[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعرهای من

[دوست عزیزشعری که قرار میدید باید برای خودتون باشه نه برای کس دیگه ای...]

دوست عزیز
شعری که قرار میدید باید برای خودتون باشه نه برای کس دیگه ای...

[با دستانی خالی! طمع بر گرفته!از تسبیح و تفنگ و تکه ای نان به بودنه خویش می اندیشم! بی آنکه درنده ای باشم در شهوت خویش غوطه ور و از تیزی چنگال مغرور آنچنان که پرنده ای باشم، پرواز کنم ، در پی تو آنچنان که پروانه ای شوم،پر پر زنم، در رویای تو ... به بودنه خویش می اندیشم !]

با دستانی خالی! طمع بر گرفته!
از تسبیح و تفنگ و تکه ای نان
 به بودنه خویش می اندیشم!


 بی آنکه درنده ای باشم
در شهوت خویش غوطه ور و 
 از تیزی چنگال مغرور

 آنچنان که پرنده ای باشم،
 پرواز کنم ، در پی تو

 آنچنان که پروانه ای شوم،
پر پر زنم،  در رویای تو ...

 به بودنه خویش می اندیشم !

من ،

مهری که از تو در قلبم دارم

و صدای تو از آنسوی تلفن !

کفش هایت را بپوش و به دیدارم بیا

فکر قلب تنهایم را بکن !!!

به تو پرواز را آموختم

و رهایت کردم تا

ستاره ی دنباله دار باشی !

کاش با تو  از عشق می گفتم

تا بیاموزی کمی  وفادار باشی !

بادبادک کوچک من !

با گفتن یک

" عزیزم جایت خالیست ! "

نه جای من پر می شود

و نه از عمق شادی هایت کمتر !

فقط ...

دل خوش می شوم که هنوز ،

بود و نبودم برایت مهم است !!!



(تقدیم به خودشششششش!!)

چندی ست که سخت از خودم لبریزم

آن گونه که باید از خودم بگریزم

انگار که شیر آب هرزی هستم

چک چک چک چک به پای خود می ریزم.

اين بخش پاياني از يك شعر طولاني خودم است كه شايد بعدا كامل همشو تايپ كنم :

[/b][/color]


...
و بار خدايا ...
اميد است به تو
نيست آرام بخشي جز تو
چه روزگار غريبي ست
ولكن چه فرد غريبي شده است پيدا
كه نه هر كس قدر آن داند

[همیشه تو را می نوشتمای که در دور دست ، فراموشت خواهم شد،....به باران بگوکه اینجا کسی قلبش خشکید،به خورشید بگوطلوعت را نتوانم انتظار کشید.به شقایق ها...سلامم را دهبهشان بگو!لحظه هاتان ، همیشه عاشقانه !]

همیشه تو را می نوشتم

ای که در دور دست ، فراموشت خواهم شد،....

به باران بگو

که اینجا کسی قلبش خشکید،

به خورشید بگو

طلوعت را نتوانم انتظار کشید.

به شقایق ها...

سلامم را ده

بهشان بگو!

لحظه هاتان ، همیشه عاشقانه !










 













 

و در این بن بست

می بایس
قد کشید

می بایس
رویایی داشت

می بایس
لبخندی بر لبان خسته گذاشت

و اینک من

             از رویا باژگون

                      از گل ها بی خبر

نمی دانم

کدامین شقایق دلخوش است؟ ....

تو بگو
ای مرغ دل
ای پر طلا ...

ای گاهی در این آسمان

خبری برایم

می آری ،

از دور ها از پشت ابرها از نسیم از ماه و هزاران ستاره ....

تقدیم به تمامیه ساده دل ها.

و در این بن بست

می بایس
قد کشید

می بایس
رویایی داشت

می بایس
لبخندی بر لبان خسته گذاشت

و اینک من

             از رویا باژگون

                      از گل ها بی خبر

نمی دانم

کدامین شقایق دلخوش است؟ ....

تو بگو
ای مرغ دل
ای پر طلا ...

ای گاهی در این آسمان

خبری برایم

می آری ،

از دور ها از پشت ابرها از نسیم از ماه و هزاران ستاره ....

تقدیم به تمامیه ساده دل ها.

ساده میگویم؛فراگیر..

هیچ خبر نیست در این پهنه ی آبی...

هیچ کسی نیست دگر در پس این قلب رئوف..

دیگر این قلب نخواهد خندید!!!!



"حیدر خان از جسارتم عذر!!!اندکی دلم هوای شعر کرده بود و شعر شما هوایی ام کرد.."

غربت احساس ها

از تو

بی قراریه ثانیه ها

از من

کوچ سرد باورها

از تو

بیداریه نیمه شب ها از من ...

[فکر نمیکردم یه روزی ، از منو حرفام بــــــــــــــــــــــبریبری از کنارم و این دلو تنها بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــذاریآخه عشقم من که جز تو کسی تو دلم نبــــــــــــــــــــودچرا رفتی و یه ذره دلت فکر من نبــــــــــــــــــــــــــــود ؟دلت حتی یه ذره نسوخت واسه این قلب مــــــــــــــــــناره قلبم ، همونی که تو میگفتی : باید بشه مـــــــال منیادته؟میگفتی داری تو دلم،کلبه ی عشقو میســـــــــازیدل من چه ساده بود.نمیدونست که داری بازیش میــــدینمیدونست که میخوای برا همیشه بری و ترکش کنــــــیبری تنهاش بذاری مثل یک برگ پاییزی ، با پاهات لهش کنیدل من مال تو شد اما دلت دور شـــــــــــــــــــــــــــد ازمکاش میدونستم میری و میشی زخم روی دلـــــــــــــــمحالا من موندمو کلی خاطره.خاطره ی بودنت،بویدنـــــتیادش بخیر میگفتی تو مال منــــــــــــــــــــــــــــــــــیدستات،وجودت،بودنت تموم لحظه هام تویــــــــــــــــــیمن واسه چشات میمردم اماتو...تنهام گذاشتی بی وفـــــــایادته؟ تو همونی که عمری میگفتی ، فرق داری با آدمــــــــا]

فکر نمیکردم یه روزی ، از منو حرفام بــــــــــــــــــــــبری

بری از کنارم و این دلو تنها بـــــــــــــــــــــــــــــــــــــذاری

آخه عشقم من که جز تو کسی تو دلم نبــــــــــــــــــــود

چرا رفتی و یه ذره دلت فکر من نبــــــــــــــــــــــــــــود ؟

دلت حتی یه ذره نسوخت واسه این قلب مــــــــــــــــــن

اره قلبم ، همونی که تو میگفتی : باید بشه مـــــــال من

یادته؟میگفتی داری تو دلم،کلبه ی عشقو میســـــــــازی

دل من چه ساده بود.نمیدونست که داری بازیش میــــدی

نمیدونست که میخوای برا همیشه بری و ترکش  کنــــــی

بری تنهاش بذاری مثل یک برگ پاییزی ، با پاهات لهش کنی

دل من مال تو شد اما دلت دور شـــــــــــــــــــــــــــد ازم

کاش میدونستم میری و میشی زخم روی دلـــــــــــــــم

حالا من موندمو کلی خاطره.خاطره ی بودنت،بویدنـــــت

یادش بخیر میگفتی تو مال منــــــــــــــــــــــــــــــــــی

دستات،وجودت،بودنت تموم لحظه هام تویــــــــــــــــــی

من واسه چشات میمردم اماتو...تنهام گذاشتی بی وفـــــــا

یادته؟ تو همونی که عمری میگفتی ، فرق داری با آدمــــــــا

[/color]

نه نقاش ،نه شاعر

نه ،نقشی حاصل! نه قلبی فاتح!

هیچ نخواهم ، ...!

جز آنکه لحظاتی هست ، بگویم دوستت دارم

فریادگر سکوت
جستجوگر پرواز
و تولد یک خواهش!

ریشه در باغ خاطره
با برگ های زرد
و گنجشکان بی مقصد ...
 منم

........

[سخت آشفته و غمگین بودم… به خودم می گفتم:بچه ها تنبل و بد اخلاقنددست کم میگیرنددرس ومشق خود را…باید امروز یکی را بزنم، اخم کنم و نخندم اصلاتا بترسند از منو حسابی ببرند…خط کشی آوردم،درهوا چرخاندم... چشم ها در پی چوب ، هرطرف می غلطیدمشق ها را بگذارید جلو، زود، معطل نکنید !اولی کامل بود،خوب، دومی بدخط بودبر سرش داد زدم...سومی می لرزید...خوب، گیر آوردم !!!صید در دام افتاد و به چنگ آمد زود...دفتر مشق حسن گم شده بوداین طرف،آنطرف، نیمکتش را می گشتتو کجایی بچه؟؟؟بله آقا، اینجاهمچنان می لرزید...” پاک تنبل شده ای بچه بد ”" به خدا دفتر من گم شده آقا، همه شاهد هستند"” ما نوشتیم آقا ”بازکن دستت را...خط کشم بالا رفت، خواستم برکف دستش بزنماو تقلا می کردچون نگاهش کردمناله سختی کرد...گوشه ی صورت او قرمز شدهق هقی کردو سپس ساکت شد...اما همچنان می گریید...مثل شخصی آرام، بی خروش و نالهناگهان حمدالله، درکنارم خم شدزیر یک میز،کنار دیوار ، دفتری پیدا کرد ……گفت : آقا ایناهاش، دفتر مشق حسنچون نگاهش کردم، عالی و خوش خط بودغرق در شرم و خجالت گشتمجای آن چوب ستم، بردلم آتش زدسرخی گونه او، به کبودی گروید …..صبح فردا دیدمکه حسن با پدرش، و یکی مرد دگرسوی من می آیند...خجل و دل نگران، منتظر ماندم منتا که حرفی بزنندشکوه ای یا گله ای، یا که دعوا شایدسخت در اندیشه ی آنان بودمپدرش بعدِ سلام، گفت : لطفی بکنید، و حسن را بسپارید به ما ”گفتمش، چی شده آقا رحمان ؟؟؟گفت : این خنگ خداوقتی از مدرسه برمی گشتهبه زمین افتاده بچه ی سر به هوا، یا که دعوا کردهقصه ای ساخته استزیر ابرو وکنارچشمش، متورم شده استدرد سختی دارد، می بریمش دکتر با اجازه آقا …….چشمم افتاد به چشم کودک...غرق اندوه و تاثرگشتممنِ شرمنده معلم بودملیک آن کودک خرد وکوچکاین چنین درس بزرگی می دادبی کتاب ودفتر ….من چه کوچک بودماو چه اندازه بزرگبه پدر نیز نگفتآنچه من از سرخشم، به سرش آوردمعیب کار ازخود من بود و نمیدانستممن از آن روز معلم شده ام ….او به من به یاد آورد این کلام را...که به هنگامه ی خشمنه به فکر تصمیمنه به لب دستورینه کنم تنبیهی***یا چرا اصلا من عصبانی باشمبا محبت شاید، گرهی بگشایمبا خشونت هرگز...هرگز...]

سخت آشفته و غمگین بودم…
 به خودم می گفتم:
بچه ها تنبل و بد اخلاقند
دست کم میگیرند
درس ومشق خود را…
باید امروز یکی را بزنم، اخم کنم
 و نخندم اصلا
تا بترسند از من
و حسابی ببرند…
خط کشی آوردم،
درهوا چرخاندم...
 چشم ها در پی چوب ، هرطرف می غلطید
مشق ها را بگذارید جلو، زود، معطل نکنید !
اولی کامل بود،
خوب، دومی بدخط بود
بر سرش داد زدم...
سومی می لرزید...
خوب، گیر آوردم !!!
صید در دام افتاد
 و به چنگ آمد زود...
دفتر مشق حسن گم شده بود
این طرف،
آنطرف، نیمکتش را می گشت
تو کجایی بچه؟؟؟
بله آقا، اینجا
همچنان می لرزید...
” پاک تنبل شده ای بچه بد ”
" به خدا دفتر من گم شده آقا، همه شاهد هستند"
” ما نوشتیم آقا ”
بازکن دستت را...
خط کشم بالا رفت، خواستم برکف دستش بزنم
او تقلا می کرد
چون نگاهش کردم
ناله سختی کرد...
گوشه ی صورت او قرمز شد
هق هقی کرد
و سپس ساکت شد...
اما همچنان می گریید...
مثل شخصی آرام، بی خروش و ناله
ناگهان حمدالله، درکنارم خم شد
زیر یک میز،
کنار دیوار ، دفتری پیدا کرد ……
گفت : آقا ایناهاش، دفتر مشق حسن
چون نگاهش کردم، عالی و خوش خط بود
غرق در شرم و خجالت گشتم
جای آن چوب ستم، بردلم آتش زد
سرخی گونه او، به کبودی گروید …..
صبح فردا دیدم
که حسن با پدرش، و یکی مرد دگر
سوی من می آیند...
خجل و دل نگران، منتظر ماندم من
تا که حرفی بزنند
شکوه ای یا گله ای، یا که دعوا شاید
سخت در اندیشه ی آنان بودم
پدرش بعدِ سلام، گفت : لطفی بکنید، و حسن را بسپارید به ما ”
گفتمش، چی شده آقا رحمان ؟؟؟
گفت : این خنگ خدا
وقتی از مدرسه برمی گشته
به زمین افتاده بچه ی سر به هوا، یا که دعوا کرده
قصه ای ساخته است
زیر ابرو وکنارچشمش، متورم شده است
درد سختی دارد، می بریمش دکتر با اجازه آقا …….
چشمم افتاد به چشم کودک...
غرق اندوه و تاثرگشتم
منِ شرمنده معلم بودم
لیک آن کودک خرد وکوچک
این چنین درس بزرگی می داد
بی کتاب ودفتر ….
من چه کوچک بودم
او چه اندازه بزرگ
به پدر نیز نگفت
آنچه من از سرخشم، به سرش آوردم
عیب کار ازخود من بود و نمیدانستم
من از آن روز معلم شده ام ….
او به من به یاد آورد این کلام را...
که به هنگامه ی خشم
نه به فکر تصمیم
نه به لب دستوری
نه کنم تنبیهی
***
یا چرا اصلا من عصبانی باشم
با محبت شاید، گرهی بگشایم
با خشونت هرگز...
هرگز...