[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعر های بلند و کوتاه

لطفا اسم شاعرشو بهم بگین جناب موسوی هرچی فک میکنم یادم نمیاد.احساس میکنم شاملو یا دکتر شریعتی بودن

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

لطفا اسم شاعرشو بهم بگین جناب موسوی هرچی فک میکنم یادم نمیاد.احساس میکنم شاملو یا دکتر شریعتی بودن

غزل جان شاعرِ این شعر، فریدون مشیری هستش

[من درد مشترك مرا فرياد كن!]

من درد مشترك مرا فرياد كن!

قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی…
من درد مشترکم
مرا فریاد کن
*
درخت با جنگل سخن می گوید
علف با صحرا
ستاره با کهـکشان
و من با تو سخن می گویم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده
من ریشه های تو را دریافته ام
با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام
و دستهایت با دستان من آشناست
در خلوتِ روشن با تو گریسته ام
برای خاطر زندگان,
و در گورستان تاریک با تو خوانده ام
زیباترین سرودها را
زیرا که مردگان این سال
عاشق ترینِ زندگان بوده اند


دستت را به من بده
دستهای تو با من آشناست
ای دیر یافته! با تو سخن می گویم
بسان ابر که با توفان
بسان علف که با صحرا
بسان باران که با دریا
بسان پرنده که با بهار
بسان درخت که با جنگل سخن می گوید
زیرا که من ریشه های تو را یافته ام
زیرا که صدای من با صدای تو آشناست
من درد مشترکم
مرا فریاد کن...
زنده یاد احمد شاملو

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند
سالها، هجری و شمسی، همه بی خورشیدند

از همان لحظه که از چشم یقین افتادند
چشم های نگران آینه ی تردیدند

نشد از سایه ی خود هم بگریزند دمی
هر چه بیهوده به گرد خودشان چرخیدند

چون به جز سایه ندیدند کسی در پی خود
همه از دیدن تنهایی خود ترسیدند

غرق دریای تو بودند ولی ماهی وار
باز هم نام و نشان تو زهم پرسیدند

در پی دوست همه جای جهان را گشتند
کس ندیدند در آیینه به خود خندیدند

سیر تقویم جلالی به جمال تو خوش است
فصل ها را همه با فاصله ات سنجیدند

تو بیایی همه ساعتها و ثانیه ها
از همین روز، همین لحظه، همین دم عیدند
"قیصر امین پور"

به کجا چنین شتابان
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
ز غبار این بیابان
هوس سفر نداری؟

به کجا چنین شتابان
گون از نسیم پرسید
دل من گرفته زینجا
ز غبار این بیابان
هوس سفر نداری؟

همه آرزویم اما … چه کنم که بسته پایم
چه کنم که بسته پایم
به کجا چنین شتابان؟
به هر آن کجا که باشد،بجز این سرا، سرایم
سفرت به خیر اما
تو و دوستی خدا را
چو از این کویر وحشت، به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
برسان سلام ما را

«شفيعي كدكني»

[شاید نشود به گذشته برگشت و یک آغاز زیبا ساخت ولی می شود هم اکنون آغاز کرد و یک پایان زیبا ساخت]

بی خبر از هم ،خوابیدن چه سود !؟
بر مزار مردگان خویش نالیدن چه سود !؟
زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید ورنه بر سنگ مزارش آب پاشیدن چه سود !؟
گر نرفتی خانــــــــه اش تا زنده بود ، خانه ی صاحب عـــــــــزا تا صبح خوابیدن چه ســـود !؟
گر نــــپرسی حــــال من تا زنده ام بــعد مرگـــم اشــکو نالــیدن چه ســـــود !؟
زنده را در زندگی قدرش بدان ورنه مشـــکی از برای مرده پوشـــیدن چه سود !؟
گر نکردی یاد من تا زنده ام  ، سنگ مرمر روی قبرم وانهادنها چه سود !؟

[سراپا اگر زرد و پژمرده ایمولى دل به پائیز نسپرده ایمچو گلدان خالى لب پنجرهپر از خاطرات ترک خورده ایماگر داغ دل بود، ما دیده ایماگر خون دل بود، ما خورده ایماگر دل دلیل است، آورده ایماگر داغ شرط است، ما برده ایماگر دشنه دشمنان، گردنیماگر خنجر دوستان، گرده ایمگواهى بخواهید، اینک گواههمین زخم هایى که نشمرده ایم!دلى سر بلند و سرى سر به زیراز این دست عمرى به سر برده ایم]

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم
ولى دل به پائیز نسپرده ایم

چو گلدان خالى لب پنجره
پر از خاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود، ما دیده ایم
اگر خون دل بود، ما خورده ایم

اگر دل دلیل است، آورده ایم
اگر داغ شرط است، ما برده ایم

اگر دشنه دشمنان، گردنیم
اگر خنجر دوستان، گرده ایم

گواهى بخواهید، اینک گواه
همین زخم هایى که نشمرده ایم!

دلى سر بلند و سرى سر به زیر
از این دست عمرى به سر برده ایم

**********************

دست عشق از دامن دل دور باد!
می‌توان آیا به دل دستور داد؟

می‌توان آیا به دریا حكم كرد
كه دلت را یادی از ساحل مباد؟

موج را آیا توان فرمود: ایست!
باد را فرمود: باید ایستاد؟

آنكه دستور زبان عشق را
بی‌گزاره در نهاد ما نهاد

خوب می‌دانست تیغ تیز را
در كف مستی نمی‌بایست داد

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست

عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست

شاهد شو ای شرار محبت که بی غشم

باور مکن که طعنه طوفان روزگار

جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

سروی شدم به دولت آزادگی که سر

با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان

لب میگزد چو غنچه خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب

ای آفتاب دلکش و ماه پری وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی

تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار

این کار تست من همه جور تو می کشم

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

دل داده ام بر باد ، بر هر چه باداباد
مجنون تر از لیلی ، شیرین تر از فرهاد
ای عشق از آتش اصل و نسب داری
از تیره ی دودی ، از دودمان باد
آب از تو توفان شد ، خاک از تو خاکستر
از بوی تو آتش ، در جان باد افتاد
هر قصر بی شیرین ، چون بیستون ویران
هر کوه بی فرهاد ، کاهی به دست باد
هفتاد پشت ما از نسل غم بودند
ارث پدر ما را ، اندوه مادرزاد
از خاک ما در باد ، بوی تو می آید
تنها تو می مانی ، ما می رویم از یاد
"قیصر امین پور"

[این نامه ز من که از تو دورم خاموش چو راه بی عبورمبی توست مرا جهان فراموش در سینه من فغان خاموشخواهم همه با تو راز گفتن در دل خسته باز گفتنصد قصه کنم ز آشنایی بس گریه ز تلخی جداییاز حال دلم تو را خبر نیست دل از دل من شکسته تر نیستمن نایم و تو مرا نوایی تو جان منی ولی جداییبی همنفسان نفس چه باشد بلبل که رود قفس چه باشددر جان منی میان جانی هر جا نگرم تو در میانیدر باغ تویی که دلپذیر است در جان تویی که بی نظیر استدر لاله تویی که دل رباید در غنچه تویی که دل گشایددر حلقه گفتگو تو هستی در پرده آرزو تو هستیدر چشمه تویی که تن نوازست در گریه تویی که کار سازستاین درد فراغ کی سراید؟ ماه تو ز ابر کی بر آید؟از زحمت صبر در فغانم صبری پس از این نمی توانمتا چند کشم ز صبر خاری مُردم ز فریب بردباریدر راه امید بس دویدم دیگر ز امید نا امیدمتوشمعی وبی توشب خموش ست بی صبح شبم سیاه پوش استیکشب که تو را به خواب دیدم در ظلمتم آفتاب دیدمماییم و دو چشم پر ستاره تا ماه ز ره رسد دوبارهرفت از تن من توان پرواز ترسم که دگر نبینمت بازتا روی تو در برابم نیست دیدار دوباره باورم نیستآنان که غم مرا ندیدند دیوار میان ما کشیدندکی سرو جدا ز بوستان بود کی شاخه ز گل جدا توان بودتو سرو منی به باغ برگرد بنگر که غمت به ما چها کردکی بی تو بر آورم نفس را ای کاش که بشکنم قفس راگر بی تو به طرف باغ بودم دلمرده و بی دفاع بودمما را به مصیبت آشنا کرد دستی که تو را ز ما جدا کردراهم به فضای باغ بسته ست در کنج قفس پرم شکسته ستهر گاه که رسد پیامت از دور ریزد به شب سیاه من نورباور نشود مرا که دوری چو پرَتو ماه در حضوریاز دور چو بشنوم صدایت وان موج لطیف خنده هایتآید به تنم تب جوانی بویم همه عطر زندگانیبانگ تو که در فضای سینه ست بر آتش خاطرم نسیم ستاما چه کنم به وقت بدرود پیچد به فضای سینه ام دودتو خسته و خسته تر منم من تو بی کس و در به در منم منبگذار که لب فرو ببندم ای راحت جان دردمندمبا حالت گریه نامه بستم در حال جنون قلم شکستم]

این نامه ز من که از تو دورم             
خاموش چو راه بی عبورم

بی توست مرا جهان فراموش           
 در سینه من فغان خاموش

خواهم همه با تو راز گفتن             
 در دل خسته باز گفتن

صد قصه کنم ز آشنایی                 
 بس گریه ز تلخی جدایی

از حال دلم تو را خبر نیست             
دل از دل من شکسته تر نیست

من نایم و تو مرا نوایی                   
تو جان منی ولی جدایی

بی همنفسان نفس چه باشد               
بلبل که رود قفس چه باشد

در جان منی میان جانی                 
 هر جا نگرم تو در میانی

در باغ تویی که دلپذیر است             
در جان تویی که بی نظیر است

در لاله تویی که دل رباید                 
در غنچه تویی که دل گشاید

در حلقه گفتگو تو هستی                 
 در پرده آرزو تو هستی

در چشمه تویی که تن نوازست         
 در گریه تویی که کار سازست

این درد فراغ کی سراید؟               
 ماه تو ز ابر کی بر آید؟

از زحمت صبر در فغانم                       
 صبری پس از این نمی توانم

تا چند کشم ز صبر خاری               
مُردم ز فریب بردباری

در راه امید بس دویدم                   
 دیگر ز امید نا امیدم

توشمعی وبی توشب خموش ست       
بی صبح شبم سیاه پوش است

یکشب که تو را به خواب دیدم           
در ظلمتم آفتاب دیدم

ماییم و دو چشم پر ستاره                 
تا ماه ز ره رسد دوباره

رفت از تن من توان پرواز             
 ترسم که دگر نبینمت باز

تا روی تو در برابم نیست               
دیدار دوباره باورم نیست

آنان که غم مرا ندیدند                   
 دیوار میان ما کشیدند

کی سرو جدا ز بوستان بود             
کی شاخه ز گل جدا توان بود

تو سرو منی به باغ برگرد             
 بنگر که غمت به ما چها کرد

کی بی تو بر آورم نفس را               
ای کاش که بشکنم قفس را

گر بی تو به طرف باغ بودم             
دلمرده و بی دفاع بودم

ما را به مصیبت آشنا کرد               
دستی که تو را ز ما جدا کرد

راهم به فضای باغ بسته ست           
در کنج قفس پرم شکسته ست

هر گاه که رسد پیامت از دور         
 ریزد به شب سیاه من نور

باور نشود مرا که دوری               
 چو پرَتو ماه در حضوری

از دور چو بشنوم صدایت               
وان موج لطیف خنده هایت

آید به تنم تب جوانی                     
 بویم همه عطر زندگانی

بانگ تو که در فضای سینه ست       
بر آتش خاطرم نسیم ست

اما چه کنم به وقت بدرود               
 پیچد به فضای سینه ام دود

تو خسته و خسته تر منم من             
تو بی کس و در به در منم من

بگذار که لب فرو ببندم                   
 ای راحت جان دردمندم

با حالت گریه نامه بستم                 
 در حال جنون قلم شکستم

مجنون اسیر سحر نگاه کسی مشو

هرگز کسی برای تو لیلا نمیشود

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

چشمه خورشید

من فکر میکنم،هرگز نبوده قلب من اینگونه گرم و سرخ
احساس میکنم،در بدترین دقایق این شام مرگ زای
چندین هزار چشمه خورشید در دلم،می جوشد از یقین
احساس میکنم،در هر کنار و گوشه این شوره زار یاس
چندین هزار جنگل شاداب ناگهان،می روید از زمین
آه ای یقین گمشده،ای ماهی گریز،در برکه های آینه لغزیده تو به تو
من آبگیر صافی ام؛ اینک به سحر عشق از برکه های آینه راهی به من بجو
من فکر میکنم،هرگز نبوده دست من اینسان بزرگ و شاد
احساس می کنم،در چشم من به آبشر اشک سرخ گون
خورشید بی غروب سرودی کشد نفس
احساس میکنم،در هر رگم به هر طپش قلب من کنون
بیدار باش قافله ای میزند جرس
آمد شبی برهنه ام از در چو روح آب
در سینه اش دو ماهی و در دستش آینه
گیسوی خیس او خزه بو چون خزه به هم
من بانگ بر کشیدم از آستان یاس
آه ای یقین یافته بازت نمی نهم
 "احمد شاملو"

باغی بوده ام از درختان سیب
درخت درخت فرزندانم را بردند
و خزان خزان فراموشی ام سپردند
اکنون باغی هستم سرشار از فجایع
با آسمانی کبود
و زمینی در انتظار تو
مرا به یاد آور
چرا که در قلب تو زیسته ام

تو را گم مي کنم هر روز و پيدا مي کنم هر شب



بدين سان خواب ها را با تو زيبا مي کنم هر شب



                              تبي اين کاه را چون کوه سنگين مي کند آنگاه



                               چه آتش ها که در اين کوه برپا مي کنم هر شب



 



رفتي و نديدي که چه محشر کردم



با اشکتمام کوچه را تر کردم



وقتي که شکست بغض تنهايي من



وابستگي ام را به تو باور کردم



 



طرح چشمان قشنگت در اتاقم نقش بسته



شعر مي گويم به يادت در قفس غمگين و خسته



من چه تنها و غريبم بي تو در درياي هستي



ساحلم شو غرق گشتم بي تو در شبهاي مستي



 



آنکه چشمان تو را اين همه زيبا مي کرد



کاش از روز ازل فکر دل ما مي کرد



يا نمي داد به تو اين همه زيبايي را



يا مرا در غم عشق تو شکيبا مي کرد

[شاعر نشدم شعر غم انگیز خود آمد به دهانمهی با من دلخسته مگو یا که چنینم که چنانماز بس که سفر کرد ازین دل بجمال تو خیالمکلکم ز تو مملو شد و بر لوح نه غلطید بجانمگویی که سرانگشت قلم بافته با سحر کلامماما تو زدی شانه به زلفی که دهد راه نشانمتا زلف سخن با سرگیسوی تو آمیخت به اعجازشعرم صدفی گشت به دل سرّ تو را کرد نهانممن بی خبر از خود شدم و محو تماشای تو گشتمدر طور دلم نور تو بر شاخه طوباست عیانمرنجوری و ژولیدگی و گوشه نشینی ست بساطممن نیز چنان حافظ و سعدی و کسان نیست توانمچون پیر خرابات به ورد سحر از تحفه درویش سخن گفتمن نیز تهی دستم و عمریست ثناگوست زبانمرفعت طلب از شاه و ز رندان تو مدد خواه که من نیزجز شعر و عبارات و خیالات غم انگیز ندانم]

شاعر نشدم شعر غم انگیز خود آمد به دهانم
هی با من دلخسته مگو یا که چنینم که چنانم

از بس که سفر کرد ازین دل بجمال تو خیالم
کلکم ز تو مملو شد و بر لوح نه غلطید بجانم

گویی که سرانگشت قلم بافته با سحر کلامم
اما تو زدی شانه به زلفی که دهد راه نشانم

تا زلف سخن با سرگیسوی تو آمیخت به اعجاز
شعرم صدفی گشت به دل سرّ تو را کرد نهانم

من بی خبر از خود شدم و محو تماشای تو گشتم
در طور دلم نور تو بر شاخه طوباست عیانم

رنجوری و ژولیدگی و گوشه نشینی ست بساطم
من نیز چنان حافظ و سعدی و کسان نیست توانم

چون پیر خرابات به ورد سحر از تحفه درویش سخن گفت
من نیز تهی دستم و عمریست ثناگوست زبانم

رفعت طلب از شاه و ز رندان تو مدد خواه که من نیز
جز شعر و عبارات و خیالات غم انگیز ندانم