[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  گــــفــــتــــگــــو آزاد (مدير: elena)   چرا خدا مارو افرید؟

چرا خدا مارو افرید؟

 سلام.فکر میکنم این آیه قران بتونه جواب سوال شما رو پاسخ بده:خداوند كريم در قرآن مجيد  میفرماید:



وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ . الذاريات / 56 .



من جنّ و انس را نيافريدم جز براى اينكه عبادتم كنند (و از اين راه تكامل يابند و به من نزديك شوند) .



يعنى تنها فلسفه خلقت جن و انس و غرض از خلقت آن ها اين است كه خداوند را با اختيار و نه اجبار ، عبادت كنند تا به تكامل و سعادت ابدي نائل شوند .

به نظر من خدا ما رو آفريد تا به خودش آفرين بگه  وفرياد بزنه :عجب چيزي رو خلق كردم ...مثل من ...عين من ...اصلاً خودمه ...يه جانشين خوب كه مي تونه با عقل وعشق تمام دوعالم رو احاطه كنه ! ........اما آيا ما اينطوري بوديم ؟  خدا ازرگ گردن هم به ما نزديكتره ...خدا هيچوقت تنهامون نمي ذاره . خداي من  ، خدا تو ، خداي همه اونا كه دوستش دارن  هدف ازخلقتش رو فقط آرامش وآسايش ما قرار داده !
اما بذا سئوال ديگه اي را مطرح كنم   چرا ما خدا رو نفهميديم ؟

[و اين داستان ، داستان حضرت ادم نيست داستان توستخوده توروزي که در اين جهان هيچ چيز نبود و فقط من بودم و در يک زماني که نامش را شب قدر نهادم ، تصميم گرفتم که متجلي شوم و بيافرينم جهان با عظمتي راو در ان شب تقدير کردم که چگونه بيافرينم هستی رااز درياها و کوه ها گرفته تا به خلق انواع حيوانات و در وراي اين زمين ، کهـکشانها و منظومه هاراو هر انچه را که اراده کردم طراحي و خلق کردماما وقتي نگاه کردم به اين جهان با عظمت که حيرت انگيز است از کوچکترين ذره ان ، که اتمي باشد و بزرگترين هاي ان ، که خلق کهـکشانها استولي بازهم برام اهميتي نداشت و من را ارضا نکردو بعد اراده کردم پديده ديگري بيافرينم که در جهان هستي ام يک شاهـکار باشد و سر امد همه مخلوقاتم باشد وبه عبارتی دیگر دوست داشتم که يک آيينه اي بيافرينم که هر وقت در اين آينه نگاه ميکنم ، جلوه هاي زيباي خودم را در اين آينه ببينم و تنهايي بودم ، که دوست داشتم معشوقي را بيافرينم ، که هر دم با او معاشقه نمايمو با چنين احساسي ابتدا " عشق " را به عنوان زيبا ترين پديده جهان افريدم و سپس خود مبتلا شدم و يک عاشق تمام عيار گشتم (البته خدا محل تغییر نیست و این یک اصطلاح است ) و براي معاشقه با محبوبي ، با دستهاي مبارک خودم " تو "را افريدمسپس انديشه را در ذهن تو تعبيه کردم که تنها تو داري به عنوان فکر، و کاري کردم که اين عزيز خودم هر آنچه را بخواهد و انديشه کند ميتواند بيافريند و من اين گونه خواستماما همچنان تو افتاده بودي و هيچ روحي در بدن تو نبود و بايد از جايي ، روحي را در تو ميدميدماما هر چه فکر کردم ، ديدم به اين عزيز دلم ، به اين دردانه ام و به اين محبوبم ، هيچ روحي زيبنده نيست ، الا روح خودم و به مصداق " ونفقت فيه من روحي " از روح خودم در تو دميدمو تو برخواستيانسان شديو به محض اينکه من ، نگاهي به قد و قواره رعناي تو انداختم بي اختيار کلامي بر خود گفتم که براي هيچ کدام از کائنات خودم نگفته بودم و بي اختيار گفتم " فتبارک الله احسن الخالقين " و وقتي بر خود به خاطر خلقت تو افرين گفتم ، بلافاصله تو را به رخ ملائکم کشيدم و گفتم اي ملائک" اني جاعلٌ في العقده خليفه "اي ملائک بياييد من در روي زمين براي خود جانشين افريدم سجده اش کنيدو ملائک به پاي تو افتادند و تو را سجده کردند و انجا که از سجده برخواستند ، معاشقه من با تو شروع شدو من ارام ارام ، در يک روند معاشقه ، اينقدر تو را به خودم نزديک کردم که فاصله من با تو به صفر رسيد و آنگاه عاشقانه در گوشت نجوا کردم که" نحن اقرب بکم من حبل الوريد " " ما از رگ گردن به تو نزديک تر شده ايم "و تو هميشه و همه جا در اغوش پر مهر و محبت مني ، من هيچ گاه در زندگي تو را تنها نخوام گذاشت و همه توجه من به توست و من هر آنچه را که در جهان هستي است به تسخير انديشه هاي تو در اورده ام" وسخرنا لکم ما في السماوات و ما في الارض "که اگر خود را بشناسی و باور کنی ، میتوانی هر چیزی را که بخواهی خلق کنی و در این راه تمام کائنات من ، گوش به فرمان تو خواهند بود و من" تمام ذرات هستي را براي تو آفريدم و تو را براي خودم "" خلقت الاشيا و العجلک و خلقتک العجلي "ولي بدان که بايد هوشيار باشي و فقط از من بخواهيو هر چه که بخواهي به تو ميدهم" ادعوني استجب لکم "فقط هوشيار باش و انديشه کن و بدان که تو خود يک خدايي و شباهت تو با من در اين است که اراده کرده ام ، تو هم مانند من ، هر انچه را که اراده کني ، ميتواني خلق کنينکند که خود را دست کم بگيريخودت را باور کن و انديشه کناگر هوشيار باشي تمام ذرات جهان گوش به فرمان تو خواهند بود و ميتواني بهترين زندگي را رقم بزني و در نهايت به بهشت خود من بيايي]

و اين داستان ، داستان حضرت ادم نيست
داستان توست
خوده تو
روزي که در اين جهان هيچ چيز نبود و فقط من بودم و در يک زماني که نامش را شب قدر نهادم ، تصميم گرفتم که متجلي شوم و بيافرينم جهان با عظمتي را
و در ان شب تقدير کردم که چگونه بيافرينم هستی را
از درياها و کوه ها گرفته تا به خلق انواع حيوانات و در وراي اين زمين ، کهـکشانها و منظومه هارا
و هر انچه را که اراده کردم طراحي و خلق کردم
اما وقتي نگاه کردم به اين جهان با عظمت که  حيرت انگيز است از کوچکترين ذره ان ، که اتمي باشد و بزرگترين هاي ان ، که خلق کهـکشانها است
ولي بازهم برام اهميتي نداشت و من را ارضا نکرد
و بعد اراده کردم پديده ديگري بيافرينم که در جهان هستي ام يک شاهـکار باشد و سر امد همه مخلوقاتم باشد وبه عبارتی دیگر دوست داشتم که يک آيينه اي بيافرينم که هر وقت در اين آينه نگاه ميکنم ، جلوه هاي زيباي خودم را در اين آينه ببينم و تنهايي بودم ، که دوست داشتم معشوقي را بيافرينم ، که هر دم با او معاشقه نمايم
و با چنين احساسي ابتدا " عشق " را به عنوان زيبا ترين پديده جهان افريدم و سپس خود مبتلا شدم و يک عاشق تمام عيار گشتم (البته خدا محل تغییر نیست و این یک اصطلاح است ) و براي معاشقه با محبوبي ، با دستهاي مبارک خودم " تو "را افريدم
سپس انديشه را در ذهن تو تعبيه کردم که تنها تو داري به عنوان فکر، و کاري کردم که اين عزيز خودم هر آنچه را بخواهد و انديشه کند ميتواند بيافريند و من اين گونه خواستم
اما همچنان تو افتاده بودي و هيچ روحي در بدن تو نبود و بايد از جايي  ، روحي را در تو ميدميدم
اما هر چه فکر کردم ، ديدم به اين عزيز دلم ، به اين دردانه ام و به اين محبوبم  ، هيچ روحي زيبنده نيست ، الا روح خودم
و به مصداق " ونفقت فيه من روحي " از روح خودم در تو دميدم
و تو برخواستي

انسان شدي

و به محض اينکه من ، نگاهي به قد و قواره رعناي تو انداختم بي اختيار کلامي بر خود گفتم که براي هيچ کدام از کائنات خودم نگفته بودم و بي اختيار گفتم

" فتبارک الله احسن الخالقين "
 
و وقتي بر خود به خاطر خلقت تو افرين گفتم ، بلافاصله تو را به رخ ملائکم کشيدم و گفتم اي ملائک

" اني جاعلٌ في العقده خليفه "
اي ملائک بياييد من در روي زمين براي خود جانشين افريدم
سجده اش کنيد

و ملائک به پاي تو افتادند و تو را سجده کردند و انجا که از سجده برخواستند ، معاشقه من با تو شروع شد
و من ارام ارام ، در يک روند معاشقه ، اينقدر تو را به خودم نزديک کردم که فاصله من با تو به صفر رسيد و  آنگاه عاشقانه در گوشت نجوا کردم که
" نحن اقرب بکم من حبل الوريد " 
"  ما از رگ گردن به تو نزديک تر شده ايم "

و تو هميشه و همه جا در اغوش پر مهر و محبت مني ، من هيچ گاه در زندگي تو را تنها نخوام گذاشت و همه توجه من به توست و من هر آنچه را که در جهان هستي است به تسخير انديشه هاي تو در اورده ام
" وسخرنا لکم ما في السماوات و ما في الارض "

که اگر خود را بشناسی و باور کنی ، میتوانی هر چیزی را که بخواهی خلق کنی و در این راه تمام کائنات من ، گوش به فرمان تو خواهند بود
و من" تمام ذرات هستي را براي تو آفريدم  و تو را براي خودم "
" خلقت الاشيا و العجلک و خلقتک العجلي "

ولي بدان
که بايد هوشيار باشي و فقط از من بخواهي
و هر چه که بخواهي به تو ميدهم
" ادعوني استجب لکم "

فقط هوشيار باش و انديشه کن  و بدان که تو خود يک خدايي و شباهت تو با من در اين است که اراده کرده ام ،  تو هم مانند من ، هر انچه را که اراده کني ، ميتواني خلق کني
نکند که خود را دست کم بگيري
خودت را باور کن و انديشه کن
اگر هوشيار باشي تمام ذرات جهان گوش به فرمان تو خواهند بود و ميتواني بهترين زندگي را رقم بزني و در نهايت به بهشت خود من بيايي

[درود بر همگی]

درود بر همگی

در جایی خونده بودم که هدف از خلقت انسان رو نباید بر پایه ی دلایل مادی مورد توجه دانست . چون در این صورت اصل زندگی پس از حیات دنیوی رو زیر سوال بردیم .

همان طور که دوستان گفتند ، خداوند انسان رو خلق می کنه که در این دنیا زیست کنه و در راه نیل به هدف که که همان زندگی پس از مرگ در دنیایی دیگر است تلاش کنه . در راهی گام نهد که به کمال مطلوب و غایت برسه .

در حقیقت ما زاده می شویم تا به آمادگی برای یک زندگی جاودان برسیم .

خداوند ما رو خلق نکرده تا نیازی از خودش رفع کنه ، این ما هستیم که نیازمندیم و خداوند ما رو آفرید تا به تکامل برسیم ، تکامل برای حیاتی ابدی .

ما در راه تکامل ، تلاش می کنیم و آزادانه و با اختیار در راه تکامل گام بر میداریم تا در نهایت ببه کمال شایسته برسیم .

ما در این راه از استعدادها و نیرویی که خداوند در باطنمون قرار داده استفاده می کنیم تا سعادتمند شویم .

و یک دلیل دیگر هم ستایش و بندگی خداست توسط ما ، نه به این خاطر که خدا نیاز مند عبادت ماست ، نه .

بلکه ما نیازمندیم و با شناخت خدا و بندگی اش به کمال مطلوب میرسیم . رسیدن به سعادت جاودان با شناخت خالق در زندگی دنیوی و عبادت او .

یا حق