[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعر های بلند و کوتاه

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

يا رب من توانم ز اين پس آغاز کردن نيست

در پي يار دويدن را ز اين پس کار من نيست

يا رب مه در آسمانم نوري ندارد

ز اين پس در ديده گانم نوري  نيست

يا رب در پي کوي هر کس دويدم من

در اين جهان را  نامي از مرد نيست

يارب نا توانم که بگويم من گناهـکارم

چون جز پشيماني در دلم جايي نيست

گفتم بدون ياد تو شب را سحر كنم

دور از خيال روي تو تا صبح سر كنم

ديدم بدون ياد تو هرگز نمي شود

حتي براي لحظه اي از شب گذر كنم

گفتم چرا هميشه من بي نوا چرا

بايد براي ديدن چشمت خطر كنم؟

ديدم مي ارزد اينكه اگر در تمام عمر

خود را براي ديدن تو در به در كنم

ديدم شبم دوباره به ياد تو سررسيد

گفتم حديث عشق تو را مختصر كنم


روشن سليماني

[_-*-_-*-_ تور 4 روزه برای کاربران تالار گفتمان ساده دل _-*-_-*-_]

یاس عزیز شعر قشنگی بود ، ممنون

روشن سلیمانی رو نمی شناسم ، کتابه شعر داره یا تک و توک شعر گفته؟

راستی توی این 3 ماه که پست نزدی به نت سر نزدی؟  یا اینکه با ساده دل میونه خوبی نداری ؟ 

سلام
مرسي از لطفتون
اين چند مدت كه نبودم درگير درس وكنكور بودم بعدشم يه مسافرت كوچولو ولي حالا خوشحالم كه اينجام
روشن سليماني رو هم زياد نميشناسم فقط شعراشون رو جايي ديدم خوشم اومد گفتم بزارم اينجا

تو و من

آیینه شدن سهم تو شد، سنگ شدن من

بی رنگ شدن مال تو، کم رنگ شدن من

تو مثل همیشه نفست گرم ، دلت شاد

افسرده شدن، خسته و دلتنگ شدن من

چشم تو غزالی است که در دام نیفتد

دنبال تو در دشت جنون، لنگ شدن من

یک بال پرستو شدنم را به تو دادم

تو بال بزن‌‌‌ ! با تو هماهنگ شدن من
روشن سليماني

[نشنو از نی ، نی حصیری بینواستبشنو از دل ، دل حریمی کبـریـاستنی بسوزد خاک و خاکـســــتر شوددل بســوزد خـانــــه ی دلـــــبر شود]

نشنو از نی ، نی حصیری بینواست

بشنو از دل ، دل حریمی کبـریـاست

نی بسوزد خاک و خاکـســــتر شود

دل بســوزد خـانــــه ی دلـــــبر شود

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

تعداد ابيات : ٥٧


کفتار گرسنه چه ميشناسد

اي بيخبر، اين شمع شام تار است       


بيهوده مکوش اي طبيب ديگر

کهو بره پروار يا نزار است       


بايد که چراغي بدست گيرد

بيمار تو در حال احتضار است       


امسال چنان کن که سود يابي

در نيمه‌شب آنکس که رهگذار است       


آسايش صد سال زندگاني

اندوهت اگر از زيان پار است       


بار و بنه‌ي مردمي هنر شد

خوشنودي روزي سه و چهار است       


انديشه کن از فقر و تنگدستي

بار تو گهي عيب و گاه عار است       


گلچين مشو ايدوست کاندرين باغ

اي آنکه فقيريت در جوار است       


بيچاره در افتد، زبون دهد جان

يک غنچه جليس هزار خار است       


بيش از همه با خويشتن کند بد

صيدي که در اين دامگه دچار است       


اي راهنورد ره حقيقت

آنکس که بدخلق خواستار است       


اي دوست، مجازات مستي شب

هشدار که ديوت رکابدار است       



آنکس که از اين چاه ژرف تيره

هنگام سحر، سستي خمار است       


يک گوهر معني ز کان حکمت

با سعي و عمل رست، رستگار است       


هرجا که هنرمند رفت گو رو

در گوش، چو فرخنده گوشوار است       


فضل است که سرمايه‌ي بزرگي است

گر کابل و گر چين و قندهار است       



کس را نرساند چرا بمنزل

علم است که بنياد افتخار است       


يکدل نشود اي فقيه با کس

گر توسن افلاک راهوار است       


چون با دگران نيست سازگاريش

آنرا که دل و ديده صد هزار است       


از ساحل تن گر کناره گيري

با تو مشو ايمن که سازگار است       


از بنده جز آلودگي چه خيزد

سود تو درين بحر بي کنار است       


از خون جگر، نافه پروراندن

پاکي صفت آفريدگار است       


ز ابليس ره خود مپرس گرچه

تنها هنر آهوي تتار است       


پيراهن يوسف چرا نيارند

در باديه‌ي کعبه رهسپار است       


بيدار شو اي گوهري که انکشت

يعقوب بکنعان در انتظار است       


گفتار تو همواره از تو، پروين

در جايگاه در شاهوار است       


همت گهر وقت را ترازوست

در صفحه‌ي ايام يادگار است       


در دوک امل ريسمان نگردد

طاعت شتر نفس را مهار است       


کالا مبر اي سودگر بهمراه

آن پنبه که همسايه‌ي شرار است       


اي روح سبک بر سپهر برپر

کاين راه نه ايمن ز گير و دار است       


بس کن به فراز و نشيب جستن

کاين جسم گران عاقبت غبار است       


طوطي نکند ميل سوي مردار

اين رسم و ره اسب بي فسار است       


هرچند که ماهر بود فسونگر

اين عادت مرغان لاشخوار است       


عمر گذران را تبه مگردان

فرجام هلاکش ز نيش مار است       


زنداني وقت عزيز، اي دل

بعد از تو مه و هفته بيشمار است       


از جهل مسوزش بروز روشن

همواره در انديشه‌ي فرار است       


صد بيم خزانش بهر بهار است

اي دل، فلک سفله کجمدار است       


باغي که در آن آشيانه کردي
      
منزلگه صياد جانشکار است


از بدسري روزگار بي باک    

غمگين مشو ايدوست، روزگار است   


يغماگر افلاک، سخت بازوست

دردي کش ايام، هوشيار است

         
افسانه‌ي نوشيروان و دارا

ورد سحر قمري و هزار است

         
ز ايوان مدائن هنوز پيدا

بس قصه‌ي پنهان و آشکار است

         
اورنگ شهي بين که پاسبانش

زاغ و زغن و گور و سوسمار است

         
بيغوله‌ي غولان چرا بدينسان

آن کاخ همايون زرنگار است

         
از ناله‌ي ني قصه‌اي فراگير    

بس نکته در آن ناله‌هاي زار است

      
در موسم گل، ابر نوبهاري

بر سرو و گل و لاله اشکبار است

         
آورده ز فصل بهار پيغام

اين سبزه که بر طرف جويبار است

         
در رهگذر سيل، خانه کردن

بيرون شدن از خط اعتبار است

         
تعويذ بجوي از درستکاري

اهريمن ايام نابکار است          


آشفته و مستيم و بر گذرگاه

سنگ و چه و دريا و کوهسار است          


دل گرسنه ماندست و روح ناهار

تن را غم تدبير احتکار است          


آن شحنه که کالا ربود دزد است

آن نور که کاشانه سوخت نار است          


خوش آنکه ز حصن جهان برونست

شاد آنکه بچشم زمانه خوار است          


از قله‌ي اين بيمناک کهسار    

خونابه روان همچو آبشار است       


بار جسد از دوش جان فرو نه

آزاده روان تو زير بار است          


اين گوهر يکتاي عالم افروز

در خاک بدينگونه خاکسار است      


فردا ز تو نايد توان امروز

رو کار کن اکنون که وقت کار است    


پروین اعتصامی

[گفتم : تو ش‍‍‍‍ـیرین منی. گفتی : تو فرهـادی مگر؟گفتم : خرابت می شـوم. گفتی : تو آبـادی مگـر؟گفتم : ندادی دل به من. گفتی : تو جان دادی مگر؟گفتم : ز کـویت مـی روم. گفتی :تو آزادی مگـر؟گفتم : فراموشم مکن. گفتی : تو در یادی مگر؟]

گفتم : تو ش‍‍‍‍ـیرین منی.

گفتی : تو فرهـادی مگر؟

گفتم : خرابت می شـوم.

گفتی : تو آبـادی مگـر؟

گفتم : ندادی دل به من.

گفتی : تو جان دادی مگر؟

گفتم : ز کـویت مـی روم.

گفتی :تو آزادی مگـر؟

گفتم : فراموشم مکن.

گفتی : تو در یادی مگر؟

[گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگیبا قلم نقش حبابی بر لب دریا کشیدگفتمش تصویری از لیلی و مجنون را بکشعکس حیدر درکنار حضرت زهر کشیدگفتمش برروی کاغذ عشق را تصویر کندر بیابان بلا تصویری از سقا کشیدگفتمش سختی و درد و آه گشته حاصلمگریه کرد و آهی کشید و زینب کبری کشید]

گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی

با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

گفتمش تصویری از لیلی و مجنون را بکش

عکس حیدر درکنار حضرت زهر کشید

گفتمش برروی کاغذ عشق را تصویر کن

در بیابان بلا تصویری از سقا کشید

گفتمش سختی و درد و آه گشته حاصلم

گریه کرد و آهی کشید و زینب کبری کشید

                 

متاهل و مجرد


 
بود مردي عيالوار و فگار           كه زني داشت بچه هم ده تا
اهل اين خاكدان و اين گيتي          ساكن كشور سريلانكا
گفت يك روز با رفيق خودش        اي مجرد بد و تك و تنها
كه تو شب را چسان به روز آري   روز تا شب بسر بري به كجا؟
روزهاي خزان و تابستان             چه كني در شتا ودر گرما؟
ظهر و شام وسحر غذايت چيست؟  كيست غمخوار و غمگسار شما؟
داد پاسخ كه چون ندارم زن           نبرم رنج امشب وفردا
هر كجا شب رسيد ميخوابم            روزها مي روم چو بز به چرا
سر شب ميخورم دوتا ديزي           صبح نيمرو و سنگك و خرما
حال منظورازاين سخن ها چيست؟   علتش را به بنده مي فرما
گفت: منظور چاكرت اين است        آخر شب كه ميروي به سرا
جان ارواح مادرت مي گو              تا سحر با (كه) ميكني دعوا؟

   زنده ياد خسرو شاهاني

شاید آن روز که سهراب نوشت

تا شقایق هست زندگی باید کرد
خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید این طور نوشت هر گلی هم باشد چه شقایق چه گل میخک و یاس

تا نیاید مهدی زندگی دشوار است

[آدمک آخر دنیاست بخندآدمک مرگ همین جاست بخنددست خطی که تو را عاشق کردشوخی کاغذی ماست بخندآدمک خر نشوی گریه کنیکل دنیا سراب است بخندآن خدایی که بزرگش خواندیبخدا مثل تو تنهاست بخند ...!]

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

بخدا مثل تو تنهاست بخند ...!

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[دانلود کن، حالشو ببر (ساده دلا بيان تو)]

كاش مي شد بارديگر سرنوشت را از سر نوشت


 كاش مي شد هر چه هست بر دفتر خوبي نوشت


كاش مي شد از قلمهايي كه بر عالم رواست


 با محبت, با وفا, با مهربانيها نوشت  .....


 كاش مي شد اشتباه هرگز  نبودش در جهان


داستان زندگاني بي غلط حتي نوشت


كاش دلها از ازل مهمور حسرتها نبود


 كاين همه اي كاشها بر دفتر دلها نوشت  .......

نا رفيق يادت بمونه تو سر عهدت نموندي                                           
                                                      رفتي خيلي بي تفاوت تو دل منو شكوندي
تو منو به تيره گي ها به سياهي ها كشوندي
                                                     تو منو مثل يه برده دنبال خودت كشوندي
منو باش كه فكر ميكردم تو برام يه مهربوني
                                                    شايد از حرفم برنجي ولي تو نامهربوني
نا رفيق خدانگهدار شعر من ديگه تموم شد
                                                   حيف كه پاي اين رفاقت همه ي عمرم حروم شد

ازوقتي بخش مشاعره  حذف شد وحتماً دلايل خودش را داشت خيلي غصه ام گرفت ... ) ولي انگار شعر با بستن يه بخش تموم نشد چون همه به بهانه جملات ومطالب عاشقانه و... شعرها رو به اين بخش انتقال دادند ... به هرحال اميدوارم با ايجاد اين تايپيك بتونيم شعرها رو جمع وجورتركنيم .. وازپراكندگي وسرگرداني نجات پيدا كنيم   مرسي . البته با‌اجازه آقاي آنارايا  و xman  عزيز