[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعرهای بلند و کوتاه ( 2 )

[به زودی نصب می گردد]

سلام دوستان عزیز ساده دل

این تاپیک به دلیل زیاد بودن صفحات تاپیک قبلی که مدیره محترم ممول عزیز با موضوع شعر های بلند و کوتاه و با پست اول

دوستان عزیز لطفا شعرهای کامل رو اینجا بزارید و از تک بیت استفاده نکنید.
شعرهای نو هم می تونید در این تاپیک بزارید.


با تشکر از همه ی شما ساده دل های عزیز

ایجاد کرده بودن زده شد

تاپیک ورژن قبل با 17808 بازدید و 51 صفحه در تاریخ 23/04/1389  قفل شد
از این به بعد تمام شعرهای بلند وکوتاهی که دارین در اینجا بنویسین و پست ایجاد کنید
ممنون
 

[در اين دنياي نامردي سياهي و بدي ، سردي در اين گردونه آشفته که پاکي و صفا خفته همه مخلوق بي وجدان دو رنگ و جاهل و نادان به فکر خوردن و خفتن نه پاس و شکر او گفتن در اين بازار خوف اور ندارم هم ره و ياور شدم حيران و سرگردان ندارد اي خدا پايان ؟ چرا پس اين تن خسته به اين بازار ، دل بسته مدام اين را به دل گويم ولي پاسخ نميجويم اگر خواهي نشي رسوا بشو هم رنگ اين دنيا ولي افسوس کار جان ندارد لحظه اي پايان شو د مغلوب عقل اخر در اين جنگ دل و داور کند در قعر اين مرداب مرا اخر دلم در خواب خدايا از تو ميخواهم نبيند دل که در خوابم مرا بر حال خود دادار براي لحظه اي نگذار]

اینم آخرین پست ورژن قبل شعرهای بلند و کوتاه از شالیزه عزیز بوده که گذاشتم

در اين دنياي نامردي
                                                 سياهي و بدي ، سردي

        در اين گردونه آشفته
                                                    که پاکي و صفا خفته

        همه مخلوق بي وجدان
                                                 دو رنگ و جاهل و نادان

        به فکر خوردن و خفتن
                                                 نه پاس و شکر او گفتن

        در اين بازار خوف اور
                                                       ندارم هم ره و ياور

        شدم حيران و سرگردان
                                                    ندارد اي خدا پايان ؟

        چرا پس اين تن خسته
                                                به اين بازار ، دل بسته

        مدام اين را به دل گويم
                                                   ولي پاسخ نميجويم

        اگر خواهي نشي رسوا
                                                بشو هم رنگ اين دنيا

        ولي افسوس کار جان
                                                 ندارد لحظه اي پايان

        شو د مغلوب عقل اخر
                                              در اين جنگ دل و داور

        کند در قعر اين مرداب
                                                مرا اخر دلم در خواب

        خدايا از تو ميخواهم
                                               نبيند دل که در خوابم

        مرا بر حال خود دادار
                                                براي لحظه اي نگذار

[روز ميلاد تو باران آمد روز ميلاد تو بود كه هوا بوي شبنم وشقايق می داد روز ميلاد تو باران آمد روز ميلاد تو بود كه هوا بوی شبنم وشقايق مي داد و خدا می خنديد عطر ياس از در و ديوار هوا می پاشيد و نسيم از تو بشارت مي داد باد بر پنجره پا می كوبيد زلف افشان را بيد در مسير تو پريشان مي كردهر كجا سروی بود به تواضع سر راه تو بر پا مي خواست تاكها با تو تبانی كردند غوره ها از تپش قلب تو انگور شدند سركه ها را خير آمدنت شيرين كرد برگ ها از سر تعظيم تو می رقصيدندو خزان در قدم شاد تو نقاشي كرد وبه تر دستی استاد ازل شعبده ای بر پا بود گوش ها منتظر ِ اولين گريه ی شيرين تو بود چشم ها منتظر ِ اولين ساغر سيمای تو بودروز ميلاد تو بازمثل همواره خدا حاضر بود آسمان جشن گرفت ابر ها مژده ی ديدار تو را می دادند رعد در حنجره از شوق تماشای تو غوغا می كردطبل آغاز تو را مي كوبيد برق آغاز تو را مي تابيد مه فضا را به هوای تو در آغوش گرفت آنسوي پيله ی مه ماه تا فرصت ديدار تو بيدار نشست در جهان از قدم مهر تو مهمانی شدشعر از مركب فرخنده ی احساس تو الهام گرفتواژه ها در شعف وصف تو شادی كردند]

تقدیم به یه دوست...       شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .


روز ميلاد تو باران آمد
             روز ميلاد تو بود
                              كه هوا
                                  بوي شبنم وشقايق می داد
                                                     روز ميلاد تو باران آمد
         روز ميلاد تو بود
                    كه هوا
               بوی شبنم وشقايق مي داد
                                         و خدا می خنديد
     عطر ياس از در و ديوار هوا می پاشيد
                       و نسيم از تو بشارت مي داد
                                      باد بر پنجره پا می كوبيد
  زلف افشان را بيد
            در مسير تو پريشان مي كرد
هر كجا سروی بود
    به تواضع سر راه تو بر پا مي خواست
                              تاكها با تو تبانی كردند
        غوره ها از تپش قلب تو انگور شدند
                      سركه ها را خير آمدنت شيرين كرد
                                               برگ ها از سر تعظيم تو می رقصيدند
و خزان در قدم شاد تو نقاشي كرد
                       وبه تر دستی استاد ازل
                                        شعبده ای بر پا بود
 گوش ها منتظر ِ
             اولين گريه ی شيرين تو بود
                                      چشم ها منتظر ِ
                                              اولين ساغر سيمای تو بود
روز ميلاد تو باز
مثل همواره خدا حاضر بود
                  آسمان جشن گرفت
                                ابر ها مژده ی ديدار تو را می دادند
 رعد در حنجره از شوق تماشای تو
غوغا می كرد
طبل آغاز تو را مي كوبيد
               برق آغاز تو را مي تابيد
                  مه فضا را به هوای تو در آغوش گرفت
     آنسوي پيله ی مه
                                        ماه تا فرصت ديدار تو بيدار نشست
                        در جهان از قدم مهر تو مهمانی شد
شعر از مركب فرخنده ی احساس تو الهام گرفت
واژه ها در شعف وصف تو شادی كردند
و غزل
قالب همواره ی توصيف تو شد
روز ميلاد تو باز
        آسمان جشن گرفت
                      و به يمن قدم سبز تو باران باريد
                                                      ای تسلای خزان
 سينه ي پر عطشم
كه ز گرمای حضور خشكی تاول زده اس
                     از عبور نفس خيس تو بارانی
  ای تمنای بهار
                                             سينه از بركت ميلاد تو نورانی باد
                           در دل خسته ام از عشق چراغانی باد
                     سرنوشت من و دل آنچه می دانی باد
       عشقم از بيم رقيبان تو پنهانی بود...    



مهربون تولدت مبارک...    شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .       

به كه بايد دل بست؟

به كه شايد دل بست؟

سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است .

هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را ـ

گرم، پاسخ گويد

نيست يكتن كه در اين راه غم آلوده عمر ـ

قدمي، راه محبت پويد

***

خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست

همه گلچين گل امروزند ـ

در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست .

***

به كه بايد دل بست ؟

به كه شايد دل بست ؟

نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد ـ

نقشه يي شيطانيست

در نگاهي كه تو را وسوسه عشق دهد ـ

حيله پنهانيست .

***

زير لب زمزمه شادي مردم برخاست ـ

هر كجا مرد توانائي بر خاك نشست

پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ـ

هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست

به كه بايد دل بست؟

به كه شايد دل بست؟

***

خنده ها ميشكفد بر لبها ـ

تا كه اشكي شكفد بر سر مژگان كسي

همه بر درد كسان مينگرند ـ

ليك دستي نبرند از پي درمان كسي

***

از وفا نام مبر، آنكه وفاخوست، كجاست ؟

ريشه عشق، فسرد

واژه دوست، گريخت

سخن از دوست مگو، عشق كجا ؟ دوست كجاست ؟

***

دست گرمي كه زمهر ـ

بفشارد دستت ـ

در همه شهر مجوي

گل اگر در دل باغ ـ

بر تو لبخند زند ـ

بنگرش، ليك مبوي

لب گرمي كه ز عشق ـ

ننشيند بلبت ـ

به همه عمر، مخواه

سخني كز سر راز ـ

زده در جانت چنگ ـ

بلبت نيز، مگو

***                                         سهراب

[ز من مپرس کیم یا کجا دیار من استز شهر عشقم و، دیوانگی شمار من استمنم ستاره ی شام و تویی سپیده ی صبحهمیشه سوی رهت چشم انتظار من استچو برکه، از دل صافم فروغ عشق بجویاگرچه ایت غم چهر پرشیار من استمرا به صحبت بیگانگان مده نسبتکه من عقابم و، مردار کی شکار من است؟دریغ، سوختم از هجر و، باز مُرد حسوددرین خیال که دلدار در کنار من استدرخت تشنه ام و، رسته پیش برکه ی آبچه سود غرقه اگر نقش شاخسار من است؟به شعله یی که فروزد به رهگذار نسیمنشانی از دل پرسوز بیقرار من استچو آتشی که گذاردْ به جای خاکسترز عشق، این دل افسرده یادگار من است]

ز من مپرس کیم یا کجا دیار من است

ز شهر عشقم و، دیوانگی شمار من است

منم ستاره ی شام و تویی سپیده ی صبح

همیشه سوی رهت چشم انتظار من است

چو برکه، از دل صافم فروغ عشق بجوی

اگرچه ایت غم چهر پرشیار من است

مرا به صحبت بیگانگان مده نسبت

که من عقابم و، مردار کی شکار من است؟

دریغ، سوختم از هجر و، باز مُرد حسود

درین خیال که دلدار در کنار من است

درخت تشنه ام و، رسته پیش برکه ی آب

چه سود غرقه اگر نقش شاخسار من است؟

به شعله یی که فروزد به رهگذار نسیم

نشانی از دل پرسوز بیقرار من است

چو آتشی که گذاردْ به جای خاکستر

ز عشق، این دل افسرده یادگار من است

[برگ پاییزم، ز چشم باغبان افتاده ام،خوار در جولانـْگه ِ باد خزان افتاده اماشک ابرم کاینچنین بر خک ره غلتیده امواژگون بختم، ز چشم آسمان افتاده امقطره یی بر خامه ی تقدیر بودم - رو سیاه -بر سپیدی های اوراق زمان افتاده امجای پای رهرو ِ عشقم، مرا نشناخت کسبر جبین خک، بی نام و نشان افتاده امروزگاری شمع بودم، سوختم، افروختمغرق اشک خود؟، کنون چون ریسمان افتاده امکوه پا برجا نِیم، سرگشته ام، آواره امپیش راه باد، چون ریگ روان اقتاده امشاخه ی سر درهمم، گر بر بلندی خفته امجفت خاک ره، چون نقش سایبان افتاده ام.استوارم سخت، چون زنجیر و، رسوا پیش خلق:همچنان از این دهان در آن دهان افتاده امقطره یی بی رنگ بودم، نور عشق از من گذشتبر سپهر نام، چون رنگین کمان افتاده ام]

برگ پاییزم، ز چشم باغبان افتاده ام،

خوار در جولانـْگه ِ باد خزان افتاده ام

اشک ابرم کاینچنین بر خک ره غلتیده ام

واژگون بختم، ز چشم آسمان افتاده ام

قطره یی بر خامه ی تقدیر بودم - رو سیاه -

بر سپیدی های اوراق زمان افتاده ام

جای پای رهرو ِ عشقم، مرا نشناخت کس

بر جبین خک، بی نام و نشان افتاده ام

روزگاری شمع بودم، سوختم، افروختم

غرق اشک خود؟، کنون چون ریسمان افتاده ام

کوه پا برجا نِیم، سرگشته ام، آواره ام

پیش راه باد، چون ریگ روان اقتاده ام

شاخه ی سر درهمم، گر بر بلندی خفته ام

جفت خاک ره، چون نقش سایبان افتاده ام.

استوارم سخت، چون زنجیر و، رسوا پیش خلق:

همچنان از این دهان در آن دهان افتاده ام

قطره یی بی رنگ بودم، نور عشق از من گذشت

بر سپهر نام، چون رنگین کمان افتاده ام

باید فراموشت کنم چندیست تمرین می کنم
من می توانم ،می شود آرام تلقین می کنم

با عکسهای دیگری تا صبح صحبت می کنم
با آن اتاق خویش را بیهوده تزیین می کنم

سخت است اما می شود در نقش یک عاقل روم
شب نه دعایت می کنم نه صبح نفرین می کنم

حالم نه اصلا خوب نیست تا بعد بهتر می شود
فکری برای این دل تنهای غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای و برنمی گردی همین
خود را برای درک این، صد بار تحسین می کنم

از جنب وجوش افتاده ام دیگر نمی گویم به خود
وقتی عروسی می کند، این می کنم آن می کنم

خوابم نمی آید ولی از ترس بیداری به زور
با لطف قرص قد نقل یک خواب رنگین می کنم

این درد زرد بی کسی بر شانه جا خوش کرده است
از روی عادت دوستی با بار سنگین می کنم

هر چه دعا کردم نشد شاید کسی آمین نگفت
حالا تقاضای دلی سرشار از آمین می کنم

نه اسب،نه باران،نه مرد،تنهاییم و این دائمیست
اسب حقیقت را خودم با این نشان زین می کنم

یا می برم ، یا باز هم نقش شکستی تلخ را
در خاطرات تلخ خود با رنج آذین می کنم

حالا نه تو مال منی،نه خواستی سهمت شوم
این مشکل من بود و هست در عشق گلچین می کنم

کم کم ز یادم می روی این روزگار و رسم اوست
این جمله را با تلخی اش صد بار تضمین می کنم

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

ای شب جدایی که چون روزم سیاهی ، ای شب
کن شتابی آخر ز جان من چه خواهی ، ای شب؟

نشان زلف دلبری ، ز بخت من سیه تری
بلا و غم سراسری ، تیره همچون آهی ، ای شب

کنی به هجر یار من ، حدیث روزگار من
بری ز کف قرار من ، جانم از غم کاهی ، ای شب

تا که از آن گل دور افتادم ، خنده و شادی رفت از یادم ، سیه شد روزم
بی مه رویش دمی نیاسودم ، به سیل اشکم گواهی ، ای شب

او شب چون گل نهد زمستی بربالین سر
من دور از او کنم ز اشک خود بالین را تر

خون دل از بس خوردم بی او ، محنت و خواری بردم بی او
مُردم بی او...
بی رخ آن گل ، دلم به جان آمد، دگر از جانم چه خواهی، ای شب
" رهی معیری "

[بچه ها امشب یکم ناخوشم با این حال گفتم بیام و یه پست برا یه پدر رفته بزنم و برم.این شعرو اون اولا که اومده بودم توو تالار گذاشته بودم.امشب دوباره گذاشتمش به یاد پدری که دیگه سایه مهربونش بالا سر بچه هاش نیس.عمو ....! بابای مهربون.. وصالت با حق مبارک شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .]

بچه ها امشب یکم ناخوشم
 با این حال گفتم بیام و یه پست برا یه پدر رفته بزنم و برم.
این شعرو اون اولا که اومده بودم توو تالار گذاشته بودم.
امشب دوباره گذاشتمش به یاد  پدری که دیگه سایه مهربونش بالا سر بچه هاش نیس.

عمو ....! بابای مهربون.. وصالت با حق مبارک شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .



شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .                                   

بابا پریده اما سارا خبر ندارد...!


صد بار گفته بودی"سارا پدر ندارد
از اسمان هفتم اصلا خبر ندارد"

سارا نگاه خیسش بر اسمان نشسته
بر شیشه ها نوشته:سارا که پر ندارد!

هر روز گفته با خود بابای من می اید
بابا پریده اما سارا خبر ندارد

بر دفترش نوشتی:بابات مُرده سارا
او گفت جمله تو ربطی به پر ندارد!

بابای مُرده را او بابای مَرده خوانده
اخر کلاس اول زیرو زبر ندارد

بابا پریده امشب باور نکرده سارا
بابای او کجا و مردی که سر ندارد!


"زهرا توقع همدانی"

[غزل دلتنگی]

غزل دلتنگی  

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم
با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند
بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است
تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش
تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم
کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

قیصر امین پور

گفتي كه بتاز ! تاختم ،‌ديگرچه ؟
گفتي كه بساز ! ساختم ، ديگرچه ؟
في الجمله دراين نَرد كه بُردش زتو بود
من يكسره هرچه باختم ،‌ديگر چه ؟

[امشب ستاره های مرا آب برده است خورشید واره های مرا ،‌خواب خورده است نام شهاب های شهید شبانه را آفاق مه گرفته هم از یاد برده استاز آسمان بپرس كه جز چاه و گردباد از چالش زمین چه به خاطر سپرده است دیگر به داد گمشدگان كس نمی رسدآن سبز جاودانه هم انگار مرده است ماه جبین شكسته ی در خون نشسته را از چارچوب منظره دستی سترده است عشق - آتشی كه در دلمان شعله می كشید از سورت هزار زمستان فسرده است ای آسمان كه سایه ی ابر سیاه تو چون پنجه ای بزرگ گلویم فشرده است باری به روی دوش زمین تو نیستم من اطلسم كه بار جهانم به گرده است]

امشب ستاره های مرا آب برده است
 خورشید واره های مرا ،‌خواب خورده است

 نام شهاب های شهید شبانه را
 آفاق مه گرفته هم از یاد برده است

از آسمان بپرس كه جز چاه و گردباد
 از چالش زمین چه به خاطر سپرده است

 دیگر به داد گمشدگان كس نمی رسد
آن سبز جاودانه هم انگار مرده است

 ماه جبین شكسته ی در خون نشسته را
 از چارچوب منظره دستی سترده است

 عشق - آتشی كه در دلمان شعله می كشید
 از سورت هزار زمستان فسرده است

 ای آسمان كه سایه ی ابر سیاه تو
 چون پنجه ای بزرگ گلویم فشرده است

 باری به روی دوش زمین تو نیستم
 من اطلسم كه بار جهانم به گرده است

شاعر: حسین منزوی..کتاب: از کهربا تا کافور..غزل 80

دستی افشان، تا ز سر انگشتانت صد قطره چکد،

                                                 هر قطره شود خورشیدی
               
                                                                                   
                                                                 باشد که به صد سوزن نور،
                                                                                                                               
                                                                                              شب ما را بکند روزن روزن.
                                                                                                                                                           سهراب

[خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی جانسوز هر طرف می سوزد این آتش پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود من به هر سو می دوم گریان در لهیب آتش پر دود وز میان خنده هایم تلخ و خروش گریه ام ناشاد از دورن خسته ی سوزان می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد ... خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی بی رحم همچنان می سوزد این آتش نقشهایی را که من بستم به خون دل بر سر و چشم در و دیوار در شب رسوای بی ساحل وای بر من ، سوزد و سوزد غنچه هایی را که پروردم به دشواری در دهان گود گلدانها روزهای سخت بیماری از فراز بام هاشان ، شاد دشمنانم موذیانه خنده های فتح شان بر لب بر من آتش به جان ناظر در پناه این مشبک شب من به هر سو می دوم ،گریان ازین بیداد می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد ... وای بر من ، همچنان می سوزد این آتش آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان و آنچه دارد منظر و ایوان من به دستان پر از تاول این طرف را می کنم خاموش وز لهیب آن روم از هوش ز آن دگر سو شعله برخیزد ، به گردش دود تا سحرگاهان ، که می داند که بود من شود نابود خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر وای ، آیا هیچ سر بر می کنند از خواب مهربان همسایگانم از پی امداد ؟ سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد ... مهدی اخوان ثالث]

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی جانسوز 


                               هر طرف می سوزد این آتش 


پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود 


                 من به هر سو می دوم گریان 


                                          در لهیب آتش پر دود
 

        وز میان خنده هایم تلخ 


               و خروش گریه ام ناشاد
 

                     از دورن خسته ی سوزان
 

می کنم فریاد ، 

 

                 ای فریاد !

 

                                 ای فریاد ...
 

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی بی رحم 


                           همچنان می سوزد این آتش 


 نقشهایی را که من بستم به خون دل
 

                            بر سر و چشم در و دیوار
 

                                       در شب رسوای بی ساحل 


وای بر من ، سوزد و سوزد 


         غنچه هایی را که پروردم به دشواری 


                در دهان گود گلدانها
 

                      روزهای سخت بیماری
 

                              از فراز بام هاشان ، شاد
 

دشمنانم موذیانه خنده های فتح شان بر لب
 

                       بر من آتش به جان ناظر 


                                    در پناه این مشبک شب

 
       من به هر سو می دوم ،گریان ازین بیداد 


 می کنم فریاد ،

 

                ای فریاد ! 

 

                             ای فریاد ...


 وای بر من ، همچنان می سوزد این آتش

 
        آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
 

                           و آنچه دارد منظر و ایوان 


                                       من به دستان پر از تاول
 

        این طرف را می کنم خاموش
 

                          وز لهیب آن روم از هوش
 

                      ز آن دگر سو شعله برخیزد ، به گردش دود 


 تا سحرگاهان ، که می داند که بود من شود نابود 


         خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر 


                                صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر 


          وای ، آیا هیچ سر بر می کنند از خواب 


                            مهربان همسایگانم از پی امداد ؟


    سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد
 

       می کنم فریاد ،

 

                          ای فریاد ! 


                                      ای فریاد ...
 

مهدی اخوان ثالث

[برای فرهاد:]

برای فرهاد:


سکوت صدای گامهایم را باز پس می دهد

 با شب خلوت به خانه می روم

 گله ای کوچک از سگها بر لاشه ی سیاه خیابان می دوند

 خلوت شب آنها را دنبال می کند

و سکوت نجوای گامهاشان را می شوید

من او را به جای همه بر می گزینم

و او می داند که من راست می گویم

او همه را به جای من بر می گزیند

 و من می دانم که همه دروغ می گویند

          .........................

 صدای گامهای سکوت را می شنوم

 خلوتها از با همی سگها به دروغ و درندگی بهترند

سکوت گریه کرد دیشب

سکوت به خانه ام آمد

 سکوت سرزنشم داد

 و سکوت ساکت ماند سرانجام

 چشمانم را اشک پر کرده است