[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  گــــفــــتــــگــــو آزاد (مدير: elena)   چگونه خاطره های بد را از یاد ببریم!

[همکاران: پدیده، ساینا، شبپره]

متاسفانه خاطرات بد مثل شوری نمک نیستن که بتونی با خوردن چند لیوان اب مزه ی دهنت رو عوض کنی !

اونها توی ذهنت هـک شدن و هیچگاه بیرون نمیرن یا پاک نمیشن . این انتخاب تو هست که با به یاد اوردن این خاطره ها میخوای اول از همه چه چیزی جلوی چشم هات ظاهر بشه .
میشه یک مسئله ی خیلی بد رو تبدیل به یه لبخند تلخ کرد و شاید هم فقط یک لبخند ..
ااز شدت اون قضیه کاست .
و همه ی اینها به انتخاب تو بستگی داره .
من همیشه پیشنهاد میدم اگر مطلبی خیلی ادم رو ازار میده بهتره به یک مشاور مراجعه کنه و از طریق صحبت کردن و مشورت کردن نکات مبهم اون قضیه رو متوجه بشه و بتونه برای خودش و ارامشش تغییری ایجاد کنه .

[بعد از اینکه گریه مفصلی کرد، در حالی که باقی‌مانده اشک‌هایش را از روی صورت‌اش پاک می‌کرد، با چهره‌ای غمگین و صدایی که حسرت در آن موج می‌زد، گفت: «آقای دکتر! می‌شه یه قرصی به من بدین که دیگه این چیزا یادم نیاد... اگرچه ما یاد می‌گیریم که از نظر عاطفی درگیر مشکلات بیمار نشویم و فقط تا جایی به آنها بپردازیم که مانع تفکر بی‌طرفانه و کمکی که قرار است به بیمار بکنیم، نشود؛ ولی این بار انگار فرق می‌کرد و واقعا آرزو می‌کردم که چنین دارویی در اختیار داشتم. اما حیف که هنوز چنین روشی ابداع نشده و با توجه به دانش فعلی از مغز و حافظه، دستیابی به چنین درمانی هم اصلا نزدیک به نظر نمی‌رسد. پس چه باید کرد؟خوشبختانه با انجام برخی اقدامات ممکن است بتوان تدریجا این مشکل را کمرنگ‌تر کرد. یکی از اولین و مهم‌ترین اقداماتی که باید صورت گیرد، درمان اختلالاتی مانند افسردگی و اضطراب است که امکان دارد به‌طور هم‌زمان در فرد وجود داشته باشد و باعث تشدید اشتغالات ذهنی و آسیب‌پذیری بیمار شود.بنابراین فرد باید از نظر وجود اختلالات همراه مورد بررسی قرار گیرد. به علاوه، انجام روان‌درمانی هم ممکن است بتواند از طرق مختلفی مثل حساسیت‌زدایی نسبت به جنبه‌های آزارنده حادثه، اصلاح باورهای نادرستی که ممکن است در مورد حادثه در ذهن فرد باشد و همچنین بررسی واقعه از دیدگاه‌های جایگزین یا به عبارت دیگر ارایه تعریف دوباره‌ای از اتفاق ناگوار، کمک‌کننده باشد. جالب است بدانیم که اگر فردی تلاش کند به یک موضوع خاص فکر نکند، از این تلاش خود نتیجه معکوس خواهد گرفت و بیشتر از قبل به آن موضوع فکر خواهد کرد!پس تلاش برای فراموشی، آب در ‌هاون کوبیدن است و گردو بر گنبد انداختن. در عوض پرداختن به امور دیگری که توجه فرد را به سمت دیگری منحرف کند، می‌تواند تا حدودی و دست‌کم به صورت موقتی موثر باشد. اگرچه به خصوص در مواردی که مشکل شدید است، معمولا برای بهبود پایدار ناچار به استفاده از اقدامات درمانی که پیشتر به آنها اشاره شد، هستیم.]

بعد از اینکه گریه مفصلی کرد، در حالی که باقی‌مانده اشک‌هایش را از روی صورت‌اش پاک می‌کرد، با چهره‌ای غمگین و صدایی که حسرت در آن موج می‌زد، گفت: «آقای دکتر! می‌شه یه قرصی به من بدین که دیگه این چیزا یادم نیاد...
 
اگرچه ما یاد می‌گیریم که از نظر عاطفی درگیر مشکلات بیمار نشویم و فقط تا جایی به آنها بپردازیم که مانع تفکر بی‌طرفانه و کمکی که قرار است به بیمار بکنیم، نشود؛ ولی این بار انگار فرق می‌کرد و واقعا آرزو می‌کردم که چنین دارویی در اختیار داشتم. اما حیف که هنوز چنین روشی ابداع نشده و با توجه به دانش فعلی از مغز و حافظه، دستیابی به چنین درمانی هم اصلا نزدیک به نظر نمی‌رسد. پس چه باید کرد؟

خوشبختانه با انجام برخی اقدامات ممکن است بتوان تدریجا این مشکل را کمرنگ‌تر کرد. یکی از اولین و مهم‌ترین اقداماتی که باید صورت گیرد، درمان اختلالاتی مانند افسردگی و اضطراب است که امکان دارد به‌طور هم‌زمان در فرد وجود داشته باشد و باعث تشدید اشتغالات ذهنی و آسیب‌پذیری بیمار شود.

بنابراین فرد باید از نظر وجود اختلالات همراه مورد بررسی قرار گیرد. به علاوه، انجام روان‌درمانی هم ممکن است بتواند از طرق مختلفی مثل حساسیت‌زدایی نسبت به جنبه‌های آزارنده حادثه، اصلاح باورهای نادرستی که ممکن است در مورد حادثه در ذهن فرد باشد و همچنین بررسی واقعه از دیدگاه‌های جایگزین یا به عبارت دیگر ارایه تعریف دوباره‌ای از اتفاق ناگوار، کمک‌کننده باشد. جالب است بدانیم که اگر فردی تلاش کند به یک موضوع خاص فکر نکند، از این تلاش خود نتیجه معکوس خواهد گرفت و بیشتر از قبل به آن موضوع فکر خواهد کرد!

پس تلاش برای فراموشی، آب در ‌هاون کوبیدن است و گردو بر گنبد انداختن. در عوض پرداختن به امور دیگری که توجه فرد را به سمت دیگری منحرف کند، می‌تواند تا حدودی و دست‌کم به صورت موقتی موثر باشد. اگرچه به خصوص در مواردی که مشکل شدید است، معمولا برای بهبود پایدار ناچار به استفاده از اقدامات درمانی که پیشتر به آنها اشاره شد، هستیم.
 

منم تا یه ماه پیش(یه ماه....چقدر زوددیرشد)فکرمیکردم میشه خاطرات تلخ روفراموش کردیاحداقل گذاشتشون توصندوقچه ی کهنه ی مادربزرگه......اماتواین مدت فهمیدم که سخت دراشتباه بودم.....بعضی خاطرات رو هیچوقت باهیچ روشی نمیشه فراموش کرد.حتی اگه یه ما شب و روز کارت بشه باخودت کلنجاررفتن وفکرکردن.....گریه های شبونه پای سجاده ی عاشقیت وهی خداخداکردن....غروب ها یه مسافت طولانی رو قدم زدن توشالیزارکنارخونه....وحتی یه ماه برای عالم و ادم لبخندزدن و تظاهرکردن با هاینکه همه چیز ارومه....
بعضی چیزارونمیشه فراموش کردحتی اگه مثل من به قول خودم باتمکام منطقت بشنی جلوی عشقت ویه قیافیه اروم باچاشنیه یه لبخندسربالابه خودت بگیری و حرف های به اصطلاح اخرروبزنی که خودت میدونی اولی ندارن این حرف های به ظاهرحرف که اخری داشته باشن.....وشروع میکنی به گفتن بزرگترین پارادوکس های زندگیت....واین بیت حافظ میشه زبان حالت :تادامن کفن نکشم زیرپای خاک           باورمکن که دست زدامن بردارمت
حالا میدونیدبدترین نوع فراموش نشدن بعضی چیزاچیه؟؟اینه که تو بین دوتاحس متضادگیری...مثه حس موندن و عبورکردن....وهردوشون روباهم میخای انگار...امامگه میشه اب و اتیش رو باهم تودستات بگیری؟؟؟
اونوقته که حتی صحبت کردنای طولانی مدتم بایه مشاور خبره کاری ازپیش نمیبره و تو دریه لحظه همه ی زحمات اون مشاوربیچاره رو هدرمیدی...واونوقته که اون خاطره میشه یه چیز لمس نشدنی ...مثه یه بغض ...که مثه یه مارچنبره میزنه رو قلبت وهرلحظه بهت فشار میاره.....
پ.ن:خیلی وقت بودکه به هدف اومدن به اینجاو اون وبلاگ همیشگی به اینترنت وصل نشده بودم.اماامروز انگاریه جرئتی بیشترازدیروزهام دارم که اومدم...ازصاحب این تاپیک وهمه ی دوستای گلم که این حرف های بی و سروته منوکه هیچ ربطی به موضوع نداشت  خوندن و چشای نازشون خسته شد عذر میخوام..دسته خودم نبود دلم زیادی پره ازخالیه...بازم عذر....