   نقض ِ قانون ِ آدم‌بزرگا جـُرمه ، عزيزم

   چشاتو وا نکن ، اينجا هيچ چي ديدن نداره

[_-*-_-*-_ تور 4 روزه برای کاربران تالار گفتمان ساده دل _-*-_-*-_]

جابر جان بابت پستهاي قشنگت ممنون

[شب و هوس]

با اجازه آقا جابر عزیز 

شب و هوس


در انتظار خوابم و صد افسوس

خوابم به چشم باز نميآيد

اندوهگين و غمزده مي گويم

شايد ز روي ناز نمي آيد

چون سايه گشته خواب و نمي افتد

در دامهاي روشن چشمانم

 مي خواند آن نهفته نامعلوم

در ضربه هاي نبض پريشانم

مغروق اين جواني معصوم

مغروق لحظه هاي فراموشي

مغروق اين سلام نوازشبار

در بوسه و نگاه و همآغوشي

 مي خواهمش در اين شب تنهايي

با ديدگان گمشده در ديدار

با درد ‚ درد ساكت زيبايي

سرشار ‚ از تمامي خود سرشار

مي خواهمش كه بفشردم بر خويش

بر خويش بفشرد من شيدا را

بر هستيم به پيچد ‚ پيچد سخت

آن بازوان گرم و توانا را

 در لا بلاي گردن و موهايم

گردش كند نسيم نفسهايش

نوشد بنوشد كه بپيوندم

با رود تلخ خويش به دريايش

وحشي و داغ و پر عطش و لرزان

چون شعله هاي سركش بازيگر

در گيردم ‚ به همهمه ي در گيرد

خاكسترم بماند در بستر

 در آسمان روشن چشمانش

بينم ستاره هاي تمنا را

 در بوسه هاي پر شررش جويم

لذات آتشين هوسها را

مي خواهمش دريغا ‚ مي خواهم

مي خواهمش به تيره به تنهايي

 مي خوانمش به گريه به بي تابي

مي خوانمش به صبر ‚ شكيبايي

لب تشنه مي دود نگهم هر دم

در حفره هاي شب ‚ شب بي پايان

او آن پرنده شايد مي گريد

بر بام يك ستاره سرگردان

 

زنده یاد فروغ فرخزاد

[دوستان ساده دلیم همتون رو دوست دارم]

مادر اي روياي سبز غنچه ها

مادر اي پرواز نرم قاصدک

مادر اي معناي عشق شاهپرک

گونه هايت کاش مهتابي نبود

تا دلم در بند بي تابي نبود

اي تمام ناله هايت بي صدا

مادر اي زيباترين شعر خدا

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

تعداد ابيات : ٤٠


يکي پرسيد از سقراط کز مردن چه خواندستي

بگفت اي بيخبر، مرگ از چه نامي زندگاني را


اگر زين خاکدان پست روزي بر پري بيني

که گردونها و گيتي‌هاست ملک آن جهاني را


چراغ روشن جانرا مکن در حصن تن پنهان

مپيچ اندر ميان خرقه، اين ياقوت کاني را


مخسب آسوده اي برنا که اندر نوبت پيري

به حسرت ياد خواهي کرد ايام جواني را


به چشم معرفت در راه بين آنگاه سالک شو

که خواب آلوده نتوان يافت عمر جاوداني را


ز بس مدهوش افتادي تو در ويرانه گيتي

بحيلت ديو برد اين گنجهاي رايگاني را


دلت هرگز نميگشت اين چنين آلوده و تيره

اگر چشم تو ميدانست شرط پاسباني را


متاع راستي پيش آر و کالاي نکوکاري

من از هر کار بهتر ديدم اين بازارگاني را


بهل صباغ گيتي را که در يک خم زند آخر

سپيد و زرد و مشکين و کبود و ارغواني را


حقيقت را نخواهي ديد جز با ديده‌ي معني

نخواهي يافتن در دفتر ديو اين معاني را


بزرگاني که بر شالوده‌ي جان ساختند ايوان

خريداري نکردند اين سراي استخواني را


اگر صد قرن شاگردي کني در مکتب گيتي

نياموزي ازين بي مهر درس مهرباني را


بمهمانخانه‌ي آز و هوي جز لاشه چيزي نيست

براي لاشخواران واگذار اين ميهماني را


بسي پوسيده و ارزان گران بفروخت اهريمن

دليل بهتري نتوان شمردن هر گراني را


ز شيطان بدگمان بودن نويد نيک فرجاميست

چو خون در هر رگي بايد دواند اين بدگماني را


نهفته نفس سوي مخزن هستي رهي دارد

نهاني شحنه‌اي ميبايد اين دزد نهاني را


چو ديوان هر نشان و نام ميپرسند و ميجويند

همان بهتر که بگزينيم بي نام و نشاني را


تمام کارهاي ما نميبودند بيهوده

اگر در کار مي‌بستيم روزي کارداني را


هزاران دانه افشانديم و يک گل زانميان نشکفت

بشورستان تبه کرديم رنج باغباني را


بگردانديم روي از نور و بنشستيم با ظلمت

رها کرديم باقي را و بگرفتيم فاني را


شبان آز را با گله‌ي پرهيز انسي نيست

بگرگي ناگهان خواهد بدل کردن شباني را


همه باد بروت است اندرين طبع نکوهيده

بسيلي سرخ کردستيم روي زعفراني را


بجاي پرده تقوي که عيب جان بپوشاند

ز جسم آويختيم اين پرده‌هاي پرنياني را


چراغ آسماني بود عقل اندر سر خاکي

ز باد عجب کشتيم اين چراغ آسماني را


بيفشانديم جان! اما به قربانگاه خودبيني

چه حاصل بود جز ننگ و فساد اين جانفشاني را


چرا بايست در هر پرتگه مرکب دوانيدن

چه فرجامي است غير از اوفتادن بدعناني را


شراب گمرهي را ميشکستيم ار خم و ساغر

بپايان ميرسانديم اين خمار و سرگراني را


نشان پاي روباه است اندر قلعه‌ي امکان

بپر چون طائر دولت، رها کن ماکياني را


تو گه سرگشته‌ي جهلي و گه گم گشته‌ي غفلت

سر و سامان که خواهد داد اين بي خانماني را


ز تيغ حرص، جان هر لحظه‌اي صد بار ميميرد

تو علت گشته‌اي اين مرگهاي ناگهاني را


رحيل کاروان وقت مي‌بينند بيداران

براي خفتگان ميزن دراي کارواني را


در آن ديوان که حق حاکم شد و دست و زبان شاهد

نخواهد بود بازار و بها چيره‌زباني را


نبايد تاخت بر بيچارگان روز توانائي

بخاطر داشت بايد روزگار ناتواني را


تو نيز از قصه‌هاي روزگار باستان گردي

بخوان از بهر عبرت قصه‌هاي باستاني را


پرند عمر يک ابريشم و صد ريسمان دارد

ز انده تار بايد کرد پود شادماني را


يکي زين سفره نان خشک برد آن ديگري حلوا

قضا گوئي نميدانست رسم ميزباني را


معايب را نميشوئي، مکارم را نميجوئي

فضيلت ميشماري سرخوشي و کامراني را


مکن روشن‌روان را خيره انباز سيه‌رائي

که نسبت نيست باتيره‌دلي روشن رواني را


درافتادي چو با شمشير نفس و در نيفتادي

بميدانها تواني کار بست اين پهلواني را


ببايد کاشتن در باغ جان از هر گلي، پروين

بر اين گلزار راهي نيست باد مهرگاني را


پروین اعتصامی

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

تعداد ابيات : ١٦


اي کنده سيل فتنه ز بنيادت

وي داده باد حادثه بر بادت


در دام روزگار چرا چونان

شد پايبند، خاطر آزادت


تنها نه خفتن است و تن آساني

مقصود ز آفرينش و ايجادت


نفس تو گمره است و همي ترسم

گمره شوي، چو او کند ارشادت


دل خسرو تن است، چو ويران شد

ويرانه‌اي چسان کند آبادت


غافل بزير گنبد فيروزه

بگذشت سال عمر ز هفتادت


بس روزگار رفت به پيروزي

با تيرماه و بهمن و خردادت


هر هفته و مهي که به پيش آمد

بر پيشباز مرگ فرستادت


داري سفر به پيش و همي بينم

بي رهنما و راحله و زادت


کرد آرزو پرستي و خود بيني

بيگانه از خداي، چو شدادت


تا از جهان سفله نه‌اي فارغ

هرگز نخواند اهل خرد رادت


اين کور دل عجوزه‌ي بي شفقت

چون طعمه بهر گرگ اجل زادت


روزيت دوست گشت و شبي دشمن

گاهي نژند کرد و گهي شادت


اي بس ره اميد که بربستت

اي بس در فريب که بگشادت


هستي تو چون کبوتر کي مسکين

بازي چنين قوي شده صيادت


پروين، نهفته ديويت آموزد

ديو زمانه، گر شود استادت


پروین اعتصامی

[عاشقانه دوستت دارم ...]

عاشقانه دوستت دارم ...



تو چطور می گی که من برای تو کم بودم !

منی که عاشق ترین عاشق عالم بودم!

تو فقط دیده گریون خواستی

من برات قلب پر از خون بودم

آخه تو فقط یه عاشق خواستی

اما من گذشته از جون بودم

تو فقط دست نوازش خواستی

من سرا پا غرق خواهش بودم

تو همیشه در پی بهانه ها

اما من حدیث سازش بودم

آره تو یه دل سپرده خواستی

چه کنم که سر سپردت بودم

[به تو خواهم پيوست ...]

به تو خواهم پيوست ...



 من از این شهر گذر خواهم کرد


من از این شهر دروغ

من از این نفرت و اندوه غریب

من از این فصل که در حزن و تب است

من از این ماتم و افسوس گذر خواهم کرد

به تو خواهم پیوست

به تو ای اوج غرور !

به تو ای ساحل فرداهایم !

به تو ای عشق !

به تو آبی شب !

به تو خواهم پیوست

[دوستان ساده دلیم همتون رو دوست دارم]

یادته اون قدیمـــا چـــه عـاشقــــونه بی ریـــا

بی خیــال از غــم فــردا ، خط زدیـم خستگیا


یادته تـو آسمــون قصــر طـلا ساختــه بودیم

واســۀ ساختـن اون ، دلامـــونو باختـه بودیم


یادته تـو کـوچــه مـون آوازه خون دوره گرد

شعـــر آشنایی رو بــرای مـا دوره می کـــرد


یادته دلای تنــگ کفتـــــرای جـَـــلــدمـــــون

وا می شد وقتی می ذاشتی دستتو تو دستمون


یادته تنـــگِ غــــروبِ اون روزای آخــــری

تو بهـم گفتی که می خـوای از کنار من بـری


یادته بی بهـــونـه از رو بـــومـم پــر کشـیدی

مرغ عشقم نبودی ، به هر طرف سر کشیدی


یادته قصــر طلامـون واسـه تو رنگی نداشت

بازم این سـاده دل من ، جز غم آهنگی نداشت

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

کاشکه یه روز با همدیگه

 

سوار قایق میشدیم

 

دور از نگاه آدما

 

هر دومون عاشق میشدیم

 

 

کاش آسمون با وسعتش

 

تو دستامون جا میگرفت

 

گلای سرخ دلمون

 

کاش بوی دریا میگرفت

 

 

کاش تو هوای عاشقی

 

لیلی و مجنون میشدیم

 

باد که تو دریا میوزید

 

ما هم پریشون میشدیم

 

 

کاشکه به جز من هیچ کسی

 

اینقد زیاد دوست نداشت

 

یا که دلت عشق منو

 

اول عشقاش میگذاشت

 

 

کاشکه یه روز من و تو رو

 

تو دریا تنها بذارن

 

تو قایق آرزوها

 

یروز ما رو جا بذارن

 

 

چشمامونو میبندیم و

 

با همدیگه میریم سفر

 

یادت باشه هر جا میری

 

منو با رویاهات ببر