[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعر های کوتاه و بلند جهان

بچه ها توو این تاپیک قراره اشعارو آثار نویسندگان و شاعران ِ جهان اورده بشه.

مث گوته ، آنا اخماتوآ ، شکسپیر ، جِبران خلیل جِبران و....

لطفا آثار زیبا و درخور توجه تون رو اینجا برامون بذارین.اگه متن انگلیسیش یا اصلیشم باشه که عالی میشه.

مرسی شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[(این شعر متاثر از آیه 17سوره نحل است : "و علامات و بالنجم هم یهتدون")]

چند شعر کوتاه از دیوان شرقی ِ "گوته"

_ و ستارگان را در آسمان نهاد
     راهنمایانی در بر و بحر
                      که شما را نشانه باشند
                    با درخشش خود در بلندای آسمان !

(این شعر متاثر از آیه 17سوره نحل است : "و علامات و بالنجم هم یهتدون")

................................................

_شرق از آن خداست غرب از آن خداست سرزمین های شمالی و جنوبی در دستان او آرمیده اند

(این شعر متاثر از آیه شریفه "ولله المشرق و المغرب ..." است .)

................................................


"ان الله لایستحیی ان یضرب مثلا ما بعوضه" . "خدا از مثال زدن به پشه نیز خجالت نمی کشد" [بقره26]
این آیه مبارکه در شعری زیبای گوته  تجلی یافته است :

آیا نباید این تمثیل را استفاده کنم
 که مورد علاقه من است؟
خدا حیات را برای ما در تمثیلی از پشه توضیح داده است.

[برگهای نیلوفر آبی]

اینم یه شعر بلند از اسکار وایلد

برگهای نیلوفر آبی

پیش ِ پای ماه آرامشی نیست
آه! آیا درآن چمنزارهای پوشیده از برف
كه چون رمگان سپید می درخشند،
آرامشی می توان یافت؟
 
شاهدختِ باغهای آسمان
جایی كه چون سوسن ِ سپید،
درخشان و زیبایند ستارگان
از میان مهِ هوای یخ بسته سوسوزنان
آه! چه مایه قیراندود است شب
تا طلوع و فلق
 
قیراندود است و درحسرتِ روز
دستانِ بلندش آهخته به گرفتن ِ پاهایم
دریغا كه تو می گذری چون باد!
دریغا كه اینجا نخواهی ماند!
 
 
II
 
 
در خاوران طلوع به سرخی می شكند
دایره های مه و اشباح می گریزند
سپیده سر می زند از سینه ی دریا
برپا می كند خیمه ی زعفرانیش را
 
به خاوران تیرهای نقره گون فرو می افتند
تكه تكه می شود حجاب مقدسِ شب
و موجی طویل از روشنایی زرد
می شكافد سرسراها را
 
و می گسترد به شتاب در پهنه ی دشت
به پرواز می خیزد چون پرنده ای به رفرفه
و بلندای شابلوط را وامی دارد به تموج
و بر شاخسارش ردی از طلا می پاشد
 
 
III
 
 
حس انگار حسِ آرامش است
یا رؤیاواره ای از آن گویی
سكوتی عمیق در سرزمینی موهوم
سكوتی عمیق در توقفِ اشباح
 
مگر صفیر فریادِ پرنده ای تنها
پرنده ای شكسته دل
((تلیله)) ای جفتش را می خواند
پاسخش پژواكی است از تپه های دور
 
و قاصدِ عشقِ من است
به آن كه در انتظارِ طلوع ، هنوزآرمیده
دوشیزه ی روشنایی آسمان را رها می كند
و سایه سارِ صنوبر تیره تر می شود
 
 
IV
 
 
خورشید می جهد به عرصه ای رخشان
نسیمِ دلپذیری می رقصد به چمن زاران
انگار اما در باختران
چهره ای دیدم شبیهِ آدمیان
 
سهره ای بر درختِ ((خفچه))
به شادمانی نغمه می دهد سر
حلقه ای از شقایق می سازد
به شكرانه ی تولدی دیگر
 
چكاوكی بر چمن ِ قدمگاهِ من
پر می كشد و نقطه می شود
در یكپارچگی حجابی آبی
كه چهره ی خدا پشتش پنهان است
 
بیدمشكی فراز سرم نجوا كرد:
در همین حوالی زندگی تازه تر است مرگ
به بیهوده گفتن و از بیهودگی گفتن
مغلوبِ نزاعی ننگینیم
وگرنه كجا از ما برتراست مرگ؟
 
شاخه ای برمی گیرم از درخت
از شاخسار شبنم نوشِ ((كیالك))
كنار تركه ی ((سرخ دار)) می نهم شان
تاجی از گل می سازم
 
می نهم گلها را بر خاكی كه او خفته
برگها و گلهای گرم بر سنگ:
چه شادمانم كه تنها نشسته ام
تا شب دیدگان خسته اش را بر هم نهد:
 
تا تمامی ابرهای مهاجر بچرخند
تا ردای زرین خداوند را بر تن كنند
و به دریای لاجوردی آسمان
غرقه شود دوباره
كشتی خورشیدِ درخشان
 
 
V
 
 
باید از دمیدن روز خرسند گردم
و قلبم را به تپش وادارم آیا؟
با زمزمه ی درختی ، ترانه ی پرنده ای ،
و اندوهی كه در گستره ی باد می چرخد حتی؟
 
نه ! این اوهامِ بیهوده از آنِ من نیست،
ازآنِ ارواحِ ساده لوح ِ دیگر شاید،
ولی روحِ من نه!
انگار كه نیمه ای از من روحی الهی است
من آن منم كه شكوهمند و تواناست
 
می دانم كه تمامی درختانِ این بیشه
به رنج فراوان سر می افرازند از ریشه
به كدام ثمر توان داشت طمع،
درسترون ِ این دریای لم یزرع؟
 
 
 

LOTUS LEAVES
I
There is no peace beneath the moon,—
Ah! In those meadows is there peace 
Where, girdled with a silver fleece, 
As a bright shepherd, strays the moon?
Queen of the gardens of the sky,
Where stars like lilies, white and fair, 
Shine through the mists of frosty air, 
Oh, tarry, for the dawn is nigh!
Oh, tarry, for the envious day
Stretches long hands to catch thy feet. 
Alas! but thou art overfleet, 
Alas! I know thou wilt not stay.
II
Eastward the dawn has broken red,
The circling mists and shadows flee; 
Aurora rises from the sea, 
And leaves the crocus-flowered bed.
Eastward the silver arrows fall,
Splintering the veil of holy night: 
And a long wave of yellow light 
Breaks silently on tower and hall.
And speeding wide across the wold
Wakes into flight some fluttering bird; 
And all the chestnut tops are stirred, 
And all the branches streaked with gold.
III
To outer senses there is peace,
A dream-like peace on either hand, 
Deep silence in the shadowy land, 
Deep silence where the shadows cease,
Save for a cry that echoes shrill
From some lone bird disconsolate; 
A curlew calling to its mate; 
The answer from the distant hill.
And, herald of my love to Him
Who, waiting for the dawn, doth lie, 
The orbed maiden leaves the sky, 
And the white firs grow more dim.
IV
Up sprang the sun to run his race,
The breeze blew fair on meadow and lea, 
But in the west I seemed to see
The likeness of a human face.
A linnet on the hawthorn spray
Sang of the glories of the spring, 
And made the flow’ring copses ring 
With gladness for the new-born day.
A lark from out the grass I trod
Flew wildly, and was lost to view 
In the great seamless veil of blue 
That hangs before the face of God.
The willow whispered overhead
That death is but a newer life 
And that with idle words of strife 
We bring dishonour on the dead.
I took a branch from off the tree,
And hawthorn branches drenched with dew, 
I bound them with a sprig of yew, 
And made a garland fair to see.
I laid the flowers where He lies
(Warm leaves and flowers on the stones): 
What joy I had to sit alone 
Till evening broke on tired eyes:
Till all the shifting clouds had spun
A robe of gold for God to wear 
And into seas of purple air 
Sank the bright galley of the sun.
V
Shall I be gladdened for the day,
And let my inner heart be stirred 
By murmuring tree or song of bird, 
And sorrow at the wild winds’ play?
Not so, such idle dreams belong
To souls of lesser depth than mine; 
I feel that I am half divine; 
I that I am great and strong.
I know that every forest tree
By labour rises from the root 
I know that none shall gather fruit 
By sailing on the barren sea.

[آن‌چنان خسته‌امكهوقتی تشنه‌امبا چشمهای بستهفنجان را كج می‌كنمو آب می‌نوشمآخر اگر كه چشم بگشایمفنجانی آنجا نیستخسته‌تر از آن‌امكه راه بیفتمتا برای‌ِ خود چای آماده كنمآن‌چنان بیدارمكه می‌بوسمتو نوازشت می‌كنمو سخنانت را می‌شنومو پس‌ِ هر جرعهبا تو سخن می‌گویمو بیدارتر از آن‍َمكه چشم بگشایمو بخواهم تو را ببینمو ببینمكه تو نیستیدر كنارم. شاعر: اریش فرید]

آن‌چنان خسته‌ام

كه

وقتی تشنه‌ام

با چشمهای بسته

فنجان را كج می‌كنم

و آب می‌نوشم

آخر اگر كه چشم بگشایم

فنجانی آنجا نیست

خسته‌تر از آن‌ام

كه راه بیفتم

تا برای‌ِ خود چای آماده كنم

آن‌چنان بیدارم

كه می‌بوسمت

و نوازشت می‌كنم

و سخنانت را می‌شنوم

و پس‌ِ هر جرعه

با تو سخن می‌گویم

و بیدارتر از آن‍َم

كه چشم بگشایم

و بخواهم تو را ببینم

و ببینم

كه تو نیستی

در كنارم.

شاعر: اریش فرید

[سکوت سرشار از ناگفته هاست(اشعار مارگوت بیگل با ترجمه احمد شاملو ) دلتنگی های آدمی را ، باد ترانه ای می خواندرویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیردو هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماندسکوت سرشار از سخنان ناگفته استاز حرکات ناکردهاعتراف به عشق های نهانو شگفتی های بر زبان نیامدهدر این سکوت حقیقت ما نهفته استحقیقت تو و من٭٭٭برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنمکه چراغ ها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیندگوشی که صداها و شناسه ها را در بیهوشی مان بشنودبرای تو و خویش روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیردو زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشدو بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده استسخن بگوییم٭٭٭گاه آنکه ما را به حقیقت می رساندخود از آن عاریستزیرا تنها حقیقت است که رهایی می بخشد٭٭٭از بخت یاری ماست شاید، که آنچه که می خواهیمیا به دست نمی آیدیا از دست می گریزد٭٭٭می خواهم آب شوم در گستره ی افقآنجا که دریا به آخر می رسدو آسمان آغاز می شودمی خواهم با هر آنچه مرا در بر گرفته یکی شوم٭٭٭حس می کنم و می دانمدست می سایم و می ترسمباور می کنم و امیدوارمکه هیچ چیز با آن به عناد بر نخیزد٭٭٭چند بارامید بستی و دام برنهادیتا دستی یاری دهندهکلمه ای مهر آمیزنوازشی یا گوشی شنوا به چنگ آری؟چند بار دامت را تهی یافتی؟از پای منشینآماده شو! که دیگر بار و دیگر بار دام باز گستری ...٭٭٭پس از سفر های بسیار وعبور از فراز و فرود امواج این دریای طوفان خیزبر آنم که در کنار تو لنگر افکنمبادبان برچینمپارو وانهمسکان رها کنمبه خلوت لنگرگاهت در آیمو در کنارت پهلو بگیرمآغوشت را بازیابم استواری امن زمین را زیر پای خویش...٭٭٭پنجه درافکنده ایم با دستهایمانبه جای رها شدنسنگین سنگین بر دوش می کشیمبار دیگران رابه جای همراهی کردنشان!عشق ما نیازمند رهایی است نه تصاحب در راه خویش ایثار باید نه انجام وظیفه...٭٭٭هر مرگ اشارتی استبه حیاتی دیگراین همه پیچاین همه گذراین همه چراغاین همه علامتو همچنان استواری به وفادار ماندن به راهمخودمهدفمو به تو!وفایی که مرا و تو را به سوی هدف را می نماید٭٭٭جویای راه خویش باش از این سان که منمدر تکاپوی انسان شدندر میان راه دیدار می کنیم حقیقت راآزادی راخود رادر میان راه می بالد و به بار می نشینددوستی ای که توانمان می دهدتا برای دیگران مأمنی باشیم و یاوریاین است راه ماتو و من٭٭٭در وجود هر کس رازی بزرگ نهان استداستانی ، راهی ، بی راهه ایطرح افکندن این رازراز من و راز تو ، راز زندگیپاداش بزرگ تلاشی پر حاصل است٭٭٭بسیار وقت ها با یکدیگر از غم و شادیِِِ خویش سخن ساز می کنیماما در همه چیز رازی نیستگاه به سخن گفتن از زخم ها نیازی نیستسکوتِ ملال ها از راز ما سخن تواند گفت٭٭٭به تو نگاه می کنم و می دانمتو تنها نیازمند یک نگاهی تا به تو دل دهدآسوده خاطرت کندبگشایدت تا به درآییمن پا پس می کشمو درِ نیم گشوده به روی تو بسته می شود٭٭٭پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برماز دیگران شکوه آواز می کنمفریاد می کشم که ترکم گفتند!چرا از خود نمی پرسم:کسی را دارمکه احساسم رااندیشه و رویایم رازندگی ام را با او قسمت کنم؟آغاز جدا سری شاید از دیگران نبود٭٭٭بی اعتمادی دری استخودستایی چفت و بست غرور استو تهی دستی دیوار است و لولاستزندانی را که در آن محبوس رآی خویشیمدلتنگی مان را برای آزادی و دلخواه دیگران بودناز رخنه هایش تنفس می کنیم٭٭٭تو و منتوان آن را یافتیم تا بر گشاییمتا خود را بگشاییمبر آنچه دلخواه من است حمله نمی برمخود را به تمامی بر آن می افکنماگر بر آنم تا دیگر بار و دیگر بار بر پای بتوانم خواستراهی به جز اینم نیست!٭٭٭ازکسی نمی پرسندجه هنگام می تواند خدانگهدار بگویداز عادات انسانیش نمی پرسند ، ازخویشتنش نمی پرسندزمانی به ناگاهباید با آن رودرروی درآیدتاب آردبپذیردوداع رادرد مرگ رافروریختن راتا دیگرباربتواند که برخیزد٭٭٭گذشته می گذردحال ،طماع استآینده هجوم می آوردبهتراست بگویمتبرگذشته چیره شوحال را داوری کنوآینده را بیاغاز٭٭٭وقتی که مرگ مارا برباید- تو را و مرا-نباید که درپایان راهمانعلامت سوالی برجای بماندتنها نقطه ای سادههمین وبسچرا که مادرحیات کوتاه خویشفرصت های بی شماری داریمکه دریابیشانسکوت سرشار از ناگفته هاست]

سکوت سرشار از ناگفته هاست

(اشعار مارگوت بیگل با ترجمه احمد شاملو  )

 

دلتنگی های آدمی را ، باد ترانه ای می خواند
رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد
و هر دانه ی برفی به اشکی ناریخته می ماند
سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده
در این سکوت حقیقت ما نهفته است
حقیقت تو و من

٭٭٭
برای تو و خویش چشمانی آرزو می کنم
که چراغ ها و نشانه ها را در ظلماتمان ببیند
گوشی که صداها و شناسه ها را در بیهوشی مان بشنود
برای تو و خویش روحی که این همه را در خود گیرد و بپذیرد
و زبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خویش بیرون کشد
و بگذارد از آن چیزها که در بندمان کشیده است

سخن بگوییم

٭٭٭

گاه آنکه ما را به حقیقت می رساند
خود از آن عاریست
زیرا تنها حقیقت است که رهایی می بخشد
٭٭٭
از بخت یاری ماست شاید، که آنچه که می خواهیم
یا به دست نمی آید
یا از دست می گریزد

٭٭٭
می خواهم آب شوم در گستره ی افق
آنجا که دریا به آخر می رسد
و آسمان آغاز می شود
می خواهم با هر آنچه مرا در بر گرفته یکی شوم

٭٭٭
حس می کنم و می دانم
دست می سایم و می ترسم
باور می کنم و امیدوارم
که هیچ چیز با آن به عناد بر نخیزد

٭٭٭
چند بارامید بستی و دام برنهادی
تا دستی یاری دهنده
کلمه ای مهر آمیز
نوازشی یا گوشی شنوا به چنگ آری؟
چند بار دامت را تهی یافتی؟
از پای منشین
آماده شو! که دیگر بار و دیگر بار دام باز گستری ...

٭٭٭
پس از سفر های بسیار و
عبور از فراز و فرود امواج این دریای طوفان خیز
بر آنم که در کنار تو لنگر افکنم
بادبان برچینم
پارو وانهم
سکان رها کنم
به خلوت لنگرگاهت در آیم
و در کنارت پهلو بگیرم
آغوشت را بازیابم
 استواری امن زمین را زیر پای خویش...

٭٭٭
پنجه درافکنده ایم با دستهایمان
به جای رها شدن
سنگین سنگین بر دوش می کشیم
بار دیگران را
به جای همراهی کردنشان!
عشق ما نیازمند رهایی است نه تصاحب
 در راه خویش ایثار باید نه انجام وظیفه...

٭٭٭
هر مرگ اشارتی است
به حیاتی دیگر
این همه پیچ
این همه گذر
این همه چراغ
این همه علامت
و همچنان استواری به وفادار ماندن به راهم
خودم
هدفم
و به تو!
وفایی که مرا و تو را به سوی هدف را می نماید

٭٭٭
جویای راه خویش باش از این سان که منم
در تکاپوی انسان شدن
در میان راه دیدار می کنیم حقیقت را
آزادی را
خود را
در میان راه می بالد و به بار می نشیند
دوستی ای که توانمان می دهد
تا برای دیگران مأمنی باشیم و یاوری
این است راه ما

تو و من

٭٭٭
در وجود هر کس رازی بزرگ نهان است
داستانی ، راهی ، بی راهه ای
طرح افکندن این راز
راز من و راز تو ، راز زندگی
پاداش بزرگ تلاشی پر حاصل است

٭٭٭
بسیار وقت ها با یکدیگر از غم و شادیِِِ خویش سخن ساز می کنیم
اما در همه چیز رازی نیست
گاه به سخن گفتن از زخم ها نیازی نیست
سکوتِ ملال ها از راز ما سخن تواند گفت

٭٭٭
به تو نگاه می کنم و می دانم
تو تنها نیازمند یک نگاهی تا به تو دل دهد
آسوده خاطرت کند
بگشایدت تا به درآیی
من پا پس می کشم

و درِ نیم گشوده به روی تو بسته می شود

٭٭٭
پیش از آنکه به تنهایی خود پناه برم
از دیگران شکوه آواز می کنم
فریاد می کشم که ترکم گفتند!
چرا از خود نمی پرسم:
کسی را دارم
که احساسم را
اندیشه و رویایم را
زندگی ام را با او قسمت کنم؟

آغاز جدا سری شاید از دیگران نبود

٭٭٭
بی اعتمادی دری است
خودستایی چفت و بست غرور است
و تهی دستی دیوار است و لولاست
زندانی را که در آن محبوس رآی خویشیم
دلتنگی مان را برای آزادی و دلخواه دیگران بودن

از رخنه هایش تنفس می کنیم

٭٭٭
تو و من
توان آن را یافتیم تا بر گشاییم
تا خود را بگشاییم
بر آنچه دلخواه من است حمله نمی برم
خود را به تمامی بر آن می افکنم
اگر بر آنم تا دیگر بار و دیگر بار بر پای بتوانم خواست

راهی به جز اینم نیست!

٭٭٭
ازکسی نمی پرسند
جه هنگام می تواند خدانگهدار بگوید
از عادات انسانیش نمی پرسند ، ازخویشتنش نمی پرسند
زمانی به ناگاه
باید با آن رودرروی درآید
تاب آرد
بپذیرد
وداع را
درد مرگ را
فروریختن را
تا دیگربار
بتواند که برخیزد

٭٭٭
گذشته می گذرد
حال ،طماع است

آینده هجوم می آورد

بهتراست بگویمت
برگذشته چیره شو
حال را داوری کن
وآینده را بیاغاز

٭٭٭
وقتی که مرگ مارا برباید

- تو را و مرا-

نباید که درپایان راهمان
علامت سوالی برجای بماند
تنها نقطه ای ساده
همین وبس
چرا که ما
درحیات کوتاه خویش
فرصت های بی شماری داریم

که دریابیشان

سکوت سرشار از ناگفته هاست

["مرگ سعادتمند"مرده بودم من،از جنون عشقش:آماده دفن بودمدر آغوشش؛بیدار شدم،از بوسه هایشآسمان را دیدم،من در چشمانش]

"مرگ سعادتمند"

مرده بودم من،

از جنون عشقش:

آماده دفن بودم

در آغوشش؛

بیدار شدم،

از بوسه هایش

آسمان را دیدم،

من در چشمانش

لودویگ اولاند Ludwig Uhland

[ویکتور هوگو در فرن 19 به یاد شاعر شیراز خودش را مورد خطاب قرار می دهد و چنین می سراید: « ای شاعر کاش در سرزمینپارسها و خسروهادر سرزمین نور و آفتابو در میان عود و عنبرچشم به جهان گشوده بودی»]

ویکتور هوگو در فرن 19 به یاد شاعر شیراز خودش را مورد خطاب قرار می دهد و چنین می سراید:



« ای شاعر کاش در سرزمین
پارسها و خسروها
در سرزمین نور و آفتاب
و در میان عود و عنبر
چشم به جهان گشوده بودی»

[تو را دوست می دارمتو را به جای همه زنانی که نشناخته ام دوست می دارمتو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارمبرای خاطر عطر گسترده بیکران و برای خاطر عطر نان گرمبرای خاطر برفی که آب می شود،برای خاطر نخستین گل هابرای خاطر جانوران پاکی که آدمی نمی رماندشانتو را برای خاطر دوست داشتن دوست می دارمتو را به جای همه زنانی که دوست نمی دارم دوست می دارم.جز تو ، که مرا منعکس تواند کرد؟من خود،خویشتن را بساندک می بینم.بی تو جز گستره بی کرانه نمی بینممیان گذشته و امروز.از جدار آینه خویش گذشتن نتوانستممی بایست تا زندگی را لغت به لغت فرا گیرمراست از آنگونه که لغت به لغت از یادش می برند.تو را دوست می دارمبرای خاطر فرزانگیت که از آن من نیستتو را برای خاطر سلامتبه رغم همه آن چیزهاکه به جز وهمی نیست دوست می دارمبرای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی دارمتو می پنداری که شکی ،حال آنکه به جز دلیلی نیستتو همان آفتاب بزرگی که در سر من بالا می رودبدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم.]

تو را دوست می دارم
تو را به جای همه زنانی که نشناخته ام دوست می دارم
تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم
برای خاطر عطر گسترده بیکران
و برای خاطر عطر نان گرم
برای خاطر برفی که آب می شود،
برای خاطر نخستین گل ها
برای خاطر جانوران پاکی که آدمی نمی رماندشان
تو را برای خاطر دوست داشتن دوست می دارم
تو را به جای همه زنانی که دوست نمی دارم دوست می دارم.
جز تو ، که مرا منعکس تواند کرد؟من خود،خویشتن را بس
اندک می بینم.
بی تو جز گستره بی کرانه نمی بینم
میان گذشته و امروز.
از جدار آینه خویش گذشتن نتوانستم
می بایست تا زندگی را لغت به لغت فرا گیرم
راست از آنگونه که لغت به لغت از یادش می برند.
تو را دوست می دارم
برای خاطر فرزانگیت که از آن من نیست
تو را برای خاطر سلامت
به رغم همه آن چیزها
که به جز وهمی نیست دوست می دارم
برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی دارم
تو می پنداری که شکی ،حال آنکه به جز دلیلی نیست
تو همان آفتاب بزرگی که در سر من بالا می رود
بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم.

(پل الوار)

[نامه هایی برای تمام زنان جهان این نامه ی آخر است .....پس از آن نامه یی وجود نخواهد داشتاین واپسین ابر پر باران خاکستری ستکه بر تو می بارد ؛پس از آن دیگر بارانی وجود نخواهد داشتاین جام آخر شراب است بانو ؛و دیگر نه از مستی خبری خواهد بود ؛نه از شراب ...آخرین نامه ی جنون است این... آخرین سیاه مشق کودکیدیگر نه ساده گی کودکی را به تماشا خواهی نشست ؛نه شکوه جنون را .....دل به تو بستم گل یاس ِ دلپذیر ....چون کودکی که از مدرسه می گریزدو گنجشک ها و شعرهایش را در جیب شلوارش پنهان می کندمن کودکی بودم ؛گریزان و آزادبر بام شعر و جنوناما تو زنی بودی ؛با رفتارهای عامیانهزنی که چشم به قضا و قدر داردو فنجان قهوهو کلام فالگیران.... زنی رو در روی صف خواستگارانشافسوس ....از این به بعد در نامه های عاشقانه ؛نوشته های آبی نخواهی خوانددر اشک شمع ها ؛و شراب نیشکرردّی از من نخواهی دیداز این پس در کیف نامه رسان هابادبادک رنگینی برای تو نخواهد بوددیگر در عذاب زایمان کلماتو در عذاب شعر حضور نخواهی داشتجامهء شعر را بدر آوردیخودت را بیرون از باغهای کودکی پرتاب کردیو بدل به نثر شدی .....ا]

نامه هایی برای تمام زنان جهان
این نامه ی آخر است .....
پس از آن نامه یی وجود نخواهد داشت
این واپسین ابر پر باران خاکستری ست
که بر تو می بارد ؛
پس از آن دیگر بارانی وجود نخواهد داشت

این جام آخر شراب است بانو ؛
و دیگر نه از مستی خبری خواهد بود ؛
نه از شراب ...

آخرین نامه ی جنون است این
... آخرین سیاه مشق کودکی
دیگر نه ساده گی کودکی را به تماشا خواهی نشست ؛
نه شکوه جنون را .....

دل به تو بستم گل یاس ِ دلپذیر ....
چون کودکی که از مدرسه می گریزد
و گنجشک ها و شعرهایش را
در جیب شلوارش پنهان می کند

من کودکی بودم ؛
گریزان و آزاد
بر بام شعر و جنون
اما تو زنی بودی ؛
با رفتارهای عامیانه
زنی که چشم به قضا و قدر دارد
و فنجان قهوه
و کلام فالگیران
.... زنی رو در روی صف خواستگارانش

افسوس ....
از این به بعد در نامه های عاشقانه ؛
نوشته های آبی نخواهی خواند
در اشک شمع ها ؛
و شراب نیشکر
ردّی از من نخواهی دید

از این پس در کیف نامه رسان ها
بادبادک رنگینی برای تو نخواهد بود
دیگر در عذاب زایمان کلمات
و در عذاب شعر حضور نخواهی داشت

جامهء شعر را بدر آوردی
خودت را بیرون از باغهای کودکی پرتاب کردی
و بدل به نثر شدی .....ا


-نزار قبانی-

[-نزار قبانی-]

شعرهای عاشقانه‌ام
بافته انگشتان توست
و ملیله دوزی
زیبایی‌ات
پس هرگاه
مردم شعری تازه از من بخوانند
تو را سپاس می‌گویند!

-نزار قبانی-

[مرا حرفه ای دیگر نیستجز آنکه دوستت بدارمو روزی که از مواهب من بی نیاز شویو دیگر نامه های مرا نپذیریکار و حرفه ام را از دست خواهم داد...+++می خواهم دوستت بدارمتا به جای همه ی جهانیان پوزش بخواهماز همه ی جنایاتی که مرتکب شده اند در حق زنان...+++از زنانگی ات دفاع میکنمآن سان که جنگل از درختانش دفاع می کندو موزه ی لوور از مونالیزاو هلند از وان گوگو فلورانس از میکل آنژو سالزبورگ از موزارتو پاریس از چشمهای الزا...+++می خواهم دوستت بدارمتا شهرها را از آلودگی برهانمو ترا برهانماز دندان وحشی شدگان...+++زن لایه ی نمکی ستکه تن ما را از تعفن حفظ می کندو نوشتن مان را از کهنگی...+++آنگاه که زن ما را به حال خود رها کندیتیم می شویم...+++من کی ام بدون تو؟چشمی که مژه هایش را می جویددستی که انگشتانش را می جویدکودکی که پستان مادرش را می جوید...+++آنگاه که مردبر دوش زنی تکیه نکند...به فلج کودکان مبتلا می شود...+++آنگاه که مرد زنی را برای دوست داشتن نیابد...به جنس سومی بدل می شودکه هیچ ربطی به جنس های دیگر ندارد...+++بدون زنمردانگی مردشایعه ای بیش نیست...+++به دنیای متمدن پا نخواهیم نهادمگر آنگاه که زن در میان مااز یک لایه گوشت چرب و نرمبه صورت یک نمایشگاه گل درآید...+++چطور می توانیم مدینه ی فاضله ای برپا کنیم؟حال آنکه هفت تیرهایی به دست داریمعشق خفه کن؟...+++می خواهم دوستت بدارم...و به دین یاسمن درآیمو مناسک بنفشه بجا آرم...و از نوای بلبل دفاع کنم...و نقره ی ماه...و سبزه ی جنگل ها...+++موهایت را شانه مزننزدیک منتا شب بر لباس هایم فرو نیفتد...+++دوستت دارمو نقطه ای در پایان سطر نمی گذارم.+++می خواهم دوستت بدارمتا کرویت را به زمین بازگردانمو باکرگی را به زبان...و شولای نیلگون را به دریا...چرا که زمین بی تو دروغی ست بزرگ...و سیبی تباه...+++در خیابان های شب جایی برای گشت و گذارم نمانده استچشمانت همه ی فضای شب را در بر گرفته است...+++چون دوستت دارم... می خواهمحرف بیست و نهم الفبایم باشی...+++به تو نخواهم گفت: "دوستت دارم"مگر یک بار...زیرا برق، خویش را مکرر نمی کند...+++آنگاه که دفترهایم را به حال خود بگذاریشعری از چوب خواهم شد...+++این عطر ... که به خود می زنیموسیقی سیالی ست...و امضای شخصی ات که تقلیدش نمی توان...+++"ترا دوست نمیدارم به خاطر خویشلیکن دوستت دارم تا چهره ی زندگی را زیبا کنم...دوستت نداشته ام تا نسلم زیاد شودلیکن دوستت دارمتا نسل واژه ها پرشمار شود...". هرگاه من از عشق سرودم، ترا سپاس گفتند!]

مرا حرفه ای دیگر نیست
جز آنکه دوستت بدارم
و روزی که از مواهب من بی نیاز شوی
و دیگر نامه های مرا نپذیری
کار و حرفه ام را از دست خواهم داد...
+++
می خواهم دوستت بدارم
تا به جای همه ی جهانیان پوزش بخواهم
از همه ی جنایاتی که مرتکب شده اند در حق زنان...
+++
از زنانگی ات دفاع میکنم
آن سان که جنگل از درختانش دفاع می کند
و موزه ی لوور از مونالیزا
و هلند از وان گوگ
و فلورانس از میکل آنژ
و سالزبورگ از موزارت
و پاریس از چشمهای الزا...
+++
می خواهم دوستت بدارم
تا شهرها را از آلودگی برهانم
و ترا برهانم
از دندان وحشی شدگان...
+++
زن لایه ی نمکی ست
که تن ما را از تعفن حفظ می کند
و نوشتن مان را از کهنگی...
+++
آنگاه که زن ما را به حال خود رها کند
یتیم می شویم...
+++
من کی ام بدون تو؟
چشمی که مژه هایش را می جوید
دستی که انگشتانش را می جوید
کودکی که پستان مادرش را می جوید...
+++
آنگاه که مرد
بر دوش زنی تکیه نکند...
به فلج کودکان مبتلا می شود...
+++
آنگاه که مرد زنی را برای دوست داشتن نیابد...
به جنس سومی بدل می شود
که هیچ ربطی به جنس های دیگر ندارد...
+++
بدون زن
مردانگی مرد
شایعه ای بیش نیست...
+++
به دنیای متمدن پا نخواهیم نهاد
مگر آنگاه که زن در میان ما
از یک لایه گوشت چرب و نرم
به صورت یک نمایشگاه گل درآید...
+++
چطور می توانیم مدینه ی فاضله ای برپا کنیم؟
حال آنکه هفت تیرهایی به دست داریم
عشق خفه کن؟...
+++
می خواهم دوستت بدارم...
و به دین یاسمن درآیم
و مناسک بنفشه بجا آرم...
و از نوای بلبل دفاع کنم...
و نقره ی ماه...
و سبزه ی جنگل ها...
+++
موهایت را شانه مزن
نزدیک من
تا شب بر لباس هایم فرو نیفتد...
+++
دوستت دارم
و نقطه ای در پایان سطر نمی گذارم.
+++
می خواهم دوستت بدارم
تا کرویت را به زمین بازگردانم
و باکرگی را به زبان...
و شولای نیلگون را به دریا...
چرا که زمین بی تو دروغی ست بزرگ...
و سیبی تباه...
+++
در خیابان های شب
جایی برای گشت و گذارم نمانده است
چشمانت همه ی فضای شب را در بر گرفته است...
+++
چون دوستت دارم... می خواهم
حرف بیست و نهم الفبایم باشی...
+++
به تو نخواهم گفت: "دوستت دارم"
مگر یک بار...
زیرا برق، خویش را مکرر نمی کند...
+++
آنگاه که دفترهایم را به حال خود بگذاری
شعری از چوب خواهم شد...
+++
این عطر ... که به خود می زنی
موسیقی سیالی ست...
و امضای شخصی ات که تقلیدش نمی توان...
+++
"ترا دوست نمیدارم به خاطر خویش
لیکن دوستت دارم تا چهره ی زندگی را زیبا کنم...
دوستت نداشته ام تا نسلم زیاد شود
لیکن دوستت دارم
تا نسل واژه ها پرشمار شود...".

 هرگاه من از عشق سرودم، ترا سپاس گفتند! ‬

نزار قبانی

[ممنونم پریسا جان بخاطر پستای قشنگتولی ناقلا هرچیزی که گذاشته بودم تا ذره ذره بذارم اینجا همشو یه روزه گذاشتی من کارای نزار قبانی رو دوس دارم مخصوصا این کارو که امادش کرده بودم:نامه هایی برای تمام زنان جهان واین کار ِالوار: تو را دوست می دارممرسی خانومراسی بچه ها پستای قشنگتون توو این تاپیک پشت سر هم توو یه روز ارسال نشه بهترهمطلب و لقمه لقمه بذارین دهن مخاطب تا براش شیرین تر باشه.یادتون نره دوستون دام تا همیشه شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .غزل]

ممنونم پریسا جان بخاطر پستای قشنگت
ولی ناقلا هرچیزی که گذاشته بودم تا ذره ذره بذارم اینجا همشو یه روزه گذاشتی
من کارای نزار قبانی رو دوس دارم مخصوصا این کارو که امادش کرده بودم:
نامه هایی برای تمام زنان جهان واین کار ِالوار: تو را دوست می دارم
مرسی خانوم
راسی بچه ها پستای قشنگتون توو این تاپیک پشت سر هم توو یه روز ارسال نشه بهتره
مطلب و لقمه لقمه  بذارین دهن مخاطب تا براش شیرین تر باشه.
یادتون نره دوستون دام تا همیشه شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .
غزل

***********

دريا خنديد
در دور دست
دندان هايش کف و
لب هايش آسمان


- تو چه می فروشی
دختر غمگين سينه عريان ؟
- من آب درياها را
مي فروشم ، آقا


- پسر سياه ، قاتی خونت
چي داری ؟
- آب درياها را
دارم ، آقا


- اين اشکهای شور
از کجا می آيد، مادر ؟
- آب درياها را من
گريه می کنم ، آقا


- دل من و اين تلخی بی نهايت
سرچشمه اش کجاست ؟
- آب درياها
سخت تلخ است ، آقا


دريا خنديد
در دوردست
دندان هايش کف و
لب هايش آسمان


فدريكو گارسيا لوركا

ترجمه: احمد شاملو

[هر شب در رویاهایم تو را می بینمو احساست می کنمو احساس می کنم تو هم همین احساس را داریدوری ، فاصله و فضا بین ماستو تو این را نشان دادی و ثابت کردینزدیک ، دور ، هر جایی که هستیو من باور می کنم قلب می تواند برای این بتپد*یک بار دیگر در را باز کنو دوباره در قلب من باشو قلب من به هیجان خواهد آمد و خوشحال خواهد شدما می توانیم یک باره دیگر عاشق باشیمو این عشق می تواند برای همیشه باشدو تا زمانی که نمردیم نمی گذاریم بمیرد*عشق زمانی بود که من تو را دوست داشتمدوران صداقت ، و من تو را داشتمدر زندگی من ، ما همیشه خواهیم تپید*نزدیک ، دور ، هرجایی که هستیمن باور دارم که قلب هایمان خواهد تپید*یک بار دیگر در را باز کنو تو در قلب من هستیو من از ته قلب خوشحال خواهم شدتو اینجا هستی ..و من هیچ ترسی ندارممی دانم قلبم برای این خواهد تپید*ما برای همیشه باهم خواهیم بودتو در قلب من در پناه خواهی بودو قب من برای تو خواهد تپیدو خواهد تپید ..!مارگوت بیگل]

قلب من برای تو می تپد ..!

هر شب در رویاهایم تو را می بینم
و احساست می کنم
و احساس می کنم تو هم همین احساس را داری
دوری ، فاصله و فضا بین ماست
و تو این را نشان دادی و ثابت کردی
نزدیک ، دور ، هر جایی که هستی
و من باور می کنم قلب می تواند برای این بتپد
*
یک بار دیگر در را باز کن
و دوباره در قلب من باش
و قلب من به هیجان خواهد آمد
و خوشحال خواهد شد
ما می توانیم یک باره دیگر عاشق باشیم
و این عشق می تواند برای همیشه باشد
و تا زمانی که نمردیم نمی گذاریم بمیرد
*
عشق زمانی بود که من تو را دوست داشتم
دوران صداقت ، و من تو را داشتم
در زندگی من ، ما همیشه خواهیم تپید
*
نزدیک ، دور ، هرجایی که هستی
من باور دارم که قلب هایمان خواهد تپید
*
یک بار دیگر در را باز کن
و تو در قلب من هستی
و من از ته قلب خوشحال خواهم شد
تو اینجا هستی ..
و من هیچ ترسی ندارم
می دانم قلبم برای این خواهد تپید
*
ما برای همیشه باهم خواهیم بود
تو در قلب من در پناه خواهی بود
و قب من برای تو خواهد تپید
و خواهد تپید ..!

مارگوت بیگل

[مستربین ِ عزیزلطفا پستای ارسالی ت مربوط به عنوان ِ تاپیک باشه."شعر های کوتاه و بلند جهان"ممنون میشم.xman عزیز قبلا گفتن که انتقال این پست ها وقت زیادی می بره.بچه ها رعایت کنین لطفا!!!!!!لطفا یکی از مدیرا این پستارو حذفش کنه یا به شعرهای بلند و کوتاه انتقالش بده.اگه این پستمم به عنوان تذکر اینجا بمونه بد نیس.به خدا خسته شدم.مرسیغزل]

غنچه هـاي داغ احساس
تـــــو خيابــــون گل ياس

.
.
کي ميشه غصه هام تموم؟

همیشه سعی کنید وقتی به کسی برای اولین بار میگید دوستت دارم از ته درونتون باشه نه از روی هوس ، چون همون حرف باعث میشه که هیچوقت عاشق نشین .

مستربین ِ عزیز
لطفا پستای ارسالی ت مربوط به عنوان ِ تاپیک باشه.
"شعر های کوتاه و بلند جهان"
ممنون میشم.
xman عزیز قبلا گفتن که انتقال این پست ها وقت زیادی می بره.
بچه ها رعایت کنین لطفا!!!!!!
لطفا یکی از مدیرا این پستارو حذفش کنه یا به شعرهای بلند و کوتاه انتقالش بده.
اگه این پستمم به عنوان تذکر اینجا بمونه بد نیس.به خدا خسته شدم.
مرسی
غزل 

[هرچیز فقط یک بار اتفاق می‌افتد فقط یک بار اتفاق می‌افتد هرچیزنه بیشتر هرگزبدنیا آمدیم ، پس نوآموزیممی‌میریم بی آنکه کلام بدانیمحتی اگر تنبل‌ترین باشیممیان شاگردان جهانمی‌رویم به کلاس بالاتربی یاری کسی ، در این سفرهیچ روزی روزبعد نمی‌شودو نو می‌شود زمان همه‌ی شب‌هاهر بوسه بوسه‌ی تازه‌ای‌ستو تازه‌اند هر بار نگاه‌هادیروز وقتی شنیدم ناگهانکسی تو را صدامی‌زند بنامانگار گل رزی از پنجرهیکراست در دامنم افتادحالا که تو با منیمی‌چرخم ناگهانگل رز! براستی گل رزی ؟یا سنگی میان دیگر سنگ‌ها ؟تو ، ای زمان زبان نفهممی‌‌ترسانی و می‌‌رنجانی چرا ؟هستی همین که می‌‌گذریو همین زیباست همینخونگرم با لبخندی خجولمی‌‌کوشیم این جا یکی شویمهرچند مثل هم نیستیممثل دو نیمه سیبویسواوا شیمبورسکاترجمه: خلیل پاک نیا]

هرچیز فقط یک بار اتفاق می‌افتد
   

فقط یک بار اتفاق می‌افتد هرچیز
نه بیشتر هرگز
بدنیا آمدیم ، پس نوآموزیم
می‌میریم بی آنکه کلام بدانیم


حتی اگر تنبل‌ترین باشیم
میان شاگردان جهان
می‌رویم به کلاس بالاتر
بی یاری کسی ، در این سفر


هیچ روزی روزبعد نمی‌شود
و نو می‌شود زمان همه‌ی شب‌ها
هر بوسه بوسه‌ی تازه‌ای‌ست
و تازه‌اند هر بار نگاه‌ها


دیروز وقتی شنیدم ناگهان
کسی تو را صدامی‌زند بنام
انگار گل رزی از پنجره
یکراست در دامنم افتاد


حالا که تو با منی
می‌چرخم ناگهان
گل رز! براستی گل رزی ؟
یا سنگی میان دیگر سنگ‌ها ؟


تو ، ای زمان زبان نفهم
می‌‌ترسانی و می‌‌رنجانی چرا ؟
هستی همین که می‌‌گذری
و همین زیباست همین


خونگرم با لبخندی خجول
می‌‌کوشیم این جا یکی شویم
هرچند مثل هم نیستیم
مثل دو نیمه سیب


ویسواوا شیمبورسکا

ترجمه: خلیل پاک نیا