[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   جملات و مطالبِ عشقولانه.عارفانه.قشنگانه شما -2-

دلا بی من چه می کردی تو در کوی حبیب من ؟!
الهی خون شوی ای دل تو هم گشتی رقیب من ؟!

دل برده از من آنکه ز من دل بریده است
دیگر در این قمار نباید زیان دهیم ...

خواهشم اینه بمون و کنسلش کن رفتنو
یا اگه میخواى برى این بار نفرین کن منو

انقدر سرت رو پائین نگیر آتیشم نزن
این تو و این تیغ این شاهرگ هرچه قدر میخواى بزن

تیغو بردار دستامو خط خطی کن تلافیه
یه عمری من زدم به قلبت تو نگفتی کافیه

تو رو بخدا قصم اونطور نگاه نکن به من
لاقل چیزی بگو فحشی بده حرفی بزن

عزیزم دستات نلرزه تیغ اولو بزن
واسه خیانت ها و کم محلی های من

تیغ دوم رو بزن بزار بریزه آبروم
من خیانت کردم اما تو نیاوردی به روم

۳ و ۴ و ۵ و ۶ تیغا رو پشت هم بزن
وقت جون دادن هم وایسا و تو چشمام زل بزن

شاید اون لحظه ببینی اشک چشمای منو
بیا با هم آشنا کن تیغ و رگهای منو

نکنه هنوز مهمم
چرا گریه میکنی؟

حالا وقتشه بیای منو راحتم کنی
اگه باز منو ببخشی

دل بسوزونی برام
با چه رویی زنده باشم از خجالتت درام

بزار با دستای پر مهرتو رو به قبله شم
اونطوری شاید قیامت باهات رو برو بشم

تو این دنیا نشد ازت نگه داری کنم
شاید اون دنیا بتونم واسه تو کاره کنم

تیغ دستت دادم
اما عزیزم اینو یادت نره

درد سکوت تو از این تیغم بد تره
نکنه فهمیدی مثل خون تو رگهای منی

که نه میتونی بری نه تیغو راحت میزنی
نکنه میخوای ببخشی نه تورو خدا بزن

اگه بخشیدی عزیزم هی نگاه نکن به من
تو که از خونم گذشتی تو که بخشیدی منو

خواهشا پیشم بمون و کنسلش کن رفتن رو

 خدا در هر لحظه امتحانت می کند با خنده در امتحان شرکت کن خیلی قشنگ است که او تو را لایق امتحان می داند اما شتاب نکن زیرا هر چه شتاب کنی ، هدفها دورتر می شوند کسی که صبورانه سفر کند ، زودتر می رسد 

[چشامو بستم تا نبینم قلبت سهم کی داره میشه***چشاتو باز کن تا ببینی قلبم بیتو آواره میشه]

عصري است غروب آسمان دلگير است ، افسوس براي دل سپردن دير است
هر بار بهانه اي گرفتيم و گذشت ، عيب  از من و توست ، عشق بي تقسير است

[از تمام بودنی ها تو یکی از آن من باش، که به غیر با تو بودن دلم آرزو ندارد]

                                                                بنام خدای آسمانها و زمین ...
مرد مسنی به همراه پسر 25 ساله اش در قطار نشسته بود. در حالی که مسافران در صندلی های خود نشسته بودند، قطار شروع به حرکت کرد.
به محض شروع حرکت قطار پسر 25 ساله که کنار پنجره نشسته بود پر از شور و هیجان شد. دستش را از پنجره بیرون برد و در حالی که هوای در حال حرکت را با لذت لمس می کرد فریاد زد: "پدر نگاه کن درخت ها حرکت می کنند."
مرد مسن با لبخندی هیجان پسرش را تحسین کرد. کنار مرد جوان، زوج جوانی نشسته بودند که حرف های پدر و پسر را می شنیدند و از حرکات پسر جوان که مانند یک بچه 5 ساله رفتارمی کرد، متعجب شده بودند.
ناگهان پسر دوباره فریاد زد: " پدر نگاه کن دریاچه، حیوانات و ابرها با قطار حرکت می کنند." زوج جوان پسر را با دلسوزی نگاه می کردند. باران شروع شد چند قطره روی دست مرد جوان چکید. او با لذت آن را لمس کرد و چشم هایش را بست و دوباره فریاد زد:" پدر نگاه کن باران می بارد،‌ آب روی من چکید."
زوج جوان دیگر طاقت نیاوردند و از مرد مسن پرسیدند: "‌چرا شما برای مداوای پسرتان به پزشک مراجعه نمی کنید؟!"
مرد مسن گفت: " ما همین الان از بیمارستان بر می گردیم. امروز پسر من برای اولین بار در زندگی می تواند ببیند .

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

زندگي آرام است مثل آرامش يك خواب بلند ، زندگي شيرين است مثل شيريني يك روز قشنگ، زندگي رويايي است مثل روياي ِيك كودك ناز، زندگي زيبايي است مثل زيبايي يك غنچه ي باز ، زندگي تك تك اين ساعتهاست، زندگي چرخش اين عقربه هاست، زندگي راز دل مادر من زندگي پينه ي دست پدر است زندگي مثل زمان در گذر است...


********************************************

ديدم در آن كوير درختي غريب را محروم از نوازش يك سنگ رهگذر تنها نشسته اي، بي برگ و بار، زير نفسهاي آفتاب در التهاب، در انتظار قطره باران در آرزوي آب . *** ابري رسيد، - چهره درخت از شعف شكفت . دلشاد گشت و گفت : « اي ابر، بشارت باران ! « آيا دل سياه تو از آه من بسوخت ؟! غريد تيره ابر، برقي جهيد و چوب درخت كهن بسوخت !

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

بر مزارم گريه کن اشکت مرا جان ميدهد ناله هايت بوي عشقو بوي باران ميدهد دست بر قبرم بکش تا حس کني مرگ مرا دست هايت دردهايم را تسلا ميدهد با من درمانده و شيدا ، سخن را تازه کن حرفهايت طعم شيرين بهاران ميدهد وقت رفتن لحظه يي برگرد قبرم را ببين اين نگاه آخرت اميد ماندن ميدهد رفتي و چشمم به دنبال قدم هايت گريست زخم هاي مرده ام را رفتنت جان ميدهد نيست از من قدرت بوسيدن چشمان تو باد ميبوسد به جايم ، قلب ايمان ميدهد...

[المنه لله که دلم صید غمی شد، کز خوردن غمهای پراکنده برستم!...]

من تنها يك چيز مي‌دانم و آن اينكه هيچ نمي‌دانم. سقراط

عاقل انچه را که بداند نمیگوید ولی انچه را که بگوید میداند.ارسطو

[چشامو بستم تا نبینم قلبت سهم کی داره میشه***چشاتو باز کن تا ببینی قلبم بیتو آواره میشه]

مرا اینگونه باور کن :
کمی خسته  کمی تنها
کمی از یاد رفته  ٬کمی مغرور
کمی بی کس ٬ کمی گستاخ
کمی سر خوش
کمی..... کمی باور کردنم سخته !!؟؟


وقتی پایت خواب می رود نمی توانی درست راه بروی، لنگ می زنی،
وقتی قلبت خواب می رود نمی توانی درست فکر کنی، عاشق می شوی



بزرگترین رنجها از آن کسانی است که رنج نمیکشند .



عشق همچون نقاشیست با این تفاوت که نقاشی را می توان پاک کرد اما عشق را هرگز

[المنه لله که دلم صید غمی شد، کز خوردن غمهای پراکنده برستم!...]

پرسش عارفی از یکی از اغنیا
یکی از عرفا روزی از یکی از اغنیا پرسید:دنیا را دوست داری؟گفت:بسیار.پرسید:برای بدست آوردن آن کوشش می کنی؟ گفت :بلی .سپس عارف گفت:در اثر کوشش،آن چه می خواهی بدست آوری؟
گفت:متاسفانه تاکنون به دست نیاورده ام.عارف گفت:این دنیایی که تاکنون با همه ی کوشش هایت آن را به دست نیاورده ای،پس چطور آخرتی که هرگز طلب نکرده و در راه وصول به آن نکوشیده ای به دست خواهی آورد؟
دنیا طلبیدیم ،به جایی نرسیدسیم یارب چه شود آخرت ناطلبیده

[المنه لله که دلم صید غمی شد، کز خوردن غمهای پراکنده برستم!...]

عاشقی که از معشوق سرد شد
عاشق و معشوقی بودند که سخت به هم دلبسته بودند.بعد از مدتی عاشق به معشئق گفت:در چشم راست تو لکی می بینم.به من بگو چه وقت این لک در چشم تو ایجاد شده است؟معشوق گفت:از وقتی که عشق تو رو به سردی گذاشته است.یعنی تا وقتی محبت تو شدت داشت در من نتنها عیب نمی دیدی بلکه همه ی عیوب را حسن می دیدی .چنانکه این لک مدت ها در چشم بود و تو از شدت محبت آن را نمی دیدی ،حال آنکه از محبت تو کم شده لک را می بینی.




خدا را کجا جوییم
از ابوسعید ابوالخیر(عارف نامدار ایرانی در نیمه ی دوم قرن چهارم و نیمه ی اول قرن پنجم.از |آثار مهم وان شعر)پرسیدند:خدا را کجا جوییم؟ابو سعید در پاسخ گفت:کجا جستید که نیافتید!
عارفی گفته است :مراد از خداجویی نه آن است که او را پیدا کنی،بلکه تو باید از گمگشتگی پیدا شوی یعنی خود را بشناسی چنانکه حضرت علی (ع) فرمود:من عرف نفسه فقد عرف ربه(هرکه خود را بشناسد خدا را شناخته است)
من عرف زین گفت شاه اولیا عارف خود شو که بشناسی خدا
مولانا

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

غمی نشسته در دلم مرارها نمی کند نگاه کن که با دلم چه کارها نمیکند شکسته خلوت مرا تمام حجم خستگی چگونه دست های تو مرا دعا نمی کند...

نمي دانم چرا رفتي؟
نمي دانم چرا ، شايد خطا كردم
و تو بي آن كه فكر غربت چشمان من باشي
نمي دانم كجا ، تا كي ، براي چه ،
ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد
نمي دانم چرا ؟ شايد به رسم و عادت پروانگي مان باز براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم...!!.

لبخند تو خلاصه ی خوبیهاست ! شیرین ترین لبخندت را برای لحظه ی دیدار نگه دار و من هم زیبا ترین غزلم را برای شب شعر چشمانت نگه داشته ام .
چند صباحی است که دل را معبد عشقت نهادم و از فراسوی فاصله ها نگاه مهربانت را بر خود خریدم روزگاری بود که تنهاییم را با مرغان آسمان تقسیم می نمودم و همراه با بارش باران دل تنهایم را نوازش می کردم تا اینکه نامت را شنیدم و همانا عشق بزرگت را با دنیای تنهاییم تعویض نمودم مهربانا اگر روزی یاد من در قلبت از بین رفت شکایتی ندارم زیرا یاد تو را با خود همراه خواهم کرد .